บทที่ 11

ข้ามสะพานไปจะเจอปลายทาง

แสงไฟจากตะเกียงถูกจุดให้ส่องสว่างขึ้นมาอีกครา เจียอีเดินถือตะเกียงออกมาวางที่ระเบียงแล้วนั่งลงมองกลุ่มดาว แม้ว่าในช่วงกลางวันนางจะปฏิเสธคำแนะนำของลู่เสียน ที่บอกว่าเสนอเงินให้หล่างคุนไปจำนวนหนึ่งเผื่อทุกอย่างจะง่ายขึ้น เจียอีทราบดีว่าหากทำเช่นนั้นก็ไม่ต่างกับการติดสินบน มีความคิดหนึ่งที่กำลังต่อต้านกันอยู่ภายในหัว นางคิดว่าทำการค้าขายต้องได้เงินไม่ใช่เสียเงินแต่ก็ไม่ใช่เสมอไป ถ้าในตอนสุดท้ายแล้วหากทำเช่นไรหล่างคุนยังปฏิเสธการรับของ เห็นจะมีเพียงสองทาง ทางแรกขายแค่ในตลาดแคบ ๆ ต่อไปได้ผลตอบแทนแบบพออยู่พอกิน ทางที่สองคิดหาหนทางขยายตลาดด้วยตนเองโดยวิธีอื่น

รุ่งสางเจียอีตื่นขึ้นมาปรุงอาหารแต่เช้า เมื่อปรุงเสร็จนางก็ตักใส่ถ้วยกระเบื้องที่มีฝาปิดมิดชิดนำใส่ตะกร้าเตรียมเอาไปด้วย จากนั้นหยิบเอาเหม่งสุ้นแห้งที่ใส่ห่อเตรียมไว้ใส่ไปเป็นสินค้าตัวอย่าง ลู่เสียนแต่งกายเรียบร้อยแล้วเดินออกมาจากบ้านเห็นเจียอีมีของติดมือไปจึงมองด้วยแววตาสงสัย ส่วนอันฉีเดินออกมานั่งรอนานแล้ว

"นั่นเจ้าเอาอะไรไปด้วย"

"น้ำแกงเหม่งสุ้นซี่โครงหมูเจ้าค่ะ"

"เจ้าจะเอาไปให้พ่อค้าหล่างคุนชิมดูหรือ"

หลินเจียอีไม่ตอบแต่หันกลับมายิ้มน้อย ๆ ให้ลู่เสียน นางหยิบตะกร้าได้ก็เดินไปขึ้นรถม้าที่ได้ว่าจ้างมากำลังจอดรอที่หน้าบ้าน ลู่เสียนก็จูงมืออันฉีตามมาขึ้นรถม้า ใช้เวลาเพียงไม่นานสามแม่ลูกก็มาถึงท่าเรือ ติดกับท่าเรือมีโรงเตี๊ยมขนาดเล็กลักษณะเป็นระเบียงเปิดโล่งตั้งอยู่ ทำให้มองเห็นทิวทัศน์รอบแม่น้ำได้ทุกทิศทาง เจียอีจึงบอกลู่เสียนให้รอที่โรงเตี๊ยมก่อนเมื่อเสร็จธุระแล้วนางจึงจะเดินออกมาหา

"ท่านแม่และอาฉีรออยู่นี่เถิดเจ้าค่ะ"

"ให้แม่ไปเป็นเพื่อนไม่ดีกว่าหรือ"

"ไม่เจ้าค่ะ จากตรงนี้ท่านสามารถมองเห็นข้าได้ อย่ากังวลเลยเจ้าค่ะ หากไม่สำเร็จเราแค่กลับไปสู้กันใหม่ แต่ถ้าหากสำเร็จขึ้นมาจริง ๆ มันจะเปลี่ยนชีวิตเราไป ข้าไม่ท้อ ข้าไม่ยอมแพ้ ท่านแม่ก็จงอย่าถอดใจ"

"อืม เช่นนั้นแม่และน้องจะนั่งมองเจ้าจากตรงนี้"

"เจ้าค่ะ ช่วยเป็นกำลังใจให้ข้าข้ามสะพานนี้ไปแล้วพบกับความสำเร็จด้วยเถิดเจ้าค่ะ"

นางเหม่อมองไปยังสะพานไม้ที่ทอดยาวสู่ผืนธารา อีกฝั่งของแม่น้ำมองเห็นขอบฟ้ารำไร เจียอีถอนหายใจเพื่อเรียกสติตนเอง จากนั้นก้าวเดินไปยังหนทางข้างหน้า ชายอาภรณ์ขาวโบกสะบัดราวผีเสื้อขยับปีก

...ความรู้สึกนี้เหมือนครั้งที่นางอยู่ในยุคปัจจุบันแล้วถูกคุณครูเรียกให้ออกไปแก้โจทย์เลขหน้าชั้นเรียนไม่ผิดเพี้ยน...

นางไม่ลืมที่จะหยิบตะกร้าน้ำแกงติดมือไปด้วย ในตอนที่เข้าสู่ท่าเรือนางได้ถามคนงานดูแล้วว่าเรือลำไหนคือเรือของหล่างคุน เมื่อคนงานชี้บอกทางเจียอีก็ตรงไปทิศทางนั้นทันที บริเวณที่เรือของหล่างคุนจอดเทียบอยู่คือหน้าสะพานไม้ที่ยื่นออกสู่แม่น้ำ

"พี่ชาย นี่ใช่เรือของพ่อค้าหล่างคุนหรือไม่เจ้าคะ"

"ใช่ เถ้าแก่ เถ้าแก่มีคนมาหา" เมื่อหันมาตอบคำถามเจียอีแล้วคนงานกะลาสีก็ตะโกนเสียงดังเรียกเจ้าของเรือออกมา

"ใคร"

"แม่นางผู้นี้มาหาท่าน"

ชายวัยรูปร่างสันทัด อายุราว 45 หนาว เขาเดินลงมาจากเรือ ใช้มือข้างหนึ่งเท้าสะเอวมองเจียอีใบหน้าเรียบนิ่งไร้ซึ่งรอยยิ้มประดับ นางก้มศีรษะคารวะโดยที่มือยังถือตะกร้าอยู่แย้มยิ้มอย่างเป็นมิตร

"คารวะเถ้าแก่...เอ่อ ขออภัยที่ข้าไม่ทราบแซ่ของท่าน"

"ไม่เป็นไร เรียกข้าหล่างคุนก็พอ"

"เจ้าค่ะ ข้าหลินเจียอี ได้ยินมาว่าเถ้าแก่หล่างคุนนำของแห้งไปเปิดตลาดทางใต้ ที่ข้ามาวันนี้เพราะอยากเอาสินค้ามาเสนอ"

"เรือเต็มแล้ว"

เขายังไม่ถามไถ่เสียด้วยซ้ำว่านางจะเสนอขายอะไรก็บอกปัดโดยทันที เจียอีเริ่มใจเสียแต่ยังฝืนยิ้มได้อยู่ พลางนึกถึงคำที่ลู่เสียนบอก หล่างคุนผู้นี้ถ้าบอกไม่คือไม่...อย่าเซ้าซี้

"อ้อ ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ เช่นนั้นไม่เป็นอะไร ถึงอย่างไรของในตะกร้านี้ก็ได้เตรียมมาแล้ว ข้าขอมอบให้เถ้าแก่นะเจ้าคะ"

นางพูดแล้วยื่นตะกร้าให้หล่างคุน เขาเปิดดูสิ่งของที่อยู่ในตะกร้าแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ปกติพ่อค้าแม่ค้านำของมาฝากขายจะมีสินบนติดมา การเอาของไปเปิดตลาดทางใต้ได้ค่าตอบแทนกลับคืนมากถึงสี่เท่า พ่อค้าแม่ค้าทั้งหลายจึงคิดว่าสินบนที่ให้ไปเพียงครั้งเดียวนั้นถือว่าไม่ขาดทุน ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่หล่างคุนเกลียดเป็นที่สุด การค้าขายควรถือเอาคุณภาพสินค้าเป็นสำคัญไม่ใช่ยัดเงินยื่นขอเสนอโดยไม่คำนึงถึงคุณภาพของสินค้า น่าแปลกใจที่แม่นางผู้นี้กลับมีเพียงสินค้าตัวอย่างและน้ำแกงอะไรสักอย่างที่เขาไม่รู้จักมามอบให้ ลักษณะเหมือนหน่อของต้นไผ่หั่นเป็นท่อน ๆ จมอยู่ในชามน้ำแกงใส ๆ สีทอง

"ข้าขอลาเจ้าค่ะ"

ที่นางรีบออกมาจากจุดนั้นเพราะถือว่าเขายังไม่ปฏิเสธ หากอยู่นานกว่านี้เชื่อว่าคำปฏิเสธจะตามมาในภายหลัง ตราบใดที่ยังไม่ได้ยินคำปฏิเสธนางย่อมมาพบเขาได้ใหม่ ถ้าหากไม่ใช่ในเร็ววัน อาจจะรอเป็นเดือนเป็นปีก็ไม่เป็นไร ดีกว่าปิดหนทางทำมาหากินตนเองในอนาคต ในขณะที่เดินอยู่บนสะพานไม้เจียอีได้เดินชนเข้าอย่างจังกับสตรีนางหนึ่งจนต่างคนต่างล้มหงายหลังไปคนละทาง เมื่อลุกขึ้นได้เจียอีจึงรีบกล่าวคำขอโทษยกใหญ่ สตรีนางนั้นมองนางแล้วยิ้มให้เล็กน้อยขอโทษนางกลับเช่นกัน

"เพราะข้าไม่ทันระวังเองเดินไม่ดูทางจนทำให้ชนกับเจ้า ไม่ใช่ความผิดเจ้า เป็นข้าที่ต้องขอโทษ"