บทที่ 10

จินเยว่อย่าดีเกินไป

"เจ้าช่างมีจิตใจงดงามเหลือเกินจินเยว่"

จางหย่งยิ้มออกมาอย่างดีอกดีใจ เขาไม่รู้เลยว่าที่นางกล่าวมานั้นตรงข้ามกันทั้งหมด นอกจากจินเยว่จะไม่ช่วยแล้วนางยังตั้งใจตัดทางทำมาหากินของเจียอี ในครั้งนี้นับว่าจินเยว่ได้ความดีความชอบจากจางหย่งไปไม่น้อยโดยที่เขาไม่นึกคลางแคลงสงสัย

"ท่านพี่จางหย่งยอข้าเกินไป ข้าก็เป็นเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ได้ข่าวจากน้องลู่จิวว่าที่บ้านของแม่นางเจียอีนั้นมีฐานะยากจน นางช่างน่าสงสารยิ่งนัก เห็นคนตกทุกข์ได้ยากมีหรือที่ข้าจะนิ่งดูดายไม่ยื่นมือเข้าช่วย"

"ครั้งนี้ข้าต้องขอบใจเจ้า"

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าทำด้วยใจหาได้ต้องการอย่างอื่นเป็นสิ่งตอบแทนไม่"

"อีกเดี๋ยวลู่จิวก็คงจะกลับแล้ว เจ้าจะรอพบหน้านางก่อนหรือไม่"

"รอเจ้าค่ะ เช่นนั้นในระหว่างรอน้องลู่จิวข้าขอนั่งรอในห้องนี้กับท่านพี่จางหย่งได้หรือไม่เจ้าคะ ข้าสัญญาว่าจะนั่งรอเงียบ ๆ ไม่รบกวนการทบทวนตำราของท่านพี่"

"ตามแต่ใจเจ้าเถิด ข้าขอทบทวนตำราก่อน"

"เจ้าค่ะ"

บอกแล้วจินเยว่ก็ขยับไปนั่งที่เก้าอี้มุมจิบน้ำชา นางเฝ้ามองจางหย่งเช่นนั้นเงียบ ๆ อย่างเช่นนางได้บอกไว้ นึกย้อนไปถึงยามเยาว์วัย ยามนั้นเจียวลู่บิดาของนางพานางมาแนะนำให้รู้จักกับบ้านหยวน ในตอนนั้นเจียวลู่มีเพียงร้านค้าเล็ก ๆ ในตลาด ได้หยวนอู๋ห่างชี้แนะเรื่องการทำธุรกิจจนประสบความสำเร็จและมีท่าเรือขนาดกลางเป็นของตนเองมาจนถึงทุกวันนี้ เรื่องไปมาหาสู่ของสองครอบครัวนั้นเปรียบเหมือนมิตรสหาย เหมือนพี่เหมือนน้อง ทั้งบ้านหยวนและบ้านโม่จึงสนิทสนมกันเป็นพิเศษ

จินเยว่นั่งอยู่ในห้องตำราได้เพียง 1 ก้านธูป เสียงแหลม ๆ ของลู่จิวก็ดังมาจากด้านนอก เสียงของนางมักจะมาก่อนตัวอย่างนี้เสมอเป็นธรรมดา ใจจริงจินเยว่อยากให้นางมาช้ากว่านี้สักหนึ่งชั่วยามเพราะว่าจะได้ถือโอกาสใกล้ชิดจางหย่งไปนาน ๆ แต่ลู่จิวดันมาขัดจังหวะเร็วเกินไป นั่นทำให้จินเยว่มีสีหน้าเบื่อหน่ายขึ้นมาเล็กน้อย

"ท่านพี่จางหย่ง นั่นเสียงน้องลู่จิวมาแล้ว เห็นทีว่าข้าต้องขอตัวลา"

"ไปเถิด ขอบใจเจ้ามากเรื่องแม่นางเจียอี"

ดูสิ...ก่อนจากเขายังไม่ลืมขานชื่อนางให้ได้ระคายหู แม้จะขัดใจแต่จินเยว่ก็ยังยิ้มรับใบหน้าชื่นมื่น

ลู่จิวเดินออกมาจากห้องอ่านตำราก็พบปะกันกับจินเยว่พอดิบพอดี ลู่จิวยิ้มกว้างรีบคว้าแขนจินเยว่เข้าไปในห้องนอนของตนเพื่อที่จะได้พูดคุยกันเพียงลำพังสองคน

"พี่จินเยว่ ตกลงท่านถามลุงเจียวลู่ดูหรือยังเรื่องสตรีอัปลักษณ์นั่น"

"ถามแล้ว แต่นางไม่ได้ไปหางานทำ นางไปขอติดต่อเรื่องส่งของแห้งไปขายทางใต้"

"หา ขายของแห้ง นางริอ่านจะทำการค้า ไม่เจียมตัวเสียเลย แล้วอย่างไรเล่า ท่านได้บอกลุงเจียวลู่สกัดนางไว้หรือไม่"

"พี่ไม่ได้บอกท่านพ่อสกัดนางไว้...น้องลู่จิวจะเอาเช่นนั้นจริง ๆ หรือ"

"ดีสิเจ้าคะ"

"พี่ละอายใจนัก ตั้งแต่เกิดมาพี่ไม่เคยกลั่นแกล้งผู้ใดมาก่อน พี่ทำไม่ได้จริง ๆ"

จินเยว่ก้มหน้าก้มตากะพริบตาปริบ ๆ ทำเหมือนว่ายังไม่ได้ลงมือทำสิ่งใด แท้ที่จริงได้ชิงลงมือไปแล้วตั้งแต่เมื่อวาน ได้ฟังลู่จิวก็หงุดหงิด แต่ในสายตาลู่จิวจินเยว่เปรียบเสมือนดอกบัวขาว ขี้สงสาร แสนดีและใจอ่อน นางคงไม่กล้าทำเรื่องเช่นนี้จริง ๆ

"ท่านก็เป็นคนดีแบบนี้ ท่านพี่จินเยว่อย่าดีเกินไป"

"พี่ขอโทษเจ้าที่พี่เป็นแบบนี้"

"ไม่ ไม่ ไม่ใช่เจ้าค่ะไม่ใช่ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะตำหนิพี่จินเยว่เลยนะเจ้าคะ"

นางรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน เกรงว่าจะทำให้จินเยว่คิดมากกับสิ่งที่นางพูดไป ลู่จิวคิดว่าตนเองทำอะไรไม่ได้แล้วใจจึงปล่อยวางลง ขอเพียงเจียอีไม่มายุ่งกับพี่ชายของนางเป็นพอ เท่านั้น...นางก็จะไม่หาเรื่องเจียอีอีก

แต่ถ้าเจียอีเข้ามายุ่งกับพี่ชายนางเมื่อใด เมื่อนั้นได้เห็นดีกันแน่นอน ทว่าลู่จิวนางช่างไม่สังเกตเลยว่าทุกครั้งเจียอีไม่เคยเป็นฝ่ายเข้าหาจางหย่ง มีเพียงจางหย่งต่างหากที่เป็นฝ่ายเข้าหาเจียอีก่อน

"ท่านพี่ขอรับ ทำอะไรอยู่รึขอรับ"

อันฉีถือชามข้าวสวยมาวางลงบนโต๊ะ เมื่อเห็นว่าเม็ดข้าวยังติดอยู่บนแก้มเด็กน้อยเจียอีจึงหัวเราะออกมาอย่างขำขัน มื้อเที่ยงของวันนี้เขากินข้าวไปแล้วเป็นชามที่สาม เด็กตัวเล็ก ๆ ช่างกินเก่งอะไรขนาดนี้

"นั่นเจ้ายังไม่อิ่มอยู่หรือ ข้าจำได้ว่าเจ้ากินไปแล้วสองชาม นี่คงเป็นข้าวสวยชามที่สาม"

"ขอโทษที่ข้ากินมากไปขอรับ แต่ข้าชอบข้าวสวยมากจริง ๆ"

"พี่ไม่ได้ตำหนิเจ้า ถ้าพี่หาเงินได้มาก ๆ เจ้าจะกินเท่าไรย่อมได้ วันนี้เจ้าได้กินข้าวสวย ต่อไปเจ้าจะได้กินเนื้อเป็ดที่นุ่มลิ้นคู่กับข้าวสวย แต่อย่ากินจนอ้วนเชียว"

"จริงหรือขอรับ"

"จริงสิ"

"แล้วนั่นท่านพี่ทำอะไรหรือขอรับ"

เจียอีกำลังรื้อเหม่งสุ้นที่ทำตุนไว้ออกมาจากห้องเก็บของ นางเอาออกมากองไว้ที่ระเบียง

"พี่กำลังจะเอาเหม่งสุ้นออกขาย"

"เหตุใดไม่หยิบอันที่อยู่ด้านนอกล่ะขอรับ อันที่อยู่ด้านในเอาออกมายากกว่า"

"ไม่ได้ นี่เรียกว่าระบบเฟิร์สอินเฟิร์สเอ้าท์"