บทที่ 9

นางไม่ได้มาหางาน

"อร่อยไหมฉีเอ๋อร์"

"อร่อยมากขอรับท่านแม่"

ลู่เสียนลูบศีรษะทุยของเด็กชายตัวน้อย เขากำลังใช้ตะเกียบพุ้ยข้าวสวยเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยแม้จะไม่มีกับข้าวทานคู่ มีเพียงข้าวสวยที่หุงใหม่ ๆ ร้อน ๆ เพียงถ้วยเดียวเท่านั้น

"ข้าวสวยนี้ทั้งนุ่ม ทั้งหวาน ทั้งหอม ข้าชอบมากเลยขอรับท่านแม่"

"ต้องขอบคุณพี่สาวเจ้า แม่ภูมิในตัวเจ้ามากเจียเอ๋อร์"

"ตากับยายก็ภูมิใจในตัวเจ้าเจียเอ๋อร์"

ตงซิ่วพูดเสริม นานแล้วที่เขาไม่ได้กินข้าวสวยแบบเต็มเม็ดเต็มหน่วยแบบที่ไม่ใช่น้ำต้มข้าว ทางด้านนางหวังก็ปลื้มปริ่มจนน้ำตาซึม ในยามที่ลู่เสียนอาศัยอยู่บ้านหลินนางอยากเจียดอาหารดี ๆ มาให้ตงซิ่วและนางหวังใจจะขาด แต่เพราะถูกคนบ้านนั้นจับตาป้ายความผิดให้จนแทบขยับตัวไม่ได้ ลู่เสียนจึงได้แต่เป็นห่วงพ่อแม่อยู่ไกล ๆ หากนางรู้ว่าพักหลังมานี้พ่อและแม่จะมีความเป็นอยู่ที่อัตคัดขัดสนถึงเพียงนี้ นางก็คงจะชวนสามีกลับมาอยู่ดูแลพ่อแม่นานแล้ว ไม่ต้องทนอยู่ให้คนบ้านหลินกดหัว

"ท่านตาท่านยายอย่าชมข้าเกินไป ข้าแค่อยากให้ความเป็นอยู่ของครอบครัวเราดีขึ้น ไม่ต้องร่ำรวยก็ได้เจ้าค่ะ ขออย่าขัดสนเป็นพอ"

"ระยะนี้มีคนนำหน่อไม้สดมาขายส่งให้เรามากทีเดียว กำลังส่งออกเราก็มากขึ้น การขนส่งก็เริ่มลำบาก หากเป็นของจำนวนมากคงใช้ผ้าห่อแบกขึ้นบ่าไปส่งไม่ไหว"

การจะนำของไปขายตลาดนั้น ถ้าจำนวนของไม่มากเจียอีพอแบกขึ้นหลังไปได้ แต่ถ้าจำนวนมากเกินไปจำเป็นต้องจ้างรถม้าให้พาไปส่ง ในแต่ละครั้งเจ้าของรถม้าคิดค่าจ้างมากถึง 10 อีแปะ

"ท่านแม่เจ้าคะ เงินที่หามาได้ขาดอีกเท่าไรถึงจะพอซื้อรถม้าได้เจ้าคะ"

"เงินที่แม่เก็บไว้ ทั้งจากขายของและรวมสินเดิมมีเพียง 4 ตำลึงเงิน"

ราคารถม้าไม่ใช่ถูก ๆ หากส่งของไปขายทางใต้ได้สักเที่ยวคงจะดี เพียงเที่ยวเดียว หากได้ผลตอบแทนถึงสี่เท่าคาดว่าจะเพียงพอสำหรับซื้อรถม้าได้หนึ่งคัน หลินเจียอีครุ่นคิดอยู่นาน นางคิดเกี่ยวกับเรื่องของหล่างคุนพ่อค้าของแห้งทางใต้ ถ้าเขาไม่รับเหม่งสุ้นของนางไปเล่าจะทำอย่างไรดี ขายในตลาดใกล้หมู่บ้านอาณาเขตนั้นช่างคับแคบเกินไป นางอยากกระจายสินค้าออกขายเป็นวงกว้างจะได้ผลตอบแทนมากขึ้นตาม

"เอาเช่นนี้ดีไหมเจ้าคะ เราซื้อแค่ม้า"

"เอาแค่ม้านะหรือ"

ตงซิ่วขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ถ้าซื้อแค่ม้าแล้วจะขนของจำนวนมากได้อย่างไร นอกเสียจากว่า...

"เจ้าค่ะ ซื้อแค่ม้า ส่วนตัวรถเราก็ประกอบขึ้นเอง รถเราก็ตัดไม้มาทำเอง ท่านตามีฝีมือเรื่องงานไม้ ทำได้แน่นอนเจ้าค่ะ"

"ยายเห็นด้วยกับเจียเอ๋อร์นะ"

"แม่ก็เห็นด้วย"

"เอาอย่างนั้นก็เอา"

ตงซิ่วรับคำ การประกอบรถม้าใช้เองจะสามารถประหยัดกว่าเดิมได้นับว่าครึ่งต่อครึ่งของราคารถม้า ทว่าหากจะซื้อม้าสักตัวจะต้องรอเงินจากการส่งเหม่งสุ้นไปทางใต้ ซึ่งก็ไม่รู้จะเป็นไปได้หรือไม่ เจียอีมองใบหน้าของคนในครอบครัวที่อิ่มเอมไปด้วยความหวังนางก็ยิ้มให้กำลังใจ แต่ภายในใจของนางกำลังคิดหนักว่าจะหาเงินมาซื้อม้าได้เมื่อไร

"เงินที่ท่านแม่มีเราคงเอาไปซื้อม้าไม่ได้ อย่างน้อย ๆ ครอบครัวเราต้องมีเงินสำรองก้นถุงไว้ใช้ยามจำเป็น ดังนั้นข้าอยากจะให้ท่านตาช่วยประกอบรถม้าไปก่อน หากข้าหาเงินได้มากขึ้นค่อยซื้อม้ามาใช้งานในภายหลัง จะได้ไหมเจ้าคะ"

สิ้นประโยครอยยิ้มของทุกคนกลับจางหายไป เหมือนความหวังเริ่มมีแสงสว่างริบหรี่ลงจนเกือบจะมืดสนิทดังเดิม แต่แล้วนางหวังก็ได้พูดให้กำลังใจ

"เป็นเจ้าที่คิดได้ลึกซึ้งเจียเอ๋อร์ ถูกแล้ว เราควรเก็บเงินไว้ใช้ยามจำเป็น รถม้าพวกเราก็รอได้ไม่ใช่หรือ เพราะในตอนที่เราไม่มีใช้เราก็ยังหาเช่าได้ รออีกหน่อยจะเป็นไรไป เท่านี้เจียเอ๋อร์ก็ทำดีที่สุดแล้ว"

"ตาไม่ตำหนิเจ้า ตารอได้"

"แม่ก็รอได้"

"เจ้าค่ะ"

ลู่เสียนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง กำลังคิดอยู่ว่าจะหาวิธีหาเงินช่วยลูกสาวอย่างไรดี จนในที่สุดนางก็คิดออก ลู่เสียนพอจะมีฝีมือเรื่องการปักผ้าอยู่บ้าง หากนำผ้ามาปักแล้วนำไปขายอาจจะพอได้เงินเพิ่มขึ้นมาจำนวนหนึ่ง จะว่าไปคนที่มีฝีมือปราณีตบรรจงสามารถทำออกมาได้ดีกว่าลู่เสียนยังมีอีกผู้หนึ่ง...นั่นคือหลินเจียอี

"เจียเอ๋อร์ แม่ว่าหากเราปักผ้าขายน่าจะได้ราคาดี สตรีที่มีฐานะนิยมใช้ผ้าปักลายสวย ๆ เจ้าเองก็มีฝีมือด้านนี้น่าจะทำขาย เราช่วยกันทำยามว่างคงหาเงินได้อีกทางแน่นอน"

ปักผ้าอย่างนั้นหรือ...ให้ตายเถอะ หลินเจียอีผู้นี้แค่เย็บเป้ากางเกงแตกยังบิดเบี้ยวเป็นรอยตะขาบขาไม่สมประกอบ แล้วนางจะมีปัญญาที่ไหนไปปักผ้าลวดลายสวย ๆ ให้เป็นรูปดอกไม้ ผีเสื้อ มด แมว หนู กระต่าย...เวรกรรมแท้ ๆ

"เอ่อ ข้าว่าท่านแม่ทำเถิดเจ้าค่ะ"

"ทำไมล่ะ เจ้ามีฝีมือด้านนี้แล้วทำออกมาได้ดีกว่าแม่เสียอีก เราทำด้วยกันน่ะดีแล้ว"

"...พะ พักนี้ข้าไม่ค่อยมีเวลา อีกสองวันจะต้องไปติดต่องานกับพ่อค้าทางใต้ที่ท่าเรือ ข้าว่าท่านแม่ทำน่าจะเหมาะกว่า"

"เอาเช่นนั้นหรือ"

"เจ้าค่ะ เอาเช่นนั้นเลย"

ณ โกดังสินค้าท่าเรือ

"ท่านพ่อเจ้าคะ"