บทที่ 8

สตรีที่ท่านคู่ควร

"ลู่จิว เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง"

โม่จินเยว่บุตรสาวเพียงคนเดียวของโม่เจียวลู่ อายุ 17 หนาว ลักษณะท่าทางเรียบร้อยสุภาพ ทว่าถือตัวเจ้ายศเจ้าอย่างไม่สุงสิงกับผู้ใด คบหาสหายที่มีฐานะครอบครัวเท่าเทียมกันเท่านั้น นางถามไถ่ลู่จิวด้วยความเป็นห่วง เมื่อวานนี้นางได้ข่าวจากเจียวลู่ที่ดูแลโกดังท่าเรือว่าลู่จิวพลัดตกลงจากสะพาน น้ำในแม่น้ำนั่นหนาวเย็นยิ่งนัก นอกจากมาถามไถ่เรื่องราวถึงอุบัติเหตุเมื่อวานนี้จินเยว่ยังมีจุดประสงค์หลักคือต้องการหาข้ออ้างมาตระกูลหยวนเพื่อพบหน้าจางหย่ง เมื่อจินเยว่ถามถึงเหตุการณ์เมื่อวานลู่จิวก็พาลโมโหจนหน้าเขียวคล้ำ เมื่อวานนี้หาใช่อุบัติเหตุไม่ ยิ่งคิดยิ่งแค้นเคืองแต่ภายในใจ จู่ ๆ ใบหน้าของหญิงผู้หนึ่งที่แสนชังก็ผุดขึ้นมาให้ไฟโทสะของนางคุกรุ่นขึ้นอีกหน

จินเยว่แอบหลงรักจางหย่งมานานหลายปี แต่จางหย่งก็ไม่มีทีท่าว่าจะมีใจให้ ในสายตาจางหย่งเห็นนางเป็นเพียงน้องสาวไม่เคยคิดเป็นอื่นแต่จินเยว่กลับคิดไปไกล นางคิดว่านอกจากจางหย่งแล้วในหมู่บ้านนี้ก็คงไม่มีบุรุษใดเหมาะสมกับนางอีก ทั้งฐานะครอบครัวและฐานะทางสังคม ต่างรู้กันดีว่าเถ้าแก่หยวนขึ้นชื่อเรื่องร่ำรวยที่สุดในหมู่บ้าน ไม่มีทางที่คนหัวสูงอย่างจินเยว่จะคว้าเอาคนที่ด้อยกว่าตนมาเป็นสามี

"ท่านพ่อบอกว่าเจ้าพลัดตกสะพาน ข้าเลยแวะมาดูอาการ"

"ขอบคุณพี่จินเยว่ที่เป็นห่วง ข้าดีขึ้นมาแล้ว"

ฮัดชิ้ว!

พูดยังไม่ขาดคำลู่จิวก็จามออกมา อันที่จริงนางเป็นหวัดนิดหน่อยอาการไม่ได้รุนแรงมาก

"พี่ตุ๋นรังนกมาให้ เจ้าเอาไปดื่มเสียเถิด กำลังอุ่น ๆ อยู่จะได้หายป่วยโดยไว"

นางหยิบชามรังนกออกมาจากตะกร้าที่วางไว้ข้างตัว จินเยว่ตุ๋นรังนกมาสองชุด ชุดหนึ่งนางยกให้ลู่จิวเพราะจะได้ดูไม่น่าเกลียดเกินไป แต่สงวนอีกชุดที่มีเนื้อรังนกชิ้นใหญ่กว่าไว้ให้จางหย่งหวังเอาอกเอาใจ

"พี่จินเยว่ช่างดีกับข้าเหลือเกิน รังนกนี่ก็เป็นของดีหายาก ลำบากท่านแล้ว"

"ลำบากอะไรกัน เจ้าไม่ใช่คนอื่นคนไกล เราไปมาหาสู่กันตั้งแต่เด็ก ข้าเองก็เป็นลูกคนเดียวไม่มีพี่น้อง หากได้เจ้ามาเป็นน้องข้าข้าคงเอ็นดูเด็กดีอย่างเจ้าเป็นพิเศษ"

"เช่นนั้นข้าต้องรีบดื่ม ขอบใจพี่จินเยว่มากที่เอ็นดูข้า"

"อื้ม ว่าแต่พี่จางหย่งไปไหนหรือ"

นางพยายามมองหาจางหย่งตั้งแต่ก้าวเข้าประตูบ้านหยวน แต่หาเท่าไรก็ไม่เจอ ครั้นจะเดินตามหาเองก็กลัวคนจะมองว่าเปิดเผยเกินไป จึงได้แต่เก็บอาการไว้ เอาไว้ถามไถ่เรื่องอาการเจ็บป่วยของลู่จิวแล้วค่อยหลอกถามนางในภายหลัง เพราะถึงอย่างไรลู่จิวนางก็ไม่ค่อยฉลาด นางคงไม่ถึงขั้นอ่านใจจินเยว่ออก

"ท่านพี่อยู่ในห้องอ่านตำรา พี่จินเยว่อย่าพูดชื่อเขาอีกเลยข้าไม่อยากได้ยิน"

"...เกิดอะไรขึ้นหรือ คงจะเง้างอนกันเหมือนตอนเด็กอีกแล้วใช่หรือไม่"

"ไม่ใช่ ที่ข้าตกน้ำเมื่อวานนี้สาเหตุก็มาจากท่านพี่จางหย่งนั่นแหละ ไม่รู้จะปกป้องสตรีผู้นั้นไปถึงเมื่อใด"

"สตรีนางใด?"

ได้ยินลู่จิวกล่าวถึงผู้หญิงแววตาของจินเยว่ก็มีแววขุ่นเคืองขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่นางก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติดังเดิม ให้ลู่จิวเห็นว่านางสงบและเยือกเย็นเพียงใด ลู่จิวจะได้มองว่านางเหมาะสมที่จะมาเป็นพี่สะใภ้

"ก็แม่นางที่ย้ายมาจากหมู่บ้านอื่นอย่างไรเล่า นางอัปลักษณ์นั่นมีนามว่าเจียอี เมื่อปีที่แล้วข้าเคยทำนางตกน้ำท่านจำได้หรือไม่"

"แม่นางเจียอี ข้าเคยได้ยินคนในหมู่บ้านพูดกันว่านางงดงามยิ่งนัก"

"พูดไปเรื่อย ในหมู่บ้านนี้จะมีใครงดงามกว่าข้าได้อีก"

จินเยว่แทบสะอึกกับคำพูดของลู่จิว นางอยากจะสอนวิธีประทินโฉมให้ลู่จิวเสียใหม่ อยากมอบตลับชาดทาปากใหม่ให้สักสิบตลับ รวมทั้งสอนวิธีเขียนคิ้วที่ถูกต้อง แต่ก็กลัวจะขัดใจลู่จิว พลอยทำให้ผิดใจกันเสียเปล่า ๆ ดีไม่ดีลู่จิ่วอาจหมดความนิยมชมชอบในตัวนาง เมื่อนั้นนางจะเข้าออกบ้านหยวนได้ลำบาก แล้วก็จะไม่มีข้ออ้างมาเจอหน้าจางหย่งอีก

"ใช่ ในหมู่บ้านนี้เจ้างดงามอันดับหนึ่ง"

"พี่จินเยว่พูดถูกใจข้านัก ข้าอยากได้พี่จินเยว่มาเป็นพี่สะใภ้มากจริง ๆ"

"...อย่าพูดอย่างนั้นเลยลู่จิว หากใครมาได้ยินเข้าเกรงว่าจะไม่เหมาะสม"

ถึงปากจะปรามลู่จิวแต่ในใจจินเยว่นั้นกระหยิ่มยิ้ม ช่างเป็นคำพูดที่ดีที่สุดที่นางอยากได้ยินหลังจากพยายามเอาใจลู่จิวมานานหลายปี จินเยว่เป็นคนฉลาดหลักแหลมและรู้ดีว่าต้องเข้าทางลู่จิวเท่านั้นถึงจะมีโอกาสได้ขึ้นเป็นสะใภ้ใหญ่บ้านหยวน นางรู้ว่าอู๋ห่างรักใคร่บุตรสาวคนนี้มากเพียงใด หากลู่จิวชอบใครมีหรือที่อู๋ห่างจะไม่ชอบด้วย