บทที่ 4

ณ.อำเภอหนึ่งของจังหวัดเชียงราย

"ทำไมเราถึงมาไกลกันขนาดนี้คะ" ถามทีไรก็ถูกแม่ว่าทุกที แต่ก็อดถามไม่ได้เพราะนั่งรถมาเกือบจะ 24 ชั่วโมงแล้ว

"ไม่ต้องถามมากหรอกเดี๋ยวก็ถึงแล้ว" เพราะศรีไพรเห็นป้ายทางเข้าตอนที่เลี้ยวเข้ามา

"แค่อยากเที่ยวภูเขาแวะที่เชียงใหม่ก็ได้นี่แม่" ทางที่วิ่งเข้ามาตั้งแต่ถนนใหญ่มีแต่ภูเขาและต้นไม้ใหญ่ปกคลุม

ยังไม่นานรถก็มาจอดหน้าบ้านไม้สักหลังใหญ่ ไม่ใหญ่ธรรมดาสิใหญ่และกว้างขวางมากด้วย

"โรงแรมเหรอแม่"

"ลงรถได้แล้ว"

"เราจะอยู่กันกี่วันคะ" วันจันทร์ถามแม่ขณะที่ลงมายืนยืดเส้นยืดสายอยู่

"เอากระเป๋าตัวเอง" ศรีไพรถูกสามีสั่งไม่ให้พูดเรื่องนั้นแล้วก็เลยไม่ตอบคำถามลูก

วันจันทร์เดินอ้อมไปเอากระเป๋าตัวเองที่อยู่หลังรถ

"โรงแรมอะไรทำไมเหมือนบ้านคนจัง"

"ถามอะไรมากมายตามมาเถอะน่า"

หญิงสาวถือกระเป๋าเดินตามพ่อกับแม่เข้ามา พอพวกเธอถือของไปแล้วรถตู้คันนั้นก็ขับออกไป

"แล้วรถเขาจะไปไหนคะแม่"

"จะถามอะไรนักหนา"

"ที่นี่ไกลบ้านคนจะตาย แล้วเราจะกลับออกไปกันยังไง" เพราะบ้านหลังนี้อยู่บนเนินเขา และอาณาเขตแถวนี้ก็ไม่เห็นมีบ้านคนเลย "ว่าแต่ที่นี่ก็สวยมากเลยนะ"

"มากันแล้วเหรอ" เสียงทุ้มของชายวัยกลางคนที่คุ้นหูหน่อยพูดขึ้นจนวันจันทร์รีบหันไปมอง

"?" ใบหน้าที่มีรอยยิ้มตอนมองดูบรรยากาศรอบข้างเมื่อสักครู่เปลี่ยนไป

"สวัสดีเจ้าค่ะ"

"สวัสดีขอรับกระผม"

"บอกให้พูดกันปกติไง"

"มิได้หรอกขอรับ" ยิ่งมาเห็นอาณาจักรของพ่อเลี้ยงคนนี้แล้วมันก็ยิ่งทำให้สองสามีภรรยาตื่นตาตื่นใจ

"เอาที่สะดวกเลยแล้วกัน เข้าบ้านสิ"

"แม่คะเดี๋ยวก่อนค่ะ" มือเรียวเอื้อมไปรั้งแขนของผู้เป็นแม่ไม่ให้เดินเข้าไป

"อยากจะถามอะไรค่อยเข้าไปคุยกันข้างในตามมา" ศรีไพรสะบัดมือลูกสาวออกเล็กน้อยก่อนที่จะเดินเข้าไปก่อน

วันจันทร์ก็เลยจำใจต้องเดินตาม ทั้งๆ ที่เริ่มมีความสงสัยอยู่ในใจแล้ว

"มารับกระเป๋าคุณๆไปเก็บสิ"

"ไม่ต้อง!" เสียงผู้หญิงดังขึ้นมาจากชั้นบน จนแม่บ้านที่กำลังจะเดินมายกกระเป๋าหยุดเหมือนว่าผู้หญิงคนนั้นมีอิทธิพลมาก "พ่อเลี้ยงพาใครเข้าบ้านอีก ไหนบอกจะพอแล้วไม่ใช่เหรอ"