บทที่ 3

แกร็ก! ถ้าห้องนี้เธอไม่ได้อยู่คนเดียวคนที่รอเข้าห้องน้ำคงต้องบ่นแน่ เพราะเข้าเป็นชั่วโมงเลย ออกมาหญิงสาวก็ใช้ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวกับที่ถือเข้าไปในห้องน้ำเช็ดผมออกมาด้วย แถมเธอยังฮัมเพลงแบบมีความสุข ห้องสวยขนาดนี้ใครจะไม่มีความสุขล่ะ

"ใคร?" วันจันทร์เหมือนว่าเธอไม่ได้อยู่ในห้องนี้คนเดียว แต่จะมีใครเข้ามาได้ เพราะห้องนี้พี่เขยเปิดไว้ให้เอง "เราคงคิดมากไป"

หญิงสาวหันกลับมามองตัวเองในกระจก ด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่า เธอขยับซ้ายทีขวาที เพื่อสำรวจรูปร่างของตัวเอง "เชอะ! ไม่ได้กินฉันหรอกไอ้เสี่ยบ้ากาม"

"??" คนที่ยื่นหน้าออกมาแอบมอง รีบขยับตัวเข้าไปในซอกมุมของห้องนั้นอย่างไวเพราะคิดว่าเธอเห็นแล้ว

วันจันทร์เดินมาเปิดกระเป๋าเสื้อผ้าที่เธอนำติดตัวมาด้วยเพื่อจะเอาชุดออกมาใส่

"หือ?" ห้องนี้มีผีหรือเปล่า ทำไมเหมือนมีสายตามองเรา เธอเคยได้ยินเรื่องเล่าของแขกที่มาพักโรงแรมหรู ก็นึกกลัวขึ้นมา "คงไม่ใช่หรอกมั้ง ป่านนี้คงไปผุดไปเกิดหมดแล้ว"

หญิงสาวนำชุดนอนตัวบางออกมาสวมใส่โดยไม่ใส่ชุดชั้นใน เธอคิดว่านอนคนเดียวจะใส่ไปเพื่ออะไรอึดอัดเปล่าๆ

"เอือก" เสียงกลืนน้ำลายของคนที่ซ่อนอยู่ในห้องนั้น

ก่อนที่จะนอนวันจันทร์ก็เดินไปปิดไฟ

เช้าวันต่อมา..

"พ่อเลี้ยงทำไมมานอนอยู่ที่รถล่ะครับ" ลูกน้องออกมาคิดว่าจะมารอรับเจ้านายแต่พอมาถึงรถก็เห็นเจ้านายนอนอยู่ในนั้น

"เปลี่ยนบรรยากาศ"

"เปลี่ยนบรรยากาศนอนหน้ารถเนี่ยนะ?" เชี่ยวชาญหันไปพูดกับไอ้ขวดลูกน้องอีกคน

"ทำอะไรกันอยู่มาขึ้นรถสิจะกลับแล้ว"

"ครับ"

รถคันหรูเคลื่อนตัวออกจากโรงแรม สายตาคนที่นั่งอยู่ด้านหลังหันมองกลับไป จนลูกน้องแปลกใจว่าเจ้านายลืมอะไรหรือเปล่า