ตอนที่ 1041
บทที่ 1042 ระยะต้นอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์
October 21, 2026
หลินหยุนมองเห็นภาพเหตุการณ์นี้แล้ว แต่สีหน้าก็ยังคงเฉยเมย
“ที่จริงแล้ว นี่ก็คือขั้นแดนเทพสูงสุดของนักบู๊”
“ระยะต้นอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์”
จั่วยีเจี้ยนหัวเราะกระหยิ่มยิ้มย่อง และพูดขึ้นว่า: “ที่จริงแล้วปรมาจารย์หลินเองก็มีช่วงเวลา
ที่โง่เขลาด้วยเช่นกัน นี่คือพลังความสามารถในขอบเขตอย่างแท้จริง ใช่อิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์
ที่ไหนกันล่ะ? ”
“แต่ว่า วิธีการเรียกขานแบบนี้ก็ถือว่าน่าสนใจดี แต่ อิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ก็คืออิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ ทำไมจะต้องบอกว่าเป็นระยะต้นด้วย? ”
หลินหยุนพูดขึ้นว่า: “ขอบเขต อย่างนายนี้สมควรด้วยเหรอ! ”
ขอบเขตที่ผู้บำเพ็ญเซียนพูดถึงนั้น ก็แทบจะครอบคลุมทั้งโลก โดยอยู่ในโลกไหน ตนเองก็คือเทพ
แห่งโลกนั้น
ชาติที่แล้ว โลกชางฉองของหลินหยุน แทบจะสมบูรณ์แบบจนกลายเป็นโลก โดยมีกฎเกณฑ์
เป็นของตนเอง
ถึงขนาดที่ว่า อีกเพียงไม่นาน ก็จะสามารถให้กำเนิดชีวิตขึ้นได้แล้ว
ส่วนขอบเขตที่จั่วยีเจี้ยนพูดถึงนั้น ที่จริงแล้วก็เป็นเพียงระยะต้นของอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ เมื่อเทียบ
กับอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ที่แท้จริงแล้ว พลังอานุภาพยังแตกต่างกันลิบลับ
สั่งเป็นสั่งตายในชั่วขณะของเขานั้น ก็เพียงแค่ควบคุมกฎเกณฑ์พิเศษบางอย่างของโลกก็เท่านั้น
ถูกหลินหยุนดูถูกเหยียดหยาม จั่วยีเจี้ยนก็ไม่ได้โมโหอะไร เพราะเขาบำเพ็ญวิชาสะบั้นรัก
ไร้ความรักกับผู้อื่น ไร้ความเมตตากับตนเอง
ผู้ที่ไร้ความรัก ไม่สามารถฟุ้งซ่านกับเรื่องภายนอกและสิ่งต่าง ๆ ได้
“เหอะเหอะ นายอย่าได้มาคิดยั่วยุฉันเลย นายเองก็รู้ว่า ฉันบำเพ็ญวิชาสะบั้นรัก”
“ตอนนี้ จะให้นายได้รับรู้ถึงพลังอานุภาพขอบเขตของฉัน”
จั่วยีเจี้ยนชี้ไปยังหลินหยุน: “เป็น! ”
พลังกฎเกณฑ์ที่มองไม่เห็นนับไม่ถ้วน ราวกับใยแมงมุมที่ถักออกมาเป็นตาข่าย กระจายพุ่ง
เข้าใส่หลินหยุนอย่างรวดเร็ว
ร่างกายของหลินหยุน เริ่มที่จะปูดบวมขึ้น เหมือนกับลูกบอลที่กำลังเติมลม
“ไอ้หนุ่ม จะให้นายได้ลิ้มรสกับการระเบิดตัวตาย” จั่วยีเจี้ยนสีหน้าท่าทางกระหยิ่มยิ้มย่อง
หลินหยุนไม่ได้มองดูการเปลี่ยนแปลงร่างกายของตนเอง โดยพูดขึ้นเบา ๆ ว่า: “พลังกระจอก”
คำพูดของเขา เป็นจริงดั่งที่พูด เมื่อพูดจบ ร่างกายของเขาก็หยุดการปูดบวมขึ้น จากนั้นก็กลับคืนสู่
สภาพปกติ
ในที่สุดสีหน้าของจั่วยีเจี้ยนก็เกิดความตื่นตระหนกขึ้น
“เป็นไปได้อย่างไร! ”
“คิดไม่ถึงว่านายจะทำลายขอบเขตของฉันได้! ”
“เป็นแบบนี้ไปได้อย่างไรกัน? ต่อให้ประมุขเขาก็ไม่สามารถที่จะทำลายขอบเขตของฉันลงได้
อย่างง่ายดายขนาดนี้ เพียงแค่ใช้ขอบเขตของเขากดทับพลังของฉัน”
“คิดไม่ถึงว่าไอ้หนุ่มนี้จะสามารถทำลายพลังขอบเขตของฉันลงได้อย่างง่ายดายขนาดนี้”
“ฉันไม่เชื่อ! ”
จั่วยีเจี้ยนสีหน้าท่าทางเคร่งขรึม แล้วก็ชี้ไปยังหลินหยุนอีกครั้ง: “ตาย! ”
ร่างกายของหลินหยุน เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นอีกครั้ง
ผมของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเทา จากนั้นก็เป็นสีขาว เพียงชั่วครู่ผมสั้นที่ดกดำ ก็กลายเป็น
สีขาวโพลน
ผิวหนังของเขาก็เริ่มเหี่ยวย่นขึ้น ร่างกายของเขาก็ค่อย ๆ มีอาการหลังค่อม
เพียงชั่วครู่ เขาก็กลายเป็นคนชราที่แก่หงำเหงือกแล้ว
“ฮึ นายสามารถต้านทานพลังขอบเขตสั่งเป็นของฉันได้ แต่คงไม่สามารถต้านทานพลังขอบเขต
สั่งตายของฉันได้ ปรมาจารย์หลิน ก็มีความสามารถแค่นี้เท่านั้น! ” จั่วยีเจี้ยนยิ้มเยาะอย่าง
ภาคภูมิใจ
“หยุดได้แล้ว! ” เสียงของหลินหยุน ก็ดังขึ้นตาม
จากนั้น ร่างกายของเขาก็กลับคืนสู่สภาพปกติในทันที
“ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้วว่า นายนั้นเข้าใจในระยะต้นอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ประเภทไหน”
หลินหยุนมองไปที่จั่วยีเจี้ยน ด้วยความตื่นตกใจเล็กน้อย: “ที่ฉันคาดคิดไม่ถึงก็คือ นายนั้นเข้าใจ
ถึงกฎเกณฑ์ของกาลเวลา”
“สั่งเป็นสั่งตายในชั่วขณะ ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง! ”
“ภายใต้กฎเกณฑ์แห่งโลก เวลากับความว่างเปล่ายากที่จะเข้าใจอย่างที่สุด จั่วยีเจี้ยนในฐานะ
ที่เป็นนักบู๊คนหนึ่ง สามารถที่จะเข้าใจถึงกฎเกณฑ์กาลเวลาได้ ช่างน่าอัศจรรย์เป็นอย่างมาก”
แม้ว่าเขาจะเข้าใจกฎเกณฑ์กาลเวลาแค่เพียงเล็กน้อย แต่หากว่าอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ของเขานี้
สำเร็จสมบูรณ์ แน่นอนว่าจะเป็นอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ชั้นยอดเลยทีเดียว
แต่น่าเสียดายที่ เขาไม่มีโอกาสอีกแล้ว
จั่วยีเจี้ยนตกตะลึงอย่างมาก คิดไม่ถึงว่าหลินหยุนจะเพิกเฉยต่อขอบเขตสั่งเป็นสั่งตายของเขา
เช่นนี้
นั่นคือสิ่งที่เขาใช้เวลาบำเพ็ญฝึกฝนมาหลายสิบปี จึงจะสามารถเข้าใจพลังกฎเกณฑ์นี้ได้
“ดาบพิกัดต้าเต๋า! ”
หลังจากที่เข้าใจระดับพลังความสามารถของจั่วยีเจี้ยนแล้ว หลินหยุนก็รู้ได้ว่าจะทำลายจัดการเขา
ได้อย่างไร
ดาบพิกัดต้าเต๋า ฟาดฟันเฉพาะพลังกฎเกณฑ์ของเหตุและผล
จากระดับการบำเพ็ญของงจั่วยีเจี้ยนนั้น ไม่สามารถต้านทานดาบพิกัดต้าเต๋าได้
กระบี่ยาวสีดำ ลอยอยู่กลางอากาศ อย่างไร้เสียง
จั่วยีเจี้ยนกลับรู้สึกว่าจิตใจเกิดการสั่นไหว: “นั่นคืออะไร? ”