ตอนที่ 1042
บทที่ 1043 กำจัดบู๊โบราณก่อนแล้วค่อยกำจัดนาย
October 21, 2026
ความกังวลของหวางโส่วเหรินนั้น ก็คือความกังวลของพวกผู้บริหารระดับสูงของตระกูลหวาง
ด้วยเช่นกัน
ลูกคนที่สี่ของตระกูลหวาง หวางเต๋อหรงที่เป็นป้าของหลินหยุนพูดขึ้นว่า: “คงจะไม่หรอก ไม่ว่า
อย่างไร พี่สาวสามคงจะไม่ปล่อยให้เขาลงมือฆ่าพวกเราแน่นอน! ”
หวางโส่วเหรินพูดว่า: “ไม่แน่ เพราะพวกเราปฏิบัติกับเขาแบบนั้น ในใจของน้องสาวสามก็คงจะ
เกลียดพวกเราเช่นกัน”
หวางจิงหลงพูดขึ้นอย่างหนักแน่นว่า: “ระวังการเรียกขานของพวกนายกันหน่อย หล่อนกับพวกเรา
ตระกูลหวางไม่มีความสัมพันธ์อะไรกัน”
หวางโส่วเหรินกับหวางเต๋อหรงก้มหน้าลง: “รับทราบ”
หวางจิงหลงพูดต่อว่า: “เขายังไม่กล้าลงมือทำอะไรพวกเราหรอก และก็ไม่มีเหตุผลที่จะลงมือ
จัดการพวกเราด้วย”
“แต่ว่า เฉียนเอ๋อ ตอนนี้นายต้องออกไปจากที่นี่แล้ว”
หวางเซิ่งเฉียนพยักหน้า และพูดว่า: “ฉันทราบแล้ว ฉันจะเดินทางกลับเขาคุนหลุนเดี๋ยวนี้”
“ไปเถอะ! ” หวางจิงหลงพูดขึ้นอย่างใจเย็น
หลังจากที่หวางเซิ่งเฉียนแอบเดินทางกลับไปแล้ว หลินหยุนก็เริ่มลงมือ
เขาได้นำจั่วยีเจี้ยนที่ถูกชกจนกลายเป็นเค้กเนื้อ โยนทิ้งลงไปที่เบื้องหน้าของคนตระกูลหวาง
อย่างรุนแรง
เปรี๊ยะ!
จั่วยีเจี้ยนสูญเสียรูปร่างของความเป็นคนไปแล้ว
โอ้กกกก!
มองดูจั่วยีเจี้ยนในสภาพที่เป็นเค้กเนื้อ คนตระกูลหวางบางคนทนดูไม่ได้ จึงส่งเสียงอาเจียน
ออกมา
ส่วนหวางจิงหลงที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดนั้น สีหน้ากลับไม่เปลี่ยนแปลงอะไร
หลินหยุนมองไปที่หวางจิงหลงอย่างเงียบ ๆ ซึ่งก็คือคุณตาของตนเอง
“ไม่กลัวเหรอ? ” หลินหยุนพูดขึ้น
หวางจิงหลงพูดขึ้นว่า: “ทำไมจะต้องกลัวด้วยล่ะ? ”
หลินหยุนพูดขึ้นว่า: “หลายปีมานี้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ตระกูลหวางปฏิบัติต่อครอบครัวของฉันนั้น ต่อให้สังหารพวกนายทุกคนแล้วก็ยังไม่เพียงพอที่จะระบายความโกรธแค้นทั้งหมด”
หวางจิงหลงมองไปที่เขาอย่างเย็นชา และพูดว่า: “นายไม่กล้า”
“ทำไมไม่กล้า? ” หลินหยุนย้อนถามกลับ
“นายกล้าที่จะลงมือต่อตระกูลหวาง นายก็จะไม่มีที่ยืนอยู่ในจีนอีกต่อไป! ตระกูลหวาง ก็คือ
ตระกูลราชาแห่งโลกมนุษย์” หวางจิงหลงน้ำเสียงหนักแน่น
“นอกจากนี้ นายยังหวาดกลัว เขาคุนหลุนผู้อยู่เบื้องหลังของตระกูลหวาง”
“แม้ว่านายจะสังหารอาจารย์อาแห่งเขาคุนหลุนแล้ว แต่ว่า ขณะเดียวกันนายก็ได้เห็นถึงพลังความ
แข็งแกร่งของเขาคุนหลุนแล้ว”
“นายคนเดียว จะสามารถรับมือกับทั้งโลกบู๊โบราณได้อย่างนั้นเหรอ? ”
หวางจิงหลงหัวเราะเยาะ
หลินหยุนพูดว่า: “นายพูดได้ถูกต้อง ตระกูลหวางคือคนในโลกมนุษย์ แต่ฉันสามารถที่จะสังหาร
นักบู๊ทุกคนในตระกูลหวางของพวกนายให้หมดสิ้นได้”
“เดิมทีฉันก็วางแผนไว้ว่าจะทำแบบนี้ แต่ ตอนนี้ฉันเปลี่ยนความคิดนั้นแล้ว”
“พวกนายตระกูลหวางเลื่อมใสเขาคุนหลุนแห่งโลกบู๊โบราณใช่ไหม? อย่างนั้นฉันก็จะไปกำจัด
โลกบู๊โบราณก่อน แล้วค่อยกลับมากำจัดพวกนาย”
หวางจิงหลงยิ้มเยาะ: “คุยโวโอ้อวดอย่างไร้ยางอาย! ”
“โลกบู๊โบราณสืบทอดมายาวนานไม่รู้กี่พันปี ใช่ว่านายจะพูดว่ากำจัดก็กำจัดได้ที่ไหนกันล่ะ ต่อให้นายเป็นผู้บำเพ็ญเซียน ก็ไม่สามารถทำได้”
หลินหยุนพูดว่า: “เรื่องนี้คุณไม่ต้องมาเป็นห่วงหรอก ฉันจะทำให้พวกนายตระกูลหวาง รับรู้ได้ถึง
ความสิ้นหวังที่คุณแม่ของฉันได้พบเจอในตอนนั้น”
หวางจิงหลงพูดขึ้นว่า: “ฉันจะรอดู”
แล้วหลินหยุนก็จากไป
เขาไม่ได้สร้างปัญหาความยุ่งยากให้กับตระกูลหวาง
ไม่ใช่เพราะว่าหลินหยุนพะว้าพะวังถึงข้อกำหนดของโลกมนุษย์กับโลกบู๊ แต่เพราะสิ่งที่หลินหยุน
ต้องการนั้น ไม่ใช่การกำจัดตระกูลหวาง
ไม่ว่าตระกูลหวางจะปฏิบัติย่ำแย่ต่อครอบครัวของตนเองขนาดไหน แต่ว่า ยังไงตระกูลหวางก็คือ
ครอบครัวทางฝ่ายคุณแม่
แม้ว่าหวางซูเฟินจะพูดว่าทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของหลินหยุน แต่หลินหยุนเข้าใจ
ชัดเจนว่า ในใจของคุณแม่ไม่ต้องการให้ตระกูลหวางเกิดเรื่องขึ้น
หลินหยุนมาที่ตระกูลหวาง ก็เพื่อระบายความแค้นให้กับคุณแม่ ทำให้คุณแม่สบายใจ
ดังนั้น เรื่องที่ทำให้คุณแม่ต้องเป็นทุกข์เสียใจ เขาจะไม่ทำอย่างแน่นอน
หวางจิงหลงและคนอื่น ๆ ของตระกูลหวาง ยืนอยู่ด้านหน้าประตูใหญ่คฤหาสน์ตระกูลหวาง เป็นเวลานาน
หวางจิงหลงไม่เคลื่อนไหว คนอื่น ๆ ของตระกูลหวางก็ไม่เคลื่อนไหวเช่นกัน
หวางโส่วเหรินกระซิบเตือนขึ้นเบา ๆ: “คุณพ่อ เขาเดินจากไปไกลแล้ว! ”
หวางจิงหลงจึงตั้งสติกลับมาได้ สีหน้าท่าทางที่เดิมทีดูเคร่งขรึมนั้น ก็หงอยเหงาขึ้นโดยพลัน
แม้ว่าเขาจะไม่เต็มใจยอมรับมาโดยตลอด แต่ว่า ในใจของเขานั้นเข้าใจเป็นอย่างดี
เด็กหนุ่มที่เขาจงเกลียดจงชังคนนั้น เพียบพร้อมด้วยความสามารถในการที่จะเขย่าตระกูลหวาง
ที่ยิ่งใหญ่นี้ได้อย่างแท้จริง
หากจะพูดว่าไม่เสียใจ นั่นก็คงจะเป็นการโกหก
ถ้าหากในตอนนั้น......