ตอนที่ 1047
บทที่ 1048 วัยเด็กเมื่อครั้งอยู่ที่นี่
October 21, 2026
ภารกิจระดับ S ขั้นสุดยอดคือภารกิจขั้นสูงสุดขององค์กรเทพมรณะ เทียบเท่าได้กับภารกิจ
ขั้นสูงสุดขององค์กรนักฆ่าทั้งหมดในโลก
ผู้นำขององค์กรเทพมรณะ ก็คือราชาแห่งโลกนักฆ่า
เมื่อประกาศภารกิจนี้ออกไป ทั้งโลกนักฆ่าก็จะเกิดความบ้าคลั่งขึ้นมา
จากนี้ต่อไปหลินหยุน ก็คงจะต้องเผชิญหน้ากับการลอบฆ่าอย่างต่อเนื่อง
แต่เรื่องราวเหล่านี้ หลินหยุนเองก็ยังไม่ทราบ
เวลานี้ เขากับคาร์นอตวิลเลียม ได้มาถึงคฤหาสน์ที่มีทิวทัศน์งดงามแห่งหนึ่งที่แถบชานเมืองปารีส
สิ่งก่อสร้างของคฤหาสน์แห่งนี้ คิดไม่ถึงว่าจะยังคงรักษาลักษณะรูปแบบของยุคกลางเอาไว้ โดยมี
ปราสาทยุคกลางที่มีความลึกลับและโรแมนติกมากมาย อยู่ท่ามกลางป่าและภูเขาที่สวยงาม แห่งนี้ ซึ่งก็เหมือนกับผู้มีปัญญาที่หลับใหลมาเป็นเวลานาน
หลินหยุนกับคาร์นอตวิลเลียมยืนอยู่ที่บนเนินเขาเล็กแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างจากปราสาทโบราณเหล่านี้ประมาณห้าสิบเมตร
ทั้งสองคนมองไปยังบรรดาปราสาทโบราณทั้งหลาย โดยที่ยังไม่คิดที่จะก้าวเดินเข้าไป
สีหน้าท่าทางของคาร์นอตวิลเลียมค่อนข้างจะซับซ้อน เหมือนจะรู้สึกมีความเขินอายขึ้นมาบ้าง
หลินหยุนยืนอยู่ข้างกายของเขา สามารถรับรู้สัมผัสได้ถึงอารมณ์ในตัวเขาที่บางครั้งก็ดีใจ บางครั้ง
ก็เศร้าใจ และบางครั้งก็เกรงกลัว
“เล่าประสบการณ์ของนายให้ฟังหน่อยสิ ทำไมนายถึงไปจีนลำพังคนเดียว? ” หลินหยุนถามขึ้น
คาร์นอตวิลเลียมคิดทบทวน หันหน้าไปมองหลินหยุน และพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่หยิ่งยโสว่า: “ไม่มี
อะไรที่น่าพูดถึงหรอก”
จากนั้น เขาก็พูดเสริมขึ้นว่า: “ประสบการณ์ธรรมดาทั่วไป ที่ทุกคนต่างก็มีกัน”
หลินหยุนยิ้ม: “ไม่พูดจริง ๆ เหรอ? ”
ใบหน้าที่หล่อเหลาของคาร์นอตวิลเลียมเกร็งขึ้นอย่างมาก: “ไม่ใช่ไม่พูด แต่ไม่มีอะไรที่น่าพูดถึง
ต่างหาก”
“ถ้าหากนายไม่พูด ฉันก็ช่วยอะไรนายไม่ได้” หลินหยุนแสดงอาการที่หมดหนทาง
คาร์นอตวิลเลียมขมวดคิ้วขึ้นเล้กน้อย
สายลมพัดผ่านมา ผสมผสานกับกลิ่นอายของใบหญ้า อากาศของที่นี่ สดชื่นบริสุทธิ์กว่าในตัวเมือง
เป็นอย่างมาก
สายตาของคาร์นอตวิลเลียม มองไปยังปราสาทที่อยู่ไม่ไกลนัก
ความหยิ่งยโสบนใบหน้าของเขาได้จางหายไปแล้ว โดยแทนที่ด้วยความเศร้าโศกเสียใจ
ในที่สุดเขาก็เอ่ยปากพูดขึ้นแล้ว
“ที่จริงนั้น ในตระกูลแดร็กคิวล่า ฉันก็คือคนแปลกต่างเผ่าพันธุ์ คนที่ไม่ได้เรื่องได้ราว”
หลินหยุนพูดขึ้นว่า: “ทำไมจะต้องพูดว่าตัวเองแบบนี้ด้วย? นายเป็นถึงเจ้าชายของเผ่าโลหิต”
คาร์นอตวิลเลียมส่ายศีรษะ: “ไม่ มันคือความจริง”
“ก็เป็นเพราะฉันคือเจ้าชาย ดังนั้นฉันถึงเป็นคนที่ไม่ได้เรื่องได้ราว ถ้าหากฉันเป็นเพียงแค่ดยุกทั่วไป ฉันก็จะไม่พูดแบบนี้”
หลินหยุนไม่ได้พูดอะไร รอให้คาร์นอตวิลเลียมเล่าเรื่องต่อไป
“นายน่าจะรู้ดีว่า พลังความสามารถของพวกเราเผ่าโลหิต ถูกกำหนดโดยพรสวรรค์ทางสายเลือด”
“ฉันเป็นเจ้าชาย พรสวรรค์ทางสายเลือดของฉันก็คงจะมีความแข็งแกร่งมากที่สุดในตระกูล”
“แต่ในความเป็นจริงแล้ว ตอนที่ฉันเพิ่งเกิดออกมานั้น พลังความสามารถของฉันยังเทียบไม่ได้
กับลูกของดยุกขั้นเล็กเลย”
“ฉันถูกคนในตระกูลดูถูกเหยียดหยามอย่างหนัก ชีวิตประจำวันของฉันยากลำบากมาก”
“ดังนั้น ฉันจึงได้เดินทางไกลไปยังประเทศจีนของพวกนาย คิดที่จะตามหาต้นแห่งชีวิต เพื่อเพิ่ม
พลังความสามารถให้กับตัวเอง”
หลินหยุนพูดเบา ๆ ว่า: “แล้วนายเกลียดสถานที่แห่งนี้ไหม? ฉันสามารถช่วยนายทำลายที่แห่งนี้
ลงได้”
“ไม่! ”
คาร์นอตวิลเลียมพูดขึ้นอย่างจริงจังว่า: “ฉันไม่เกลียด”
ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงการระลึกนึกถึงอดีต: “ที่จริงแล้วตอนที่ฉันเพิ่งจะเกิดนั้น คนในตระกูล
ดีกับฉันมาก ถึงขนาดที่ถือว่าฉันเป็นความหวังของพวกเขาเลย
“ในตอนนั้น ฉันก็คือสมบัติล้ำค่าของชาติดั่งที่พวกนายชาวจีนพูดกันว่าเป็นที่รักของผู้คนนับหมื่น
นับพัน”
“แต่ว่า ตระกูลของพวกเราถึงอย่างไรก็จะต้องถือเอาพลังความสามารถมาเป็นตัวชี้วัด”
“เมื่อฉันเติบโตขึ้น ทุกคนพบว่าพลังความสามารถของฉันยังเทียบไม่ได้กับลูกของดยุกที่มีอายุ
เท่าเทียมกันเลย! ”
“ครั้นแล้ว ฉันก็ถูกทอดทิ้ง”
คาร์นอตวิลเลียมพูดจบ ก็ถอนหายใจยาว ใบหน้าแสดงออกถึงความหดหู่อย่างยิ่ง
หลินหยุนพูดขึ้นว่า: “ไม่เพียงแต่ตระกูลของพวกนายเท่านั้นที่ใช้พลังความสามารถเป็นตัวชี้วัด แม้แต่โลกนี้ไปจนถึงทั่วทั้งจักรวาล ต่างก็อาศัยพลังความสามารถเป็นตัวตัดสินทั้งนั้น”
“คนในตระกูลของนาย ก็เพียงแค่ทำในเรื่องที่พวกเขาเห็นว่าถูกต้อง”
“นายสามารถที่จะเกลียดพวกเขาได้ สามารถฆ่าพวกเขาได้ และยังสามารถเลือกที่จะให้อภัย
พวกเขาได้”