บทที่ 1047 ตระกูลแดร็กคิวล่าผู้ยิ่งใหญ่

ฟาวล์เคสเหมือนจะยังไม่เข้าใจสภาพเหตุการณ์ในขณะนี้ ซึ่งเห็นกันอยู่ชัด ๆ ว่าคาร์นอตวิลเลียม

ดูถูกเจ้าบ้านตระกูลจอร์จของพวกเขาอยู่

แต่ว่า ทำไมพ่อของเขาต้องตบเขาด้วย?

จอร์จ พีเทอะที่อ้วนกลมนั้นโมโหจนตัวสั่นไม่หยุด เขาจับไปที่ผมของฟาวล์เคส แล้วตะโกนเสียงดัง

ใส่: “แกไอ้เด็กโง่ แกมองดูให้ชัดเจนว่าคนที่อยู่เบื้องหน้าของแกนั้นเป็นใคร! ”

“เปิดตาของแกให้กว้างขึ้นแล้วมองดูให้ชัดเจน เขาคือฝ่าบาทตระกูลแดร็กคิวล่า! ”

ฟาวล์เคสตกใจขึ้นทันที จากนั้นก็หัวเราะเหอะเหอะแล้วพูดว่า: “คุณพ่อ ท่านอย่าได้มาล้อเล่น

กับฉัน ตระกูลแดร็กคิวล่า นั่นเป็นถึงตระกูลที่เก่าแก่และลึกลับที่สุดในตำนาน และเป็นตระกูล

ขนาดใหญ่สามอันดับแรกของตระกูลทั้งหมดในตะวันตก”

“ฝ่าบาทตระกูลแดร็กคิวล่า จะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”

ตุบ!

จอร์จ พีเทอะตบไปที่ศีรษะของฟาวล์เคสอีกครั้ง และตวาดใส่ว่า: “ใครล้อเล่นกับแกล่ะ เปิดตาของแกให้กว้างขึ้นแล้วมองดูให้ชัดเจน”

ขณะที่พูด จอร์จ พีเทอะก็หยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วเปิดรูปถ่ายหนึ่งขึ้น วางไว้ตรงหน้าของ

ฟาวล์เคส

ฟาวล์เคสตกตะลึงอย่างมาก มองเปรียบเทียบคาร์นอตวิลเลียมกับคนในรูปถ่ายนั้นอย่างละเอียด จากนั้นก็ทรุดตัวลงไปที่พื้นด้วยสีหน้าที่หวาดกลัว

“ใช่ฝ่าบาทจริง ๆ ด้วย! ”

“ท่านเทพแห่งสว่างที่เคารพ ฉันไม่ได้จงใจที่จะล่วงเกินฝ่าบาท ขอให้ฝ่าบาททรงเมตตาประทาน

อภัยต่อความผิดของฉันด้วย! ”

ฟาวล์เคสคุกเข่าลงต่อหน้าของคาร์นอตวิลเลียม ลักษณะท่าทางต่ำต้อยราวกับทาส

ในฐานะที่เป็นถึงตระกูลใหญ่สามอันดับแรกในฝรั่งเศส ซึ่งตระกูลจอร์จก็รับรู้และเข้าใจเป็นอย่างดี

ถึงตระกูลที่เก่าแก่และยิ่งใหญ่เหล่านี้

แม้ว่าพวกตระกูลใหญ่เหล่านี้จะชอบเก็บตัวอยู่ในที่ลับ แต่ว่า พวกเขากลับเป็นผู้ควบคุมชะตาชีวิต

กว่าครึ่งหนึ่งของโลก

ตระกูลใหญ่อย่างตระกูลจอร์จ ในสายตาของคนภายนอกแล้ว ก็ถือว่ายิ่งใหญ่อย่างมาก แต่เมื่อ

นำไปเปรียบเทียบกับตระกูลที่เก่าแก่และลึกลับเหล่านั้น ตระกูลใหญ่อย่างตระกูลจอร์จนี้

กลับอ่อนแอเหมือนเด็กทารกโดยสิ้นเชิง

คนของตระกูลจอร์จเองก็เข้าใจตรงจุดนี้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะเจ้าบ้านตระกูลจอร์จคนนั้น พูดตามตรงก็คือคนรับใช้ของตระกูลแดร็กคิวล่านั่นเอง

พวกเขานับถือตระกูลแดร็กคิวล่าเป็นพระเจ้า สำหรับบุคคลผู้ยิ่งใหญ่บางคนในตระกูล

แดร็กคิวล่าแล้ว พวกเขาต่างก็เก็บรูปถ่ายเอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้ลูกหลานดูถูกเหยียดหยาม

บุคคลผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้นโดยไม่ตั้งใจ

แต่ว่า เด็กหนุ่มอย่างฟาวล์เคสกลับไม่ได้สนใจ โดยที่ไม่เคยเห็นรูปถ่ายบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ที่ทาง

ตระกูลมอบให้กับเขามาก่อน

ดังนั้น จึงไม่รู้จักคาร์นอตวิลเลียม

คาร์นอตวิลเลียมไม่ได้สนใจฟาวล์เคสที่กำลังคุกเข่าก้มศีรษะอ้อนวอน แต่มองไปยังจอร์จ พีเทอะ: “ไอ้เด็กที่ไม่ได้เรื่องได้ราวที่มีตาแต่หามีแววไม่อย่างนี้ ตระกูลจอร์จไม่จำเป็นต้องเก็บเอาไว้อีก

ต่อไปแล้ว”

จอร์จ พีเทอะตัวสั่นและพูดขึ้นว่า: “รับทราบ ฉันจะขับไล่เขาออกไปจากตระกูลจอร์จเดี๋ยวนี้”

ฟาวล์เคสถึงกับทรุดตัวลงไปกองกับพื้นเลย

คาร์นอตวิลเลียมมองไปยังเจซันที่กำลังตะลึงงัน

เจซันตกใจจนขาแข้งอ่อนไปหมด แทบจะคุกเข่าลงไปบนพื้นแล้ว

“ยังดีที่เมื่อครู่ฉันไม่ได้โทรศัพท์เรียกคนมา ไม่อย่างนั้นชะตากรรมของฉันในตอนนี้ก็คงจะ

เหมือนกับเจ้าโง่ฟาวล์เคสเป็นแน่”

“มันช่างน่าเหลือเชื่อจริง ๆ ฝ่าบาทตระกูลแดร็กคิวล่าในตำนาน คิดไม่ถึงว่าจะปรากฏตัวอยู่บน

ท้องถนนในปารีสได้! ”

เย่จื่อเชี่ยนตกตะลึง กระซิบพูดกับหลินหยุนว่า: “ปรมาจารย์หลิน เพื่อนคนนี้ของคุณ มีเบื้องหลัง

ที่ยิ่งใหญ่มากเลยทีเดียว”

หลินหยุนพูดว่า: “พอใช้ได้! ”

คาร์นอตวิลเลียมมองไปยังจอร์จ พีเทอะอีกครั้ง และถามว่า: “นายรับรู้ความเคลื่อนไหวของ

ตระกูลแดร็กคิวล่าในช่วงนี้บ้างไหม? ”

จอร์จ พีเทอะพลันมีสีหน้าท่าทางที่หวาดวิตก: “ฝ่าบาท ท่านอย่าได้เข้าใจผิดไป ตระกูลจอร์จ

ต่างเป็นคนรับใช้ที่จงรักภักดีที่สุดต่อตระกูลแดร็กคิวล่าตลอดกาล จึงไม่กล้าที่จะแอบสอบถาม

รับฟังเรื่องราวของเจ้านายโดยเด็ดขาด”

“รูปถ่ายเหล่านั้น ก็ใช้สำหรับให้วัยรุ่นของตระกูลจอร์จได้รู้จัก โดยที่ไม่ได้มีความหมาย

อย่างอื่นเด็ดขาด”

คาร์นอตวิลเลียมเหลือบตาขาวใส่จอร์จ พีเทอะ และพูดขึ้นว่า: “ในช่วงที่ผ่านมาฉันอยู่ที่จีน

มาโดยตลอด จึงอยากที่จะรับทราบสภาพการณ์ความเคลื่อนไหวของตระกูลบ้าง นายไม่ต้อง

เคร่งเครียดขนาดนั้น”