ตอนที่ 1045
บทที่ 1046 วิญญาณในจี้หยก
October 21, 2026
ในจี้หยกชิ้นนี้ มีวิญญาณที่ทรงพลังแฝงอยู่
ช่วงเวลาที่ยาวนานมานี้ วิญญาณดวงนี้ไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรมาก่อนเลย ทำให้หลินหยุนแทบจะ
ลืมไปว่ายังมีเขาอยู่
แต่ว่า ครั้งนี้ที่พบกับเย่จื่อเชี่ยนอีกครั้ง คิดไม่ถึงว่าวิญญาณดวงนี้จะเคลื่อนไหวขึ้น
หรือว่า วิญญาณดวงนี้มีความสัมพันธ์อะไรกับเย่จื่อเชี่ยน
คาร์นอตวิลเลียมที่อยู่ด้านข้างแอบกระซิบถามหลินหยุนขึ้นว่า: “พวกนายรู้จักกันเหรอ? ”
หลินหยุนพูดว่า: “เพื่อนคนหนึ่ง”
สายตาของคาร์นอตวิลเลียม มองสำรวจไปที่เด็กหนุ่มสองคนนั้น
“สาวน้อย ดูเหมือนว่าเพื่อนนักเรียนสองคนของเธอนี้จะไม่ค่อยเป็นมิตรสักเท่าไร! ”
“จะให้พวกเราช่วยจัดการสั่งสอนพวกเขาสักหน่อยไหม? ”
ฟาวล์เคสตวาดใส่ว่า: “เฮ่ย นายไอ้คนสารเลว กำลังพูดอะไรอยู่น่ะ? “นึกไม่ถึงว่าเธอจะอยู่ร่วมกับชาวจีนที่ขี้ขลาด ทำให้พวกเราต้องอับอายขายหน้ากันไปหมดแล้ว! ”
เย่จื่อเชี่ยนขมวดคิ้ว โดยสายตาที่มองไปยังฟาวล์เคสนั้นเหมือนกับกำลังมองไปที่คนโง่ และพูดขึ้น
อย่างเย็นชาว่า: “ถ้านายยังไม่อยากตาย ก็หุบปากของนายซะฟาวล์เคส! ”
เย่จื่อเชี่ยนรู้ถึงความน่ากลัวของหลินหยุน หากอยู่ที่จีนบางทีหลินหยุนอาจจะมีความพะว้าพะวัง
อยู่บ้าง แต่อยู่ที่นี่ เกรงว่าหลินหยุนจะไม่มีความพะว้าพะวังอะไรเลยแม้แต่น้อย
แต่ว่า ฟาวล์เคสจะไปเข้าใจถึงความหวังดีของเย่จื่อเชี่ยนได้อย่างไรกัน? โดยที่เขายังนึกว่า
เย่จื่อเชี่ยนกำลังเข้าข้างปกป้องหลินหยุนอยู่
เปรี๊ยะ!
ฟาวล์เคสตบเข้าไปที่ใบหน้าของเย่จื่อเชี่ยน
“ผู้หญิงจีนหน้าโง่ คนอย่างเธอมีสิทธิที่จะใช้อารมณ์พูดกับฉันแบบนี้ด้วยเหรอ รนหาที่ตาย! ”
เย่จื่อเชี่ยนตกใจและหวาดกลัว โดยมองไปที่ฟาวล์เคสอย่างไม่ได้รับความเป็นธรรม พร้อมกับน้ำตา
ไหลคลอเบ้า
หลินหยุนสีหน้าเยือกเย็นลงแล้ว
ส่วนคาร์นอตวิลเลียมลงมือจัดการทันที
เพียงแค่ฝ่ามือเดียว ก็ตบจนฟาวล์เคสล้มกองไปที่พื้น
คาร์นอตวิลเลียมใช้ขาข้างหนึ่งเหยียบไปบนใบหน้าของฟาวล์เคส ยิ้มเยาะและพูดว่า: “เพื่อนของ
ปรมาจารย์หลินแกยังกล้าที่จะตบตี แกนี่มันช่างสารเลวจริง ๆ! ”
ฟาวล์เคสใช้มือค้ำยันไปบนพื้น คิดที่จะสลัดให้หลุดพ้นจากเท้าของคาร์นอตวิลเลียม แต่ว่า แรงพลังของเขาที่เป็นคนธรรมดาทั่วไปนั้น จะไปเทียบกับแรงพลังของคาร์นอตวิลเลียมได้อย่างไร
“ไอ้สารเลวที่สมควรตาย เอาเท้าอันสกปรกของแกออกไป! ”
“นายรู้ไหมว่าฉันคือใคร? ฉันชื่อว่าจอร์จ ฟาวล์เคส ฉันคือสมาชิกของตระกูลจอร์จ! ”
“ฉันขอสาบานต่อเทพแห่งสว่าง ถ้าหากนายยังไม่นำเท้าออกไปอีกล่ะก็ ฉันจะฆ่านายเดี๋ยวนี้ ฉันจะฆ่านายเดี๋ยวนี้จริง ๆ! ”
สีหน้าของคาร์นอตวิลเลียมแสดงรอยยิ้มที่แปลกประหลาดออกมา: “ตระกูลจอร์จ? ”
“จอร์จ เคทไอ้คนนั้นเป็นอะไรกับนาย? ”
ฟาวล์เคสโมโหอย่างมาก: “หุบปาก นั่นคือเจ้าบ้านตระกูลจอร์จของพวกเรา! ”
คาร์นอตวิลเลียมหัวเราะมากขึ้นอีก: “ที่แท้เขาก็ได้ขึ้นเป็นเจ้าบ้านตระกูลของพวกนายแล้ว”
“แต่ว่า ตระกูลจอร์จถ้าหากแต่ละคนเป็นคนที่ไม่ได้เรื่องได้ราวอย่างนาย อย่างนั้นก็คงจะไม่ไกล
จากความล่มสลายแล้ว”
ฟาวล์เคสจะคิดได้อย่างไรว่า เด็กหนุ่มที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเขาที่อยู่ด้านหน้าของเขานี้ อายุตามจริงแล้วยังจะมากกว่าคุณปู่ของเขาเสียอีก
ได้ยินเสียงที่วางมาดถือดีว่าเป็นผู้อาวุโสของคาร์นอตวิลเลียมแล้ว ฟาวล์เคสก็ดุด่าขึ้นด้วย
ความโมโห: “ในปารีส ยังไม่มีใครกล้าที่จะไม่ให้เกียรติตระกูลจอร์จของพวกเรา หากนายกล้าที่จะ
ไม่เคารพเจ้าบ้านตระกูลของพวกเราอีก ฉันสาบานว่า นายจะต้องตายอย่างอเนจอนาถแน่นอน! ”
คาร์นอตวิลเลียมหัวเราะ: “อย่างนั้นก็ให้จอร์จ เคทมาหาฉันสิ แล้วมาดูกันว่าถึงตอนนั้นใครกันแน่
ที่จะตายอย่างอเนจอนาถ”
เด็กหนุ่มที่อยู่ด้านข้างนั้น เห็นว่าฟาวล์เคสถูกคาร์นอตวิลเลียมเหยียบอยู่บนพื้น แต่กลับไม่ได้คิด
ที่จะช่วยเหลือฟาวล์เคสเลยแต่อย่างใด
กลับกลายเป็นว่ายิ้มดีใจที่เห็นคนอื่นเป็นทุกข์พร้อมกับพูดขึ้นว่า: “เฮ่ย ฟาวล์เคส ชื่อเสียงตระกูล
จอร์จของพวกนายเหมือนจะไม่ได้เรื่อง! ”
“แม้แต่จอร์จ เคทก็ยังไม่อยู่ในสายตา ไอ้หนุ่ม นายใจเด็ดจริง ๆ! ”
“ฉันมาจากตระกูลไมค์ ชื่อไมค์ เจซัน ต้องการที่จะเป็นเพื่อนกับนาย! ”