บทที่ 1122 หลินหยุนออกจากการเก็บตัว

หญิงชุดดำแค่นเสียงอย่างเย็นชา จากนั้นก็ลงมือออีกครั้ง แต่ครั้งนี้การโจมตีของเธอกลับถูกค่ายกลสลายไป จนแทบไม่มีแม้แต่ระลอกคลื่น

ใบหน้าของหญิงสาวเคร่งขึ้นมาทันทีและตะคอกอย่างโกรธเคือง "แสงริบหรี่อย่างหิ่งห้อย ยังกล้ามาแข่งขันกับดวงจันทร์อันเจิดจ้า? ในเมื่อพวกนายโง่เขลาขนาดนี้ อย่างนั้นก็จงไปตายซะ!"

เมื่อเสียงของหญิงชุดดำจบลง จู่ๆเธอก็ปลดปล่อยพลังที่น่าสะพรึงกลัวกว่าก่อนหน้านี้หลายเท่าออกมา

จากนั้นก็เห็นเท้าซ้ายของเธอเหยียบลงบนพื้น จากนั้นคลื่นพลังที่ไม่มีใครเทียบได้ก็กวาดออกไปทันที

แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำลายค่ายกลแห่งกฎเกณฑ์ของคนทั้งหลายในสำนักโม่เหมินลงทันที

ทุกคน รวมทั้งโม่เฉินล้วนถูกแรงสะเทือนทำให้กระเด็นออกไป

และยังมีอีกหลายคนตายคาที่

หลังจากที่โม่เฉินกระอักเลือดออกมาเต็มปาก ร่างของเขาก็หายวาบไปจากจุดเดินและหนีไป

ชายชราที่อยู่ข้างหลังหญิงชุดดำก้าวไปข้างหน้าแล้วพูดว่า "คุณหนู เขาหนีไปได้ไม่ไกล ต้องการให้ผมฆ่าเขาหรือไม่?"

หญิงชุดดำพูดอย่างเย็นชาว่า “ไม่จำเป็น! รีบตามฉันมาทำลายค่ายกลสี่พิทักษ์ เปิดประตูเซียนออกมาให้หมด!”

ชายชราพยักหน้าและเอ่ย “ครับ!”

ตรงกลางห้องโถงมีแท่นบูชาแปดเหลี่ยมตั้งอยู่

คนของเขาคุนชางในอดีตรู้เพียงแค่ว่านี่คือการดำรงอยู่ของตระกูลผู้พิทักษ์แต่ละตระกูล

จัดเป็นสถานที่สำหรับสักการะมาโดยตลอด

แต่หลังจากที่คนของสำนักโม่เหมินปรากฏตัวขึ้น พวกเขาถึงได้รู้จริงๆ

ที่แท้ตรงกลางของแท่นบูชาแปดเหลี่ยม เป็นที่ตั้งของค่ายกลสี่พิทักษ์

ในขณะนี้ มีแรงที่ไม่เสถียรของพลังที่มองไม่เห็นเกิดขึ้นอยู่กลางแท่นบูชาแปดเหลี่ยม

นั่นก็คือพลังแห่งการผนึก

หญิงชุดดำและชายชราเดินไปที่ด้านข้างของแท่นบูชาแปดเหลี่ยม

หลังจากที่รู้สึกถึงมันได้สักพัก มันก็ค่อยๆเริ่มระเบิดออก!

แต่การโจมตีของเธอกลับไม่สามารถทำอะไรกับฐานของค่ายกลได้เลย

แม้ชายชราเองก็จะเข้าร่วมในภายหลัง แต่ก็ยังคงเป็นเช่นเดิม

ต่อให้ลงแรงไปทั้งตัวก็ยังไม่สามารถทำอะไรกับฐานของค่ายกลบนแท่นบูชาแปดเหลี่ยมได้

เนิ่นนาน หญิงชุดดำหอบหายใจและเอ่ยด้วยความเกลียดชังว่า “คิดไม่ถึงเลยว่า ค่ายกลสี่พิทักษ์จะแข็งแกร่งขนาดนี้!”

ชายชราเองก็หอบหายใจขุ่น "คิดไม่ถึงจริงๆ!"

“แต่ว่าคุณหนูก็ยังไม่จำเป็นต้องรีบร้อนใจ!"

“จากสถานการณ์ปัจจุบันของค่ายกล พลังของมันกำลังจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว!”

“เกรงว่าอีกไม่นานเท่าไหร่ พลังของมันก็จะหมดลง!”

"ถึงตอนนั้น ต่อให้เราไม่ลงมือ ค่ายกลก็จะพังลงโดยอัตโนมัติ!"

หญิงชุดดำพยักหน้าด้วยสีหน้าดูมืดมน เธอไม่พูดอะไร ร่างของทั้งสองคนวาบหายไปจากห้องโถงใหญ่

อีกด้านหนึ่ง โม่เฉินกำลังรีบออกจากภูเขาคุนชาง

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ไล่ตามมา ในที่สุดเขาก็ค่อยโล่งใจอยู่บ้าง

จากนั้นเขาก็รีบไปที่ทะเลสาบเยว่หยา

ขณะนี้ ในทะเลสาบเยว่หยา

หลินหยุนยังคงนั่งหลับตาแน่นและคุกเข่าอยู่ในห้องมืด

กลิ่นอายอันแรงกล้าแผ่ซ่านไปทั่วตัวเขา

ในไม่ช้า กลิ่นอายก็ค่อยๆ บรรจบกัน หลินหยุนค่อยๆลืมตาขึ้น จากนั้นมุมปากก็แสดงรอยยิ้มที่พึงพอใจ

“ร่างภูติทองเข้าสู่สภาพมั่นคงอย่างสมบูรณ์แล้ว!”

“ตัวอ่อนยาจางเองก็ถูกสร้างออกมาอย่างสมบูรณ์เช่นกัน พลังวิชาของฉันใกล้เข้าไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว!”

“หากตอนนี้ฉันต้องขึ้นสู่ยาทอง ก็คล้ายจะทำได้ตลอดเวลา!”

“แต่ฉันยังไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้น!”

“ชาติก่อนจิตใจฉันถูกปีศาจรบกวน แน่นอนว่านี่เป็นเหตุผลหลักที่ทำให้ฉันไม่อาจผ่านภัยอัสนีไปได้!”

“แต่ระดับของยาทองนั้นต่ำเกินไป และนั่นก็ส่งผลต่อความสำเร็จของฉันอย่างมากเช่นกัน!”

“ในชาตินี้ ฉันจะต้องวางรากฐานของแต่ละขั้นให้แน่นหนา! ขึ้นสู่ยาทองหวูซ่างแท้จริงให้ได้!”

แดนยาทอง แบ่งออกเป็นฟ้า ดิน ดำ เหลือง สี่ขั้น

แต่ละขั้นล้วนแบ่งออกไปอีกเก้าระดับ