บทที่ 1123 หลินหยุนมาแล้ว

หลังจากที่มองดูหวางซูเฟินอย่างลึกซึ้ง หวางเจ๋อก็พูดว่า “คุณป้า ผมแนะนำว่าอย่าได้หุนหันพลันแล่น! ผมสัมผัสได้ถึงความทะเยอทะยานที่จะตายของคุณ แต่มันไร้ประโยชน์! คุณตายไม่ได้!”

“ไม่ว่าจะยังไง คุณก็หนีไม่พ้นหรอก!”

“ฟังคำแนะนำของผมดู รับใช้เจ้าสำนักทั้งสองแต่โดยดี!”

"บางที นี่อาจเป็นโอกาสที่ดีในชีวิตของคุณ!"

ใบหน้าของหวางซูเฟินมืดมนอย่างยิ่ง เธอเอ่ยด่าด้วยน้ำเสียงเกลียดชัง "เดียรัจฉาน!"

หวางเจ๋อไม่สนใจต่อคำด่าของเธอ

จากนั้นก็มัดคนทั้งสองและพาพวกเธอไปที่ถ้ำของเจียงยี่

สายตาของหวางซูเฟินจับจ้องไปที่หวางเจ๋ออยู่ตลอด ขณะที่เธอกำลังจะไปถึงถ้ำของเจียงยี่ เธอก็อาศัยจังหวะที่หวางเจ๋อไม่ทันระวัง พุ่งเข้ากระแทกหินขนาดใหญ่ที่ห่างจากตรงหน้าไปสองเมตรอย่างแรงทันที

ในเวลานั้นเอง พลังอันอ่อนโยนได้ห่อหุ้มเธอไว้จนหมดและควบคุมเธออย่างแน่นหนาในทันที!

"ฮ่าฮ่าฮ่า! ผู้หญิงที่ฉันต้องการ จะปล่อยให้เธอตายได้อย่างไร?"

เจียงยี่หัวเราะลั่นและปรากฏตัวที่ประตูถ้ำ

หวางซู่เฟินทั้งเศร้าและโกรธ จนเธอโพล่งด่าออกไปลั่น “แกมันเป็นเดียรัจฉาน! แทบจะไม่ต่างจากหมูหมา! ต่อให้ฉันต้องตายก็ไม่ยอมโดยนายหมิ่นเกียรติ!”

เจียงยี่พูดด้วยรอยยิ้มเบิกบาน "เธออยากตาย? แต่เธอตายได้ไหมล่ะ? สาวงามทั้งสอง รีบตามฉันเข้ามาเถอะ!"

เมื่อเขาโบกมือใหญ่ครั้งหนึ่ง หวางซูเฟินและฉินหลันถูกพลังที่มองไม่เห็นยกขึ้นทันที จากนั้นก็บินเข้าไปในถ้ำโดยไม่สมัครใจ

เจียงยี่ปรากฏตัวข้างหลังพวกเธอ และติดตามไปด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย

หวางซูเฟินและฉินหลันตกใจหน้าซีด ร่างกายของพวกเธอเริ่มสั่นเทาอย่างแรง

เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของพวกเธอ เจียงยี่ก็หัวเราะลั่นอีกครั้งและกล่าวว่า "สาวงามน้อยใหญ่ของฉัน หากรับใช้จนฉันพอใจพวกเธอก็จะได้ดี ไม่งั้น ตาย!"

พูดไป เงาร่างของเขาก็พริบหายไปและพุ่งตรงไปที่หวางซูเฟินและฉินหลัน

อีกด้านหนึ่ง ในถ้ำของมู่หง อีหลิงและนิ่งโหย่วหรงเองก็ถูกลูกศิษย์หญิงสองคนจับตัวเข้ามา

บนตัวทั้งสองถูกมัดเอาไว้

เมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่น่ารักของพวกเธอ มู่หงสั่งลูกศิษย์หญิงหลายคนออกไป จากนั้นก็เลียริมฝีปากของเขาอย่างตะกละตะกลาม

ความงามระดับนี้ ในโลกเล็กๆของพวกเขา มีให้เห็นอยู่น้อยนิดอย่างมาก

คิดไม่ถึงว่า ด้านนอกนั้นจะมีเยอะจนคาดไม่ถึง!

การที่มีบุญได้เล่นฉากหนึ่งจักรพรรดิสองราชินีแบบนี้ ถือเป็นโชคดีอย่างยิ่ง!

ในเวลานี้ มีแสงสีน้ำเงินสายหนึ่งพุ่งตรงมาจากทิศเหนือ

จากนั้นก็ตกลงมาตรงเขาเก้ามังกร

ในเวลาเดียวกัน รังสีสังหารอันรุนแรงสุดฟ้าก็ได้แผ่กระจายไปทั่วเขาเก้ามังกร

มู่หงและเจียงยี่ที่กำลังเตรียมเพลิดเพลินกับหญิงสาวสองคนตรงหน้า จู่ๆก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที จากนั้นเงาร่างของพวกเขาก็พลิ้วไหววาบหายไปและพุ่งออกจากถ้ำไปพร้อม ๆ กัน

สายตาของพวกเขาจ้องไปที่เงาร่างในอากาศโดยตรง

เมื่อเห็นอีกฝ่าย ทั้งสองก็กระโจนก้าวขึ้นไปในอากาศทันที!

เจียงยี่พูดอย่างเย็นชา "นายเป็นใคร? ถึงกับกล้าบุกเข้ามาในสำนักฉีเทียน? รนหาที่ตาย?"

จิตสังหารบนตัวอีกฝ่ายปกคลุมทั่วท้องฟ้า

จนทำให้ผู้คนหวาดกลัวสุดขีด

อย่างไรก็ตาม ภายใต้การรับรู้ของพวกเขา ทั้งสองกลับไม่สามารถเห็นพลังวิชาของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน

หลังจากที่พวกเขาสบตากันก็เริ่มระแวดระวังมากขึ้นทันที

หลินหยุนยืนอยู่ในความว่างเปล่า ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความจิตสังหารและพูดอย่างเย็นชาว่า "พวกนายสองคน ก็คือเจ้าสำนักฉีเทียน?"

เจียงยี่ขมวดคิ้วและพูดว่า “ไม่ผิด!”

พูดจบ เขาก็กลอกตาแล้วพูดต่อ "สหายเต๋าท่านนี้ ทำไมนายถึงได้ไม่รู้จักธรรมเนียมขนาดนี้ บนตัวเต็มไปด้วยจิตสังหาร มาที่สำนักฉีเทียนของฉันด้วยเหตุใด?”

หลินหยุนพูดทีละคำ "ถ้าอย่างนั้นฉันจะบอกนายว่าเหตุผลคืออะไร!"

“สิบแปดท่าต้าเต๋า ท่าสยบเขา!”