บทที่ 1124 พันธนาการมังกรน้ำ

ขณะที่หลินหยุนรีบมาถึงสำนักฉีเทียน

ในอีกด้านหนึ่ง โม่เฉินซึ่งหลบหนีจากเขาคุนชางก็รีบมาที่ทะเลสาบเยว่หยาโดยไม่คำนึงถึงอาการบาดเจ็บบนตัว

เขารู้จากปากของยิ่งตงไหลว่า หลินหยุนออกจากการเก็บตัวแล้วและกำลังรีบไปที่สำนักฉีเทียน โม่เฉินจึงจากไปอย่างรวดเร็วและมุ่งหน้าไปยังสำนักฉีเทียนเช่นกัน

เขาเดาว่ามู่หงและเจียงยี่ของสำนักฉีเทียน จะต้องมีความสัมพันธ์อย่างมากกับการคลายตัวของค่ายกลสี่พิทักษ์

นั่นเพราะหลังจากค่ายกลเสื่อมลง ก็เป็นไปได้อย่างยิ่งที่จะเกิดรอยแยกบางส่วนขึ้นมา

คนสองคนนี้ เป็นไปได้อย่างยิ่งว่าจะเจอรอยแยกนั้นและเดินออกมาจากที่นั่น!

คนสองคนได้สร้างปัญหาใหญ่หลวงแก่โลกมนุษย์ หากประตูเซียนเปิดขึ้นมาจริงๆ ผลที่ตามมาก็ยากจะคาดคิด

เมื่อเขารีบมาถึงเชิงเขาสำนักฉีเทียนโดยการนั่งเฮลิคอปเตอร์ตรงมาจากเมืองหลวง

เฮลิคอปเตอร์ลงจอดไม่ไกลนัก และท่านหงก็เดินไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นโม่เฉิน เขาก็ตกตะลึงและถามว่า “คุณโม่เฉิน คุณมาที่นี่ทำไม?”

ก่อนหน้านี้ประธานาธิบดีเคยบอกเขาเกี่ยวกับโม่เฉินมาก่อน

ดังนั้นผู้เฒ่าหงจึงคิดมาตลอดว่าโม่เฉินกำลังปกป้องค่ายกลบนภูเขาคุนชาง

ตอนนี้เมื่อเห็นโม่เฉิน เขาจึงแปลกใจอย่างมาก!

“ที่แท้เป็นท่านหง!” โม่เฉินรีบพูดขึ้น “เกิดเรื่องขึ้นที่เขาคุนชาง มีผู้แข็งแกร่งลึกลับปรากฏตัวขึ้นและพยายามจะทำลายค่ายกลสี่พิทักษ์ หลังจากที่ผมหลบหนีไปที่ทะเลสาบเยว่หยา ก็ได้ยินว่าคุณหลินออกจากการเก็บตัวแล้วและมาที่นี่ ผมก็เลยตามมาทันที!"

“อะไรนะ?” ท่านหงตะลึงไป “มีผู้ลึกลับบุกรุกงั้นหรือ? อย่างนี้ ผนึกค่ายกลกำลังจะพังในไม่ช้านี้งั้นหรือ?”

“อย่ากังวล ท่านหง ยังไม่ถึงขั้นนั้น!” โม่เฉินสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ “แม้ว่าพลังของคนผู้นั้นจะสูงยิ่ง แต่ก็ยังไม่สามารถทำลายผนึกค่ายกล! แต่ก็ไม่อาจทนอยู่ได้นานแล้ว ผมมาที่นี่เพื่อแจ้งให้ท่านหลินหยุนทราบโดยเร็วที่สุด!”

ท่านหงพยักหน้าและมองขึ้นไปบนยอดเขา เขาเองก็ฟังรายงานของยิ่งตงไหล และพูดคุยกับประธานาธิบดีแล้ว เขาจึงตัดสินใจมาด้วยตนเอง

“สถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?”

เขาไม่ใช่ผู้ฝึกตน ในเวลานี้เห็นแค่เพียงว่าหลินหยุนและอีกสองคนกำลังอยู่ในสถานะเผชิญหน้ากัน

โม่เฉินเอ่ยอย่างเคร่งขรึมว่า "ผมเองก็เพิ่งมาถึงเช่นกัน ยังไม่ทราบรายละเอียดแน่ชัด!"

“อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าท่านหลินหยุนจะต่อสู้กับอีกฝ่ายไปแล้ว!”

“สองคนนั้น หากผมเดาไม่ผิดล่ะก็ น่าจะมาจากประตูเซียน!”

“เกรงว่าต่อจากนี้ไป จะมีการสู้รบอันรุนแรงเกิดขึ้น!”

แม้แต่เขาในตอนนี้ยังไม่สามารถบอกได้ว่าฝ่ายใดจะชนะ

อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาจากพลังอันน่าทึ่งของทั้งสองฝ่ายในเมื่อตอนที่เขามาถึง พลังวิชาของหลินหยุนได้เพิ่มขึ้นไปอีกขั้นแล้ว

ตอนนี้เห็นแค่เพียงหลินหยุนกำลังยืนอยู่ท่ามกลางอากาศ รังสีสังหารแผ่กระจายไปโดยรอบ

แม้แต่เขาก็ยังรู้สึกใจสั่น

นี่ผ่านไปนานแค่ไหนกันเชียว หลินหยุนได้มาถึงจุดที่ไกลเกินเขาจะเอื้อมถึงแล้ว

ต้องรู้ก่อนว่า ก่อนหน้านี้ไม่นาน เขานยังสามารถลงมือหยุดยั้งหลินหยุนจากการเหยียบย่ำตระกูลหวางได้!

ในเวลานั้น เขามีพลังมากพอที่จะต่อสู้กับหลินหยุน!

แต่มาคิดดูในตอนนี้ ดูเหมือนว่าในเวลานั้น หลินหยุนจะยังไม่ได้แสดงความแข็งแกร่งของเขาออกมาทั้งหมด!

ที่ด้านบนของภูเขาเก้ามังกร มู่หงและเจียงยี่หัวเราะเสียงดังลั่น

เจียงยี่เอื้อมมือไปหาหลินหยุน และตะโกนด้วยเสียงที่ลึกล้ำ:

"หลินชางฉอง ยาทองและไม่ใช่ยาทองนั้น ต่างกันราวฟ้ากับดิน!”

“หากยังมีสมองอยู่ก็จงมอบเคล็ดวิชาสืบทอดมาให้ฉันซะ จากนั้นก็คุกเข่าขอความเมตตาต่อหน้าพวกฉันซะ!”

“เห็นแก่แม่และผู้หญิงของนายที่คอยปรนนิบัติฉันสองคน ฉันจะรับลูกชายครึ่งหนึ่งอย่างนายเอาไว้!”

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ!"

มู่หงเองก็พยักหน้าเยาะเย้ยและกล่าวว่า "ไม่ผิด! ถ้านายไม่มอบเคล็ดวิชาสืบทอดออกมา อย่างนั้นพวกเราสองคนก็จะพานายกลับสู่ประตูเซียนเพื่อแสดงวิชาเสาะขวัญ แบบนั้นพวกเราก็ยังสามารถได้รับทุกอย่างที่เราต้องการ!"

เมื่อเห็นว่าหลินหยุนยังไม่ยอมพูด เจียงยี่ก็โกรธจัดและพูดว่า "ไม่รู้จักความหวังดี! ในเมื่อนายอยากรนหาที่ตาย อย่างนั้นฉันก็จะทำให้นายสมปรารถนาเอง! ให้นายได้เห็นว่าความแตกต่างระหว่างไม่ใช่ยาทองและยาทองที่แท้จริงนั้นมันห่างกันขนาดไหน!"

"น้ำสวรรค์ตกไม่ขาด!"