บทที่ 1345 เผยความจริง

ความปรารถนาชัยชนะของซิงเฟยนั้นแรงมาก

เธอไม่มีทางเปรียบเทียบกับหลินหยุน หลินหยุนเป็นโรคจิต ไม่มีใครในโลกคุนชางนี้ที่สามารถเทียบกับเขาได้

ส่วนโจวฮ่าวนั้น สามารถเทียบได้

ทั้งคู่มาจากตระกูลที่ไม่เล็ก

ฐานการบำเพ็ญก็ต่างก็เหลือเพียงหนึ่งก้าว ก็จะสามารถหล่อยาทองได้

หากพูดถึงอายุ เธอได้เปรียบกว่าเขาเสียอีก

ในสถานการณ์เช่นนี้ ซิงเฟยจะพ่ายแพ้ได้อย่างไร

เมื่อได้ยินสิ่งที่โจวฮ่าวกล่าว

หลินหยุนหันกลับไปมองเขาและมองซิงเฟยด้วยเช่นกัน

สีหน้าของโจวฮ่าว นั้นเจ็บปวดอย่างมาก ราวกับว่าเขาไม่สามารถทนอีกต่อไป

ซิงเฟยไม่ต่างจากโจวฮ่าวแต่ความแตกต่างของทั้งสองคือ แววตาของซิงเฟยแน่วแน่อย่างมาก

หลินหยุนมองดูทั้งสองคนและกล่าวว่า "หากทนไม่ไหว ก็อยู่ที่นี่เถิด แม้ว่าฉันจะพาคุณไปที่นั่นได้ คุณก็ทนไม่ไหวอยู่ดี”

แน่นอนว่าเขาพูดเช่นนี้ต่อโจวฮ่าว

จากนั้นเขาก็มองไปที่ซิงเฟยและกล่าวว่า "หากเจ้าสามารถทนได้ ก็ทนอีกสักพัก จนเมื่อทนไม่ไหวแล้ว เจ้าก็ถอยออกไป หากที่รอคอยฉัน”

ใบหน้าของซิงเฟยซีดมาก และเมื่อได้ยินสิ่งที่หลินหยุนกล่าว นางพยักหน้าด้วยความลำบาก

หลินหยุนหันกลับไปและเดินต่อ

โจวฮ่าวก็รีบตะโกน “พี่หลิน อย่าทิ้งฉันไป ฉันสามารถช่วยให้พี่แก้คำสาปในสายเลือดนั้นได้จริง ๆฉันรู้ว่าต้องทำยังไง พี่หลิน เชื่อฉัน!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลินหยุนก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวว่า "อยู่ตรงนี้ก่อน แล้วปกป้องเธอ"

หลังจากพูดจบ หลินหยุนยังคงเดินหน้าต่อไป

เมื่อไม่มีโจวฮ่าวและซิงเฟยแล้ว หลินหยุนเดินทางได้เร็วขึ้น

มันก็แต่กลิ่นอายบังคับขู่เข็ญเท่านั้น

สำหรับเขาแล้วมันไม่เท่าไหร่

แม้ว่าจะเป็นสัตว์ประหลาดร้ายที่น่าสะพรึงกลัวมายืนอยู่ต่อหน้าเขาจริงๆ เป็นไปไม่ได้ที่จะทำอะไรกับเขาเพียงแค่ใช้กลิ่นอายที่น่าเกรงขามนี้

แม้ว่าจะสามารถข่มเขาได้เล็กน้อย แต่ก็ได้แค่นี้

หลินหยุนก้าวไปข้างหน้า

ระยะทางห้าร้อยฟุต ใกล้จนสามารถไปถึงในชั่วพริบตา

เมื่อเข้าไปในหุบเขา

ภายใต้รูปปั้นสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่นั้น

ตอนนี้ หลินหยุนจึงค้นพบว่า รูปปั้นสัตว์ประหลาดนี้ ค่อนข้างไม่สมบูรณ์

ในตำแหน่งบนหลังของมัน ถูกทุบจนแตกเป็นเศษเสี้ยว

รอยนี้เกิดจากการถูกพลังเหนือธรรมชาติถล่มทลายอย่างแน่นอน

ในส่วนด้านในของรูปปั้นสัตว์ประหลาดยักษ์นี้ จุดที่ใกล้กับเชิงเขาใหญ่สองลูกมากที่สุด

มีหมู่บ้านเล็กๆ ที่ทรุดโทรม

บนกลางเขานั้นพบร่องรอยของการขุดมากมาย

แต่เห็นได้ชัดว่า

ครั้งหนึ่งเคยมีสงครามใหญ่เกิดขึ้น

จนลบล้างร่องรอยดั้งเดิมไปแล้วมากกว่า 90%

ผ่านไปหลายปี ปัจจุบันพังทลายลงกลายเป็นพื้นที่ร้างอย่างสมบูรณ์

หลินหยุนมองไปรอบๆ

ไม่มีความผันผวนหรือความรู้สึกพิเศษใด ๆ

คิ้วของหลินหยุนขมวดขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

พลังของยาทองกลับมาทำงานอีกครั้ง

ขอบเขตของการสำรวจความรู้สึกพลังดวงจิตใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แต่ยังคงไม่มีการตอบสนองใดๆ

ยาทองของเขากลั่นมาถึงระดับที่สี่ ใช้เลือดของเผ่าโลหิตในการกลั่น

ใช้พลังของยาทอง ตราบใดที่ความรู้สึกพลังจิตสามารถตรวจจับได้ ก็จะมีความรู้สึก

แต่ตอนนี้ดวงจิตเทพแผ่ซ่านไปทั่วหุบเขา และไม่พบสิ่งใดเลย

"ไม่อยู่ที่นี่?"

“แล้วจะอยู่ที่ไหน...”

"หลังจากข้ามทะเลสีดำนี้ไปแล้ว สุดหล้าทะเลมีพื้นที่ทั้งหมดไม่มาก"

"หุบเขานี้สามารถสำรวจได้ง่าย"