บทที่ 1418 จบสิ้น

มองเห็นสองคนที่อยู่กลางอากาศ โดยเฉพาะเจ้าสำนักอริยสัจที่มีอายุเพียงยี่สิบกว่าปี และมีลมหายใจที่น่าสะพรึงกลัวอย่างมาก ราวกับคนบนสรวงสวรรค์

ผู้อาวุโสแขนเดียวและคนอื่น ๆ ก็พลันเบิกตาโพลง เลือดลมในร่างกายพลุ่งพล่านไปทั้งหมด

"สวรรค์คุ้มครองและประทานพรต่อสำนักอริยสัจของเรา! "

"สวรรค์คุ้มครองและประทานพรต่อสำนักอริยสัจของเราจริง ๆ! "

"เจ้าสำนักทำสำเร็จแล้ว! "

"เจ้าสำนักทำสำเร็จแล้วจริง ๆ ด้วย! "

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า น่าเหลือเชื่ออย่างมากเลยทีเดียว! "

"สำนักของเรารอคอยมานานหลายปี ในที่สุดก็ทำสำเร็จแล้ว จิตปฐม! พลังบำเพ็ญขั้นแดนจิตปฐมจริง ๆ ด้วย! "

"นับตั้งแต่วันนี้ไป สำนักอริยสัจของเราไม่ใช่ว่าผู้ใดก็จะสามารถมาหยุดยั้งขัดขวางได้อีกแล้ว! "

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! "

ในขณะนั้นเอง ดาบเฮ่าเทียนในมือของหลินหยุนก็เปล่งแสงขึ้น และก้าวกระโดดขึ้นไปบนอากาศ ทันใดนั้นเงาร่างของเซียนก็ปรากฏขึ้น

เงาร่างเซียนสูงตระหง่านค้ำฟ้า ลมหายใจแข็งแกร่งไร้เทียมทาน และถือดาบยักษ์อยู่ในมือ

ดาบทะลุสวรรค์ ทิ่มแทงออกไป

แต่ภายใต้การดูดกลืนของพลังลำแสงมีดอย่างไร้ที่สิ้นสุดของเจ้าสำนักอริยสัจนั้น ไม่เพียงแต่ลำแสงกระบี่จะถูกทำลายลงไป แม้แต่เงาร่างของเซียนก็ยังถูกลำแสงมีดฟาดฟันจนแหลกสลายไปด้วยเช่นกัน

เงาร่างของเซียนบนอากาศนั้นได้สูญหายไปจนหมดแล้ว

ร่างกายของหลินหยุนที่เต็มไปด้วยเลือดได้ปรากฏขึ้น

นี่ถือเป็นครั้งแรก ที่แม้แต่ดาบทะลุสวรรค์ก็ยังคงถูกทำลายลง

ขนาดในชาติที่แล้ว หลินหยุนก็ยังไม่เคยประสบกับสถานการณ์แบบนี้เลย

หลินหยุนในเวลานี้มีสีหน้าที่ขาวซีดอย่างที่สุด

ชุดคลุมยาวสีขาวได้ถูกย้อมด้วยเลือดสีแดงสดไปทั่วทั้งร่างกาย และยังมีเลือดไหลหยดออกมาอย่างไม่หยุดอีกด้วย

ส่วนอีกฝั่งหนึ่ง เจ้าสำนักอริยสัจที่อยู่กลางอากาศ กลับสงบนิ่งดั่งภูเขา โดยที่พลังทิพย์เกิดผันผวนเล็กน้อยจากการถูกพลังของเขากดทับในช่วงก่อนหน้านี้ แต่เวลานี้กลับมาพลุ่งหล่านเหมือนเดิมขึ้นอีกครั้งแล้ว

เพราะว่าร่างกายที่สะอาดสดใสดั่งหยกนั้น ได้ปรากฏสีต่าง ๆ ขึ้นมาอีกแล้ว

หลินหยุนไอจามเบา ๆ จากนั้นก็เช็ดเลือดที่มุมปาก

แต่เมื่อเช็ดแล้วก็ยังมีเลือดไหลออกมาจากปากอยู่ดี

หลินหยุนก็ไม่ได้ไปสนใจอะไรอีกแล้ว

สายตาของเขาจ้องมองไปที่ร่างของเจ้าสำนักอริยสัจอีกครั้ง

เจ้าสำนักอริยสัจเองก็ตื่นตกใจ เพราะอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ที่ทรงพลังไร้เทียมทานของเขานั้น สูงส่งเหนือกว่าขั้นแดนยาทองไปแล้ว แต่คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าหลินหยุนจะสามารถต้านทานเอาไว้ได้

เจ้าสำนักอริยสัจหัวเราะเยาะ “หลินชางฉอง แสดงอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ที่ทรงพลังที่สุดของนายออกมาเถอะ บางทีอาจจะสามารถรับมือต่อกรกับฉันได้บ้าง ไม่อย่างนั้น นายจะต้องถูกฉันทำร้ายบดขยี้จนตายไปเลยทีเดียว! ”

หลินหยุนยังคงมีสีหน้าท่าทางที่ไร้อารมณ์ไร้ความรู้สึก แววตามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวอย่างที่สุด พร้อมกับมองไปยังเจ้าสำนักอริยสัจและพูดขึ้นว่า “นายกำลังทำให้ฉันต้องเสียเวลา”

เจ้าสำนักอริยสัจแววตาเคร่งขรึม ขมวดคิ้วและพูดขึ้นว่า “อะไรนะ? ”

หลินหยุนส่ายศีรษะเล็กน้อย และถอนหายใจ ทันใดนั้นกลิ่นอายทั่วทั้งชั้นฟ้าชั้นดินก็พลันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ท้องฟ้าปรากฏสีเหลืองทองขึ้นทั้งหมด

นี่คือสีสันของฤดูใบไม้ร่วง

ฤดูใบไม้ร่วง

สภาพบรรยากาศที่วังเวง

ร่วงสังหาร!

สีเหลืองทองอร่ามทั่วท้องฟ้า คือสภาพบรรยากาศของฤดูใบไม้ร่วง

เจตนาสังหารที่แผ่กระจายไปทั่ว ก็คือความอาฆาตแค้นของฤดูใบไม้ร่วง

นี่คืออิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ขั้นสูงสุดของหลินหยุน

ขณะที่สีเหลืองทองบนท้องฟ้า และความอาฆาตแค้นค่อย ๆ ปรากฏขึ้น เจตนาสังหารก็แผ่กระจายไปทั่ว ทำให้สีหน้าของเจ้าสำนักอริยสัจเปลี่ยนไปอย่างมาก

เขารับรู้ได้ถึงกลิ่นของความตาย

เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายนี้ สัมผัสได้ถึงเจตนาสังหารที่รุนแรงนี้ ดวงตาของเจ้าสำนักอริยสัจก็ราวกับเกิดคลื่นยักษ์ซัดโหมเข้าใส่ เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ เขามองไปยังหลินหยุนพร้อมกับตวาดเสียงแข็งว่า “เป็นไปได้อย่างไร? นี่คืออิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์อะไรกัน? ทำไมถึงได้ทรงพลังไร้เทียมทานขนาดนี้? ”

“อิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์นี้ พลังอานุภาพขนาดนี้ เป็นไปไม่ได้เลยที่มดแมลงอย่างนายที่มีพลังบำเพ็ญขั้นยาทองจะแสดงออกมาได้! ”

“นายทำได้อย่างไรกัน? ”