บทที่ 290 คำเตือนของอีหยุ่น

หลังจากที่หลิวเหอหมิงจากไป แววตาที่ทุกคนมองไปที่หลินหยุน ก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

หลายคนอยากจะเข้ามาสานสัมพันธ์เป็นมิตรไว้ แต่หลังจากเห็นท่าทีตีตัวออกห่างจากคนอื่นหลายพันลี้แบบนั้นของหลินหยุนเข้า ก็ไม่มีใครกล้าก้าวขาออกมาข้างหน้าสักคน

เนื่องจากพวกเขาไม่สามารถผูกมิตรกับหลินหยุนได้ ทุกคนจึงถอยหลังไปยังลำดับที่สอง

เศรษฐีคนหนึ่งในจงโจวพูดขึ้นอย่างกะทันหัน: "ในเมื่อตระกูลส้งไปแล้ว ผมคิดว่าคนที่เหมาะสมกับตำแหน่งประธานการประชุมสุดยอดจงโจว ก็สมควรจะเป็นประธานหวาง แห่งหวางตงกรุ๊ปแล้วล่ะ!"

ดวงตาของคนอื่นๆ สว่างวาบ ใคร ๆ ต่างก็เห็นว่าหลินหยุนพยายามปกป้องหวางตงกรุ๊ปอย่างเต็มที่จริง ๆ

แม้ว่าจะเอาใจหลินหยุนไม่ได้ แต่ถ้าเอาใจหวางตงกรุ๊ปได้ นั่นย่อมมีค่าเท่ากันนั่นล่ะ

นอกจากนี้ ด้วยการสนับสนุนของควีนจิน กับกลุ่มผู้มีอิทธิพลแห่งเมืองหลิงหนาน บวกกับความสัมพันธ์กับคุณอีแห่งเจียงหนาน การที่บริษัทหวางตงกรุ๊ปจะเข้ามาแทนที่ตระกูลส้ง ก็เป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้นแล้ว

ฉวยโอกาสก่อนที่หวางตงกรุ๊ปจะผงาดขึ้นมา ถ้าสามารถเชื่อมสัมพันธ์กับหวางตงกรุ๊ปได้ ก็จะเกิดประโยชน์มหาศาลในอนาคตอย่างแน่นอน

“ใช่ๆ การประชุมสุดยอดจงโจว เป็นการประชุมสุดยอดของพวกเราทุกคน ไม่ใช่การประชุมสุดยอดของตระกูลส้งเสียหน่อย ในเมื่อส้งหัวอันไปแล้ว พวกเราก็ขอเสนอให้ประธานหวางเป็นเจ้าภาพของการประชุมสุดยอดจงโจวในครั้งนี้ นั่นเป็นสิ่งที่เราทุกคนคาดหวัง!” ชายคนหนึ่งที่เป็นผู้มีหน้าตาในจงโจวตะโกนขึ้น

ในอดีต ทุกการประชุมสุดยอดจงโจว ล้วนนำโดยตระกูลส้งทั้งสิ้น หวางซูเฟินจะเป็นได้แค่ตัวประกอบ แต่ครั้งนี้ หวางซูเฟินกลับกลายเป็นจุดสนใจของทุกคนไปอย่างไม่น่าเชื่อ

เกือบทุกคนต่างพากันไปเอาใจหวางซูเฟิน

เหยียนต้าวหมิงและพวกกรรมการที่หักหลัง แยกตัวออกมาจากหวางตงกรุ๊ป หันไปมองหวางซูเฟินซึ่งถูกรายล้อมไปด้วยฝูงชนด้วยความรู้สึกละอาย อยากหาที่ขุดหลุมแล้วเอาหน้ามุดลงไปซะให้รู้แล้วรู้รอด

“เดิมทีประธานหวางปฏิบัติต่อพวกเราไม่เลว แต่พวกเรากลับทรยศเธอ บางทีนี่อาจเป็นการลงโทษจากสวรรค์สำหรับพวกเราสินะ!” ประธานหูเงยหน้าขึ้นฟ้า ถอนหายใจเฮือก ฝืนยิ้มอย่างขมขื่น

มีสองคนที่ไม่ยินยอม มาตามหาหวางซูเฟินเพื่อขอสารภาพบาป คาดหวังว่าหวางซูเฟินจะยกโทษให้พวกเขา และยอมให้พวกเขากลับไปที่ตงหวางกรุ๊ปอีกครั้ง

แน่นอนว่าหวางซูเฟินไม่สนใจสักนิด คนเหล่านี้เห็นแก่ผลประโยชน์ ลืมสิ้นมิตรไมตรี ในเมื่อพวกเขาสามารถทรยศครั้งแรกได้ แน่นอนว่าย่อมสามารถทรยศครั้งที่สองได้เช่นกัน

หลินหยุนเงยหน้ามองหวางซูเฟิน ซึ่งถูกรายล้อมไปด้วยฝูงชนที่กำลังชุลมุน เอาอกเอาใจเธอไม่หยุด ยิ้มให้อีหลิงแล้วยืนขึ้น : "ไปกันเถอะ!"

“อื้ม!” อีหลิงตามหลินหยุนออกไป มีซูจื่อเหลียงติดตามไปอย่างใกล้ชิด

อีหยุ่นมองดูลูกสาวที่ยิ้มสดใสเริงร่า เดินอยู่ข้างกายหลินหยุน ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ลุงฉิน พวกเราตามไปกันเถอะ!”

หลินหยุนเดินออกจากห้องโถง เสียงผู้หญิงที่คมชัดดังเสียงหนึ่ง ดังขึ้นข้างหลังเขาอย่างร้อนใจ: “หลินหยุน รอเดี๋ยว!”

ฉินหลันรีบวิ่งตามออกมา พอมาถึงตรงหน้าหลินหยุน ก็หยุดหอบหายใจพักใหญ่

“พี่ฉินหลัน มีเรื่องอะไรเหรอ?” หลินหยุนเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

เดิมทีเธอมีเรื่องที่อยากจะพูดมากมาย แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มนี้ของหลินหยุน ในหัวของเธอก็พลันว่างเปล่าไปทันที

เธอไม่รู้แล้วว่าตัวเองอยากจะพูดอะไร

ผ่านไปครู่หนึ่ง ฉินหลันก็เริ่มจะจำได้ จึงพูดว่า: “จริงสิ ท่านประธานยุ่งอยู่กับคนพวกนั้น ไม่มีเวลาปลีกตัวมาขอบคุณเป็นการส่วนตัว เลยให้ฉันมากล่าวคำขอบคุณแทนสักคำน่ะ!”

“ขอรบกวนคุณหลินทิ้งที่อยู่ไว้สักหน่อย วันหลังท่านประธานจะไปขอบคุณด้วยตัวเอง!”

วิธีที่ฉินหลันเรียกหลินหยุน นับได้ว่าให้เกียรติไม่น้อยแล้ว

หลินหยุนยิ้มเล็กน้อย เขาไม่อยากสานสัมพันธ์กับแม่ของเขาให้มากเกินไปนักในตอนนี้ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดการบิดเบือนประวัติศาสตร์อีกครั้ง จนทำให้เขาควบคุมมันไม่ได้

ในเมื่อตอนนี้ เขายังไม่มีกำลังมากพอที่จะปกป้องญาติ รวมถึงเพื่อนสนิทคนชิดใกล้ของเขาจากอันตรายได้อย่างเต็มที่

“พี่ฉินหลัน โปรดบอกประธานหวางด้วยว่า ผมชื่นชมเธอมานาน เป็นเกียรติของผมที่ได้ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กัน ส่วนเรื่องขอบคุณอะไรพวกนั้นน่ะ ไม่ต้องหรอก”

“จริงสิ ไม่ใช่ว่าพี่มีข้อมูลติดต่อของผมแล้วหรอกเหรอ? ถ้าหลังจากนี้ไปเจอเรื่องอะไรที่แก้ไขไม่ได้ จำไว้ว่าติดต่อผมได้เสมอนะ”

ฉินหลันมองหลินหยุนด้วยความรู้สึกแปลกใจ อะไรคือชื่นชมมานาน? ดูเหมือนว่าเขากับท่านประธานจะได้พบกันแค่ไม่กี่ครั้งเองนะ!

แต่ในเมื่อหลินหยุนไม่เต็มใจที่จะให้ที่อยู่ ฉินหลันเองก็ไม่กล้าไปบังคับเอามา

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ คุณหลินกลับอย่างระมัดระวังนะคะ วันหน้าหากมีอะไรให้ตงหวางกรุ๊ปรับใช้ โปรดสั่งมาได้ทันที!” ฉินหลันพูดอย่างจริงจัง

นี่เทียบเท่ากับการให้คำมั่นสัญญากับหลินหยุนว่า จะตอบแทนบุญคุณเขา

“แน่นอน” หลินหยุนยิ้มอย่างลึกลับและหันหลังเดินจากไป