บทที่ 291 คำเชิญของอีหลิง

อีหยุ่นแค่นเสียงเย็นชา: “เจ้าหนู ฉันรู้ว่าเธอมีปรมาจารย์เป็นแบ็คอัพคอยซัพพอร์ตให้ หรือบางที นั่นอาจจะเป็นอาจารย์ของเธอ เธอยืมมือเขา ย่อมสามารถพิชิตนายใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลทั้งสิบแปดเมืองของหลิงหนานได้ แม้กระทั่งควีนจินก็ยังต้องยอมศิโรราบให้”

“แต่ นิสัยเธอหยิ่งผยองเกินไป ด้วยนิสัยแบบนี้ของเธอ ไม่แน่ว่าในไม่ช้าก็เร็ว มันอาจจะทำให้เธอต้องพบเจอกับเรื่องร้าย ๆ จนอาจถึงขั้นเป็นหายนะได้เลยด้วย!”

“นอกจากนี้ ในใจของฉัน สามีในอนาคตของหลิงเอ๋อ ควรจะต้องเป็นทายาทสายตรงของสี่ตระกูลสุดยอดในเมืองหลวง หรือแม้แต่ทายาทของสี่สุดยอดตระกูล!”

“ถึงเธอจะมีความสามารถอยู่บ้าง ทั้งได้คารวะอาจารย์ที่ดี แต่เมื่อเทียบกับเป้าหมายในใจฉันแล้ว ก็ยังถือว่าอยู่ห่างออกไปนับหมื่นแปดพันลี้”

“นอกจากนี้ เพื่อบริษัทเล็ก ๆ อย่างตงหวางกรุ๊ปบริษัทเดียว เธอถึงกับทำให้ตระกูลหวางขุ่นเคือง บางทีวันนี้เธออาจได้เปรียบแบบชั่วครั้งชั่วคราว แต่เธอไม่ได้รู้จักความน่ากลัวที่แท้จริงของสี่สุดยอดตระกูลสักนิด!”

“ถ้าวันนี้ หลิงเอ๋อไม่ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเธอล่ะก็ ฉันคงไม่ยอมแตกหักกับตระกูลหวางแบบนี้เหมือนกัน จากนี้ไป เธอเตรียมรอรับการแก้แค้นจากตระกูลหวางไว้ได้เลย!”

“สุดท้าย ฉันขอให้คำแนะนำอะไรเธอสักอย่างแล้วกัน ตระกูลหวางน่ะ ไม่ใช่ตระกูลที่รับมือได้ง่าย ๆ อย่างที่คิดหรอกนะ ความแข็งแกร่งของสี่สุดยอดตระกูลน่ากลัวกว่าที่เธอเห็นมาก! เธอไม่มีทางคิดถึงเลยล่ะว่า เบื้องหลังของสี่สุดยอดตระกูลมันทั้งลึกลับ แล้วก็แข็งแกร่งขนาดไหน!"

"ถ้าเธอยังอยากรักษาชีวิตตัวเองไว้ล่ะก็ ทางที่ดีคือปกปิดชื่อแซ่ให้ดี อยู่ให้ห่างจากเมืองหลวง ไปหาที่ซ่อนตัวในภูเขาลึกหรือป่าเก่าแก่สักแห่ง แล้วใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างสงบสุขเถอะนะ!"

สายตาของอีหยุ่นที่มองไปที่หลินหยุน เหมือนกับว่ากำลังมองคนใกล้ตายอย่างไรอย่างนั้น รัวคำพูดในใจออกมาราวยิงปืนกล ฟังดูมีเหตุมีผล แต่มันกลับลดคุณค่าของหลินหยุนไปโดยเปล่าประโยชน์

หลินหยุนก้มหน้าลง ไม่พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มจาง ๆ ในรอยยิ้มนั้นแฝงแววสัพยอกน้อย ๆ

รอจนอีหยุ่นพูดจบ หลินหยุนก็เงยหน้าขึ้น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “พูดจบแล้วเหรอ?”

“งั้นถึงตาผมพูดอะไรสักสองสามประโยคบ้างนะ”

อีหยุ่นยกถ้วยชาขึ้น แล้วมองหลินหยุนเงียบ ๆ ด้วยท่าทางที่ดูไม่ค่อยพอใจนัก

หลินหยุนมองหน้าอีหยุ่น พูดเสียงราบเรียบว่า "บางทีในสายตาของคุณ ตระกูลหวางอาจจะดูแข็งแกร่งมาก แต่สำหรับผม ตระกูลหวางก็เป็นหนึ่งในสิ่งมีชีวิตธรรมดา ๆ ท่ามกลางสิ่งมีชีวิตมากมายในโลกใบนี้เท่านั้นล่ะ"

“หรือบางทีคุณอาจจะคิดว่า ตระกูลหวางร่ำรวย มีอำนาจยิ่งใหญ่คับฟ้า สามารถกดหัวคนทั้งประเทศได้ แต่ในความคิดของผม เรื่องเหล่านี้ไม่ได้มีค่าอะไรให้ควรพูดถึงสักกระผีกริ้น!”

“ไม่ว่าจะเป็นอำนาจคับฟ้า หรือความมั่งคั่งอะไรก็ตามแต่ สำหรับผม มันก็เป็นแค่เรื่องง่ายๆแค่ใช้ดาบเดียวฟันฉับก็จบปัญหาแล้ว!”

“คุณรู้แค่ว่าตระกูลหวางมีอำนาจ แต่คุณไม่ได้รู้ความสามารถของผมนี่!”

ใบหน้าของหลินหยุนนิ่งเรียบมาก ในดวงตาคล้ายปรากฏภาพของท้องฟ้า ที่เต็มไปด้วยดวงดาวลอยเกลื่อนในจักรวาลอันกว้างใหญ่ น้ำเสียงที่เปล่งออกมา ฟังเหมือนลอยมาจากอากาศอันว่างเปล่า ลอยล่องมาจากที่ที่ไกลแสนไกล

"อะไรที่ผมอยากได้ ใต้หล้าแห่งนี้จะขาดไปไม่ได้ อะไรที่ผมไม่ได้ ใต้หล้าแห่งนี้ก็จะมีไม่ได้"

ใบหน้าของอีหยุ่น เป็นสีเขียวคล้ำไม่น่าดู เขาชี้ไปที่หลินหยุนแล้วตะเบ็งเสียงดังว่า: "เจ้าหนู เดิมทีฉันเตือนเธอก็เพราะหวังดีแท้ ๆ ไม่คิดว่าเธอนี่มันจะหยิ่งยโส จนถึงขั้นไม่มียารักษาให้หายขาดได้ขนาดนี้!"

“เธอคิดว่าแค่อาศัยปรมาจารย์นักบู๊คนเดียว เธอก็ไม่ต้องเห็นหัวตระกูลหวาง ไม่ต้องเห็นหัวสี่สุดยอดตระกูลแล้วก็ได้งั้นเรอะ?”

“ยังจะพูดอีกว่าใช้ดาบเดียวฟันฉับก็จบปัญหา! ต่อให้อาจารย์ของเธอเป็นปรมาจารย์ขั้นสูงสุด แต่เธอจะถึงขั้น ต้านทานปืนใหญ่อากาศยานของโลกใบนี้ได้งั้นเหรอ?!”

“เดิมที ถ้าเธอรู้จักขอคำแนะนำอย่างนอบน้อม ฉันก็ยังจะตั้งใจจะให้คำชี้แนะได้บ้าง ในอนาคตก็อาจจะพอเป็นไปได้ว่า ยังพอจะไว้วางใจให้เธอดูแลหลิงเอ๋อได้ แต่มาเห็นตอนนี้ เธอมันก็แค่คนจองหองบ้าคลั่งที่ไม่เห็นใครในสายตา เที่ยวไล่ท้าทายใคร ๆ ไม่เลือกหน้าก็เท่านั้นแหละ!”

"โลกทัศน์แคบ ทำตัวเป็นน้ำเต็มแก้วสิ้นดี!"

พูดจบ อีหยุ่นก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันที

ที่นอกโรงน้ำชา อีหลิงที่รออยู่นานแล้วเห็นว่าอีหยุ่นเดินออกมา ก็รีบตรงเข้าไปถาม

“พ่อคะ คุยกันเป็นยังไงบ้าง?” ถึงแม้อีหลิงจะถามอีหยุ่น แต่ดวงตาที่ใสซื่อเป็นประกายของเธอ กลับมองไปทางหลินหยุนไม่วางตา ทั้งยังเต็มไปด้วยความห่วงใยไม่สบายใจ

อีหยุ่นระงับความโกรธไว้ในใจ เหลือบมองหลินหยุนอย่างเย็นชา พูดด้วยน้ำเสียงกดต่ำหนักอึ้งว่า “หลิงเอ๋อ คนบ้าแบบนี้ วันหลังพยายามอย่าไปมาหาสู่จะดีกว่า ไม่อย่างนั้น ในไม่ช้าก็เร็ว อาจจะนำความหายนะมาให้ลูกด้วยก็เป็นไปได้นะ!"

“ตามพ่อกลับ!” พูดจบ อีหยุ่นก็จับมืออีหลิง แล้วบังคับดึงตัวเธอกลับไป

อีหลิงพูดอย่างร้อนใจว่า: “พ่อคะ หลินหยุนไม่ใช่คนแบบที่พ่อพูดหรอกนะคะ มันต้องเกิดเรื่องเข้าใจอะไรผิดระหว่างพ่อกับเขาแน่ ๆ!”

“พ่อคะ ขอหนูคุยกับหลินหยุนสักสองสามประโยคเถอะค่ะ!”

อีหยุ่นยอมปล่อยมืออีหลิง พูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า: “หลิงเอ๋อ เอาจริงๆ พ่อก็ไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับสิทธิ์ในการคบเพื่อนของลูกหรอก แต่พ่อแค่ทนดูลูก กระโดดลงไปในหลุมไฟโดยไม่ทำอะไรไม่ได้!”

“พ่อให้เวลาลูกสามนาที พ่อจะรออยู่ที่นี่!”

อีหลิงขมวดคิ้ว แต่อย่างน้อยสามนาทีก็ยังดีกว่าไม่ได้เลย

“ได้ค่ะ งั้นพ่อรอหนูที่นี่แป๊บหนึ่ง! หนูไปคุยกับหลินหยุนสักสองสามคำ แล้วจะรีบกลับมาค่ะ”

อีหลิงวิ่งไปหาหลินหยุน เอ่ยถามเสียงเบาด้วยความกังวลใจว่า : “หลินหยุน พ่อของฉันไม่ได้ทำให้นายลำบากใจใช่ไหม?”