บทที่ 320 เธอก็คือหายนะ

การตอบของหลินหยุน ทำให้ทุกคนอึ้งไปหมดแล้ว!

เหล่าบรรดาเศรษฐีหนุ่มของเจียงหนานแสดงความเห็นพร้อมกัน

“ฉันฟังไม่ผิดสินะ? เขาปฏิเสธที่จะขอโทษจริงๆ! นั่นเป็นถึงสิ่งที่คุณอีพยายามทำเพื่อเขา นึกไม่ถึงว่าเขาจะปฏิเสธแล้ว!”

“เขายังบอกว่าคุณอีตัดสินใจโดยพลการเองอีก เจ้าหมอนี้เสียสติแล้วหรือ?”

แต่กู้ซิวหรั่นกลับดีใจ เมื่อครู่เขายังไม่พอใจ หลินหยุนขอโทษก็ไม่มีปัญหาแล้ว คิดไม่ถึงว่าหลินหยุนจะปฏิเสธการขอโทษจริงๆ! ยังจะตำหนิคุณอีตัดสินใจโดยพลการอีก!

กู้ซิวหรั่นสังเกตเห็นอย่างกะทันหัน ท่าทางไม่ที่ไม่ผู้ใดเปรียบได้ของหลินหยุน มีบางครั้งก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีประโยชน์

อย่างน้อยในด้านการก่อความวุ่นวาย ใครก็เทียบเขาไม่ติด!

คราวนี้ เท่ากับว่าเขาได้ล่วงเกินสามมหาอำนาจที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งเจียงหนานพร้อมกันแล้ว!

เซี่ยหยู่เวยตกใจก่อน จากนั้นเป็นสีหน้ารังเกียจ: “หลินหยุน เธอยังจะรนหาที่ตายจริงๆนะ! โอกาสดีขนาดนี้เธอไม่เพียงแต่ละทิ้ง กลับยังล่วงเกินแม้แต่คุณอีที่ปกป้องเธออีกด้วย!”

“ฉันว่าคราวนี้ ใครก็ไม่สามารถช่วยเธอได้แล้ว!”

เย่เทียนเหาและป๋ายรุ่ยเหวินสบตากับแวบหนึ่งด้วยสีหน้าที่ชั่วร้าย กลับยิ้มขึ้นมา

ความหยิ่งผยองของหลินหยุน เกินกว่าที่พวกเขาจินตนาการ นึกไม่ถึงว่าแม้แต่คุณอีก็ไม่เห็นอยู่ในสายตา ครั้งนี้แม้แต่คุณอีก็จะไม่ปกป้องเขาแล้ว

เย่จี้ซื่อรู้สึกประหลาดใจ แต่ บนใบหน้ากลับสงบนิ่ง เหลือบมองอีหยุ่นที่สีหน้าดูไม่ดี กล่าวอย่างเคร่งขรึม: “คุณอี นี่ไม่ใช่ว่าผมไม่ไว้หน้าคุณแล้ว คุณว่าเรื่องนี้จะจัดการอย่างไร?”

อีหยุ่นจ้องมองหลินหยุน แทบจะอดไม่ได้ที่จะเข้าไปฝ่ามือหนึ่งต่อยให้หลินหยุนลอยออกไป

แต่ว่า เห็นแก่อีหลิง เขาอดทนแล้ว

ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ต้องรับรองหลินหยุนที่อยู่ในคฤหาสน์เฉี่ยนหลง ให้ปลอดภัย

“คุณจี้ซื่อ ในเมื่อเจ้าหนุ่มนี่ไม่รับน้ำใจ เช่นนั้นฉันก็จะไม่พูดอะไรมาก วันนี้เป็นวันเกิดอีหลิง ฉันไม่อยากให้เกิดเรื่องอะไรที่ไม่มีความสุข แต่เพียงแค่ออกจากคฤหาสน์เฉี่ยนหลงนี้ของฉันแล้ว เรื่องของเขากับตระกูลอีของฉันก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก!”

“จะฆ่าจะฟัน ตามสบาย!”

เย่จี้ซื่อขมวดคิ้วเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าอีหยุ่นยังจะปกป้องเจ้าหนุ่มนั้นอีก!

แต่ว่า ในที่สุดเย่จี้ซื่อก็ได้เข้าใจขีดจำกัดของอีหยุ่นแล้ว ดูเหมือนว่าอีหยุ่นก็ไม่ได้ปกป้องเจ้าหนุ่มนั่น โดยมากเพราะได้รับการไหว้วานของคุณหนูอีหลิง ต้องปกป้องเขาในคฤหาสน์เฉี่ยนหลงแห่งนี้

เป็นธรรมดาที่เย่จี้ซื่อจะไม่ทำให้อีหยุ่นลำบากใจ ไม่มีตระกูลอีปกป้องแล้ว รอตอนที่ออกไปจากคฤหาสน์เฉี่ยนหลง ก็คือเวลาตายของเจ้าหนุ่มนั่น!

“ดี! เช่นนั้นผมก็ให้เกียรตินี้แก่คุณอี! เทียนเหา พวกเราไป!” เย่จี้ซื่อกล่าวสีดังหนักแน่น สาวเท้าก้าวใหญ่จากไป

เย่เทียนเหามองดูหลินหยุนด้วยสีหน้าโหดเหี้ยมแวบหนึ่ง ยิ้มพร้อมกล่าวอย่างดุดัน: “ไอ้หนุ่ม รอแกออกไปจากคฤหาสน์เฉี่ยนหลง ฉันจะบดกระดูกแกเป็นเถ้าถ่าน!”

หลินหยุนขี้เกียจจะใส่ใจเขาโดยสิ้นเชิง หากวันนี้ไม่ใช่วันเกิดของอีหลิง เขาไม่อยากหาเรื่องรบกวนวันเกิดของอีหลิง เย่เทียนเหาคนเหล่านี้ ก็โดนเขาฝ่ามือหนึ่งปัดกระเด็นไปแล้ว

สายตาที่มองหลินหยุนของคุณชายโจวและคนอื่นๆ เหมือนดั่งมองคนตายผู้หนึ่ง: “ไปเถอะ เจ้าหมอนี่ ตายเป็นแน่!”

รอจนทุกคนแยกย้ายไป อีหยุ่นจ้องมองหลินหยุนด้วยสีหน้าโกรธเคือง กล่าวเสียงหนัก: “เจ้าหนุ่ม เธอตามฉันมา!”

เดิมทีหลินหยุนไม่อยากไป แต่ จะพูดยังไงอีหยุ่นก็เป็นคุณพ่อของอีหลิง หลินหยุนยังให้เกียรตินี้แก่เขา

ด้านในห้องพักผ่อนของอีหยุ่น อีหยุ่นยืนเงียบๆอยู่ข้างขอบหน้าต่าง ในมือถือแก้วไวน์ที่มีชื่อและล้ำค่าแก้วหนึ่ง

อาฉินยืนอยู่ที่ประตูอย่างเคารพและนอบน้อม เหมือนดั่งผู้ปกป้องที่ซื่อสัตย์ผู้หนึ่ง แต่ ตำแหน่งนี้ที่เขายืน มีความสำคัญมาก เพียงแค่อีหยุ่นพบกับอันตราย เขาสามารถมาถึงข้างกายของอีหยุ่นได้ทันในชั่วพริบตา

หลินหยุนยืนอยู่ด้านหลังเขาเงียบๆ สีหน้าเกียจคร้าน: “ไม่รู้ว่าคุณอีเรียกฉันมา ด้วยเรื่องอะไร?”

อีหยุ่นหมุนตัวทันที มองหลินหยุนอย่างเย็นชา ขณะที่มองเห็นสีหน้าท่าทางที่ไม่สนใจนั่นของหลินหยุน ยิ่งไม่ได้โกรธเคืองเพียงแค่เหตุผลเดียวแล้ว

“เจ้าหนุ่ม เธอรู้หรือไม่ว่าเมื่อครู่ก่อเรื่องวุ่นวายใหญ่โตแล้ว?”

“ถ้าหากตระกูลเย่และตระกูลป๋ายร่วมมือกัน แม้ว่าจะเป็นตระกูลอีของฉันก็ต้องปฏิบัติอย่างระมัดระวัง! นึกไม่ถึงว่าเธอจะยั่วยุตระกูลเย่และตระกูลป๋ายในเวลาเดียวกัน ใครให้ความกล้าหาญกับเธอ!”

“ทีแรกฉันแค่รู้สึกว่าเธอจองหองอวดดี แต่ ยังรู้จักตัวเองดีว่าเป็นยังไงอยู่บ้าง คิดไม่ถึงว่าความหยิ่งผยองของเธอจะถึงขั้นเสียสติ!”