บทที่ 321 อีหลิงปรากฏตัว

หลินหยุนมองไปที่เซี่ยหยู่เวยอย่างเย็นชา ด้วยสีหน้าที่เฉยเมย และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

“คุณไม่ใช่ว่าจะทนดูฉันเสียชีวิตไม่ได้ แต่คุณแค่รับไม่ได้หากเมื่อฉันจากคุณไปแล้ว ฉันสามารถที่จะหาผู้หญิงที่ดีมากกว่าคุณได้”

“ผู้หญิงแบบคุณนี้ ต่อให้ตัวเองจะไม่ต้องการ แต่ก็ไม่อนุญาตยินยอมให้ผู้อื่นดีไปกว่าตัวเองไม่ได้”

“ฉันเคยบอกเตือนคุณไว้หลายครั้งแล้วว่า อย่าใช้สายตาที่คับแคบอย่างมดของคุณมาพิจารณาตัวฉัน ฉันกับคุณมันไม่ใช่คนที่อยู่ในโลกเดียวกัน”

“ฉันไม่ต้องพึ่งพาวิชาการแพทย์ และไม่ต้องพึ่งพาใครทั้งนั้น แต่พึ่งพาความสามารถของตนเอง โดยที่เมื่อเผชิญอยู่กับความสามารถที่แท้จริง ไม่ว่าจะเป็นอำนาจบารมี ทรัพย์สินเงินทอง ความสัมพันธ์ต่อบุคคล ต่างก็เป็นเพียงฟองสบู่ที่มีสีสันสวยงาม สัมผัสเบา ๆ ก็แตกละเอียดแล้ว”

“ครั้งก่อนฉันเคยพูดว่า ให้เกียรติเห็นแก่หน้าของน้าเฟิน ฉันจึงยอมที่จะอดทนและให้โอกาสคุณอีกสักครั้งสองครั้ง แต่ ไม่มีทางที่จะให้โอกาสอีกเป็นครั้งที่สามครั้งที่สี่อย่างแน่นอน”

“วันนี้หากว่าคุณกล้าโวยวายเสียงดังต่อหน้าฉันอีก ฉันก็จะทำให้คุณหุบปากเงียบไปตลอดชีวิต”

หลินหยุนมีสีหน้าที่เฉยเมย ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ เจตนาสังหารอันเย็นชาแผ่กระจายออกมาจากร่างกายของเขา

เซี่ยหยู่เวยสะเทือนใจอย่างรุนแรง ซึ่งก็เห็นชัดว่าหลินหยุนนั่งอยู่ที่ตรงนั้น แต่กลับเหมือนว่ากำลังมองมาที่เธออย่างประชดประชัน

และเธอก็ไม่สงสัยอะไรเลยแม้แต่น้อย เพราะว่าหากเธอพูดออกมาอีกคำหนึ่ง หลินหยุนคงจะฆ่าเธอเป็นแน่

สำหรับเซี่ยหยู่เวยแล้วความรู้สึกอย่างนี้มันช่างไร้สาระสิ้นดี แต่ว่า ความรู้สึกไร้สาระเช่นนี้ กลับรู้สึกว่ามันเป็นความสัตย์จริง

เซี่ยหยู่เวยไม่กล้าแม้แต่จะถอนหายใจ รู้สึกเหมือนว่าตัวเองนั้นได้เดินผ่านเทพแห่งความตาย ซึ่งพลังอานุภาพที่น่าเกรงกลัวของหลินหยุน ทำให้เธอเหงื่อไหลไปทั่วร่างกาย

เซี่ยหยู่เวยแอบหนีห่างออกมาจากข้างกายหลินหยุน กลับไปยังที่เจิ้งเทียนหมิงและพวกเพื่อนกี่คนนั้น จึงทำให้รู้สึกว่าผ่อนคลายความกดดันจากพลังอานุภาพมหาศาลนั้นลงได้บ้าง

“เป็นไปได้อย่างไร! ฉันกลับต้องมาเกรงกลัวไอ้คนที่ไร้ความสามารถอย่างเขานี้! ”

เซี่ยหยู่เวยเกิดความอับอายขึ้นในจิตใจ สายตาที่มองไปยังหลินหยุน เต็มไปด้วยความโกรธแค้นขึ้นในทันที: “หลินหยุน แม้แต่คุณอีนายก็ยังกล้าที่จะล่วงเกิน หากนายออกไปจากคฤหาสน์เฉี่ยนหลงเมื่อไหร่ ตระกูลเย่กับตระกูลป๋ายคงจะไม่มีทางปล่อยนายไปแน่! ฉันจะดูว่านายจะอวดเก่งไปได้ถึงเมื่อไหร่กัน? ”

การทะเลาะวิวาทกันในครั้งนี้ หลินหยุนจึงได้กลายเป็นตัวตลกของกลุ่มผู้มีชื่อเสียงแห่งเจียงหนานไปโดยปริยาย

“ไอ้หนุ่มผู้นี้ กล้าที่จะล่วงเกินตระกูลเย่และตระกูลป๋าย ถึงขนาดคุณอีก็ยังไม่เห็นอยู่ในสายตา หากว่าวันนี้ไม่ใช่วันสำคัญที่คุณอีจะทำการเปิดตัวลูกสาวของตนให้ทุกคนรู้จักแล้ว เขาคงจะต้องตายเป็นแน่! ”

“ไอ้หนุ่มที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแบบนี้ ถึงตายก็ยังไม่สาสมแก่ความชั่วที่ทำเอาไว้! ”

หลายคนมองไปที่หลินหยุนด้วยสายตาที่เหยียดหยาม เหมือนกับว่ามองไปยังคนตาย แต่ว่าหลินหยุนไม่ได้ใส่ใจอะไรกับพวกนี้อยู่แล้ว นั่งคนเดียวอยู่ในมุมหนึ่งของห้อง หลับตาลงทำจิตใจสงบเหมือนกับว่าด้านข้างไม่มีใคร เพื่อรอการปรากฏตัวของอีหลิง

ผ่านไปชั่วครู่ พิธีกรหญิงในชุดกระโปรงสีขาวคนหนึ่งขึ้นสู่เวทีด้านหน้า ถือไมโครโฟนและพูดประกาศว่า งานฉลองวันเกิดได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

ตามด้วยเสียงเพลงอันไพเราะดังขึ้น และทุกคนในที่ตรงนี้ก็ได้เงียบสงบลง

สายตาของทุกคน ต่างมองกันไปที่บันได

อีหลิงในชุดกระโปรงสีขาว โดยกระโปรงยาวลากคลุมปิดบันไดกว่าสามสี่เมตร ผมดำเข็มยาวประบ่า พร้อมกับสวมมงกุฎเจ้าหญิงที่ฝังเพชรส่องแสงระยิบระยับ

โคมไฟห้อยคริสตัลแสงสีทองส่องสว่างมายังเรือนร่างของอีหลิง เหมือนแสงสว่างรุ่งโรจน์ที่บริสุทธิ์ได้โอบล้อมร่างกายของเธอไว้ด้วยอีกหนึ่งชั้น

เธอเปรียบได้กับนางฟ้าที่บริสุทธิ์ผุดผ่องที่เดินออกมาจากภาพวาด งดงามอ่อนช้อย

การปรากฏตัวของอีหลิง ทำให้เธอกลายเป็นจุดสนใจที่งดงามและโดดเด่นเพียงผู้เดียวภายในห้องโถงนี้

“นั่นก็คือคุณอีหลิง! ”

“พระเจ้า ช่างสวยงดงามอะไรขนาดนี้! ”

คนเจียงหนานจำนวนมากไม่เคยได้พบเห็นอีหลิงมาก่อน แม้แต่ป๋ายรุ่ยเหวินก็ยังไม่เคยเห็น เดิมทีเขาให้ความสำคัญแค่สถานะทางสังคมของตระกูลอี จึงคิดไปถึงเรื่องการแต่งงาน

แต่ตอนนี้หลังจากได้เห็นอีหลิงแล้ว ป๋ายรุ่ยเหวินตะลึงงันในทันที ไม่ว่าจะภายในสมองหรือในแววตาของเขา ต่างก็มีเพียงเงาร่างของอีหลิงที่ราวกับนางฟ้าลงมาจุติ