บทที่ 372 วิถีแห่งการแพทย์เน้นคนเป็นสำคัญ

ประธานหลิวกลับขึ้นไปยังที่นั่งของกรรมการ

จากนั้น ก็ได้ปรึกษากับกรรมการอีกสิบคนชั่วครู่

ในที่สุด ประธานหลิวก็พยักหน้าให้กับกรรมการผู้ที่รับผิดชอบดูแลรักษากฎระเบียบท่านนั้น

โดยกรรมการท่านนั้นได้ประกาศในทันทีว่า “หลินหยุน ในรอบแรก สามารถผ่านรอบแรกไปได้ด้วยคะแนนเต็ม!"

“อะไรกัน! ได้คะแนนเต็ม!"

ทุกคนตะลึงงัน

แม้ว่าได้หกสิบคะแนนก็ถือว่าผ่านเข้ารอบต่อไปได้ แต่ว่าคะแนนในสามรอบแรก จะส่งผลกระทบต่อคะแนนรวมทั้งหมดในตอนหลัง

อีกทั้ง คะแนนของสามรอบแรก จะถูกทำการจดบันทึกเอาไว้เป็นสถิติ กลายเป็นหนึ่งเกียรติยศ

ต่อให้ไม่สามารถที่จะเป็นราชาการแพทย์ได้ แต่ว่า เพียงแค่มีคะแนนสูง หรือว่าสามารถที่จะทำลายสถิติของผู้ที่เข้าร่วมการแข่งขันก่อนหน้านี้ลงได้ ถ้าอย่างนั้นก็สามารถที่จะได้รับการจดบันทึกเป็นสถิติในประวัติศาสตร์การแข่งขันราชาการแพทย์ที่ยาวนานตลอดไป

“ตามประวัติศาสตร์ภาพรวมทั้งหมดของการแข่งขันราชาการแพทย์ ยังไม่เคยมีผู้ใดที่ได้คะแนนเต็มในรอบแรก ถ้าหากหลินหยุนได้คะแนนเต็ม เกรงว่าต่อไปในอนาคตคงจะไม่มีผู้ใดที่สามารถทำลายสถิติที่เขาสร้างขึ้นเอาไว้ได้แน่!"

“ชื่อของเขา คงจะปรากฏอยู่คู่กับการแข่งขันราชาการแพทย์ตลอดไป!"

ฟู่ว์!

สายตาของทุกคนต่างก็เกิดความอิจฉาริษยาและโกรธเคืองกันไปทั่ว ซึ่งที่โกรธเคืองก็เพราะชื่อเสียงของผู้ที่สามารถได้รับการจดบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์การแข่งขันราชาการแพทย์นั้นไม่ใช่ชื่อของตนเอง

กู่เซิงยู่ตะโกนขึ้นอย่างแปลกประหลาด “ข้าไม่ยอม!"

“เขาไม่เห็นมีคำตอบอะไรเลย จะถือว่าเขาได้คะแนนเต็มได้อย่างไรกัน!"

พวกคนที่อิจฉาริษยาหลินหยุน ต่างก็รีบที่จะโวยวายกันขึ้น “ใช่เลย ข้าก็ไม่ยอมเช่นกัน ต่อให้เขาจะสามารถที่กลั่นเมลาโนคอร์วันตินออกมาได้ แต่ก็ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับการแข่งขันราชาการแพทย์ ซึ่งไม่ใช่ว่าเป็นเพราะเรื่องนี้แล้วก็ให้คะแนนเต็มกับเขา!"

“ใช่เลย เขาส่งกระดาษเปล่าโดยไม่มีคำตอบ ก็ต้องศูนย์คะแนนสิ! การแข่งขันราชาการแพทย์ ไม่สามารถนำไปเกี่ยวข้องรวมกับเรื่องอื่นได้”

สำหรับการคัดค้านของทุกคนแล้ว หลินหยุนเองไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย

ประธานหลิวยืนขึ้นมาด้วยตนเอง แล้วกวาดสายตามองไปยังทุกคนที่เอะอะโวยวายด้วยท่าทางเคร่งขรึม และพูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า “ข้าขอถามพวกคุณหน่อยนะว่า การแข่งขันราชาการแพทย์ มีจุดมุ่งหมายเพื่ออะไร?"

เห็นว่าประธานหลิวลุกยืนขึ้นด้วยตนเอง ทุกคนในที่นั้นก็เงียบสงบลง

จุดมุ่งหมาย? การแข่งขันราชาการแพทย์มีจุดมุ่งหมายเพื่ออะไร?

ทุกคนต่างจ้องมองหน้าซึ่งกันและกัน

มีคนตอบเสียงเบาขึ้นว่า “การแข่งขันราชาการแพทย์ แน่นอนว่าเพื่อเป็นการคัดเลือกราชาแพทย์ยังไงล่ะ!"

“ใช่เลย คัดเลือกแพทย์ที่มีชื่อเสียงและเก่งมีความสามารถมากที่สุด ซึ่งก็เหมือนกับการประลองการคัดเลือกจอมยุทธ์ยอดฝีมืออย่างไรอย่างนั้น!" หมอวัยรุ่นคนหนึ่งตะโกนพูดขึ้นด้วยความ ฮึกเหิมเร่าร้อน

แต่ว่า มีน้อยคนนักที่จะเห็นด้วยกับเขา โดยคนส่วนใหญ่ จะก้มหน้าก้มตา และคิดใคร่ครวญ

เห็นสภาพการณ์ในตอนนี้ ท่านหลิวก็ปลาบปลื้มใจไม่น้อย

ท่านหลิวมองไปยังหมอวัยรุ่นผู้นั้น ด้วยท่าทางที่เคร่งขรึม “การแข่งขันราชาการแพทย์ ไม่ใช่ว่าเพื่อที่จะคัดเลือกแพทย์อันดับหนึ่งที่เก่งที่สุดในโลกนี้ แต่เพื่อคัดเลือกแพทย์ผู้ที่ทำคุณประโยชน์ให้กับวงการแพทย์มากที่สุด”

ท่านหลิวเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตามองขึ้นไปยังด้านบน เหมือนกับว่ามองทะลุหลังคาขึ้นไป เข้าสู่ท่ามกลางจักรวาลท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว

“แพทย์ คือผู้รักษาโรคให้กับผู้ป่วย คือชีวิตของคนที่ดำรงชีวิตอยู่! วิถีแห่งการแพทย์ เน้นให้ความสำคัญกับคนเป็นหลัก! อาชีพสาขาอื่นสามารถที่จะมีอันดับหนึ่ง อันดับสองได้ แต่ผู้เป็นแพทย์อย่างพวกเราไม่เคยมีคำว่าราชาแพทย์มาก่อน ความตั้งใจเดิมของการแข่งขันราชาแพทย์ เพียงต้องการคัดเลือกแพทย์ผู้ที่ทำคุณประโยชน์ต่อวงการแพทย์มากที่สุด รักษาผู้ป่วยมากที่สุด มีคุณธรรมทางการแพทย์มากที่สุด!"

“แต่ว่า การแข่งขันราชาการแพทย์ในตอนนี้ จะมีผู้ใดที่สามารถจดจำได้ถึงความตั้งใจเดิมในการจัดการแข่งขันราชาการแพทย์ได้อยู่อีกล่ะ?"

สายตาของท่านหลิว—กวาดมองไปยังทุกคน โดยทุกคนที่ได้สัมผัสกับสายตาของท่านหลิวนั้น ไม่มีใครที่ไม่ก้มหน้า ไม่มีใครกล้าที่จะจ้องสบตากับท่านหลิวเลย

ไม่มีเหตุผลอื่นใด เพราะคนพวกนี้มีความละอายอยู่แก่ใจ!

เป็นไปตามที่ท่านหลิวได้ว่าเอาไว้ พวกเขาเข้าร่วมการแข่งขันราชาการแพทย์ เพียงเพื่อต้องการชื่อเสียงอันจอมปลอมของการเป็นราชาแพทย์ โดยที่ได้หลงลืมความตั้งใจเดิมในตอนแรก ในฐานะของการเป็นแพทย์ไปตั้งนานแล้ว

“แพทย์ คือผู้รักษาโรคให้กับผู้ป่วย คือชีวิตของคนที่ดำรงชีวิตอยู่! วิถีแห่งการแพทย์ เน้นให้ความสำคัญกับคนเป็นหลัก! เยี่ยม ท่านหลิวพูดได้อย่างยอดเยี่ยมเลยทีเดียว!"

โม่หัวถิงมีสีหน้าท่าทางที่ตื่นเต้น ใบหน้าแก่ชราที่เต็มไปด้วยริ้วรอยเหี่ยวย่น ตัวสั่นไหวไม่หยุด

โจวชิงเหอตื่นเต้นมากยิ่งกว่าถึงขนาดที่ร้องไห้น้ำตาไหล โดยที่ความรู้สึกที่ท่านหลิวมีต่อวงการการแพทย์อย่างจริงใจ การได้อุทิศตนทำคุณประโยชน์อย่างแรงกล้า ซึ่งเสียชีวิตไปก็ไม่ผิดหวัง ทำให้เขาซาบซึ้งและเห็นอกเห็นใจเป็นอย่างมาก

นางฟ้าในชุดสีขาว!

ชื่อที่เรียกขานนี้ ไม่ใช่จะเรียกขานกันอย่างง่ายๆ แต่แลกมาด้วยการใช้มือทั้งสองข้างในการรักษาช่วยเหลือชีวิตผู้ป่วยและผู้ได้รับบาดเจ็บมานักต่อนัก!