บทที่ 494 เหตุผลนี้ของคุณมันงี่เง่าเกินไป

“นี่จะเป็นไปได้ยังไง ？หลินหยุนจะกลายเป็นปรมาจารย์หลินได้ยังไง？” สีหน้าของอันซินเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

แต่ว่าเจ้าบ้านตระกูลกงก็ไม่น่าจะมาพูดโกหกในสถานการณ์แบบนี้นี่หน่า ？

กงซิวซ่างแสดงรอยยิ้มเย็นชามองไปยังหลินหยุน พร้อมกับพูดอย่างไร้ความหวาดกลัว： “ปรมาจารย์หลิน การมาซีหนิงครั้งนี้ของคุณ ก็คงจะเป็นเพราะเรื่องของน้ำแห่งชีวิตสินะครับ ！”

“แต่ขออภัยด้วย ในมณฑลซีหนิงแห่งนี้ผมเป็นคนตัดสินใจ ผมบอกจะไม่ให้ขายน้ำแห่งชีวิต คุณก็อย่าคิดว่าจะได้ขายออกไป！”

“ถึงต่อให้คุณจะมีวรยุทย์เเกร่งกล้า แต่มันจะทำอะไรผมได้ ？”

“หรือว่าคุณคิดจะทำลายพันธสัญญา เพื่อมาต่อกรกับคนธรรมดาคนหนึ่ง ？”

โลกบู๊และโลกมนุษย์ในประเทศจีน จะมีพันธสัญญาที่ไม่ได้เป็นลายลักษณ์อักษรว่าคนในโลกบู๊จะไม่สามารถทำร้ายคนในโลกมนุษย์โดยไร้เหตุผล

ซึ่งตัวกงซิวซ่างก็อาศัยจุดนี้ ถึงได้ไม่มีความเกรงกลัวใดๆ แล้วเผชิญหน้ากับหลินหยุนอย่างนี้ต่อไป

สายตาของหลินหยุนที่มองไปยังเขาราวกับกำลังมองดูคนโง่คนหนึ่ง ： “นี่ก็คือที่พึ่งของคุณงั้นหรอ？”

กงซิวซ่างแสดงสีหน้าท้าทาย： “ทำไม？ที่พึ่งนี้มันยังไม่เพียงพออีกหรือไง ？ผู้อยู่เบื้องหลังของฉัน เหล่ารัฐบาลจีน เพียงเท่านี้ต่อให้คุณจะแข็งแกร่งสักแค่ไหน มีหรือที่จะหนีรอดเครื่องบินมิสไซล์ ？”

“ถ้าคุณบังอาจมาทำร้ายตระกูลกงของฉัน รัฐบาลจีนไม่มีทางปล่อยคุณไปแน่ ！”

ทางด้านกงเฉิงยู่เองก็ยิ้มเยาะออกมาเช่นกัน： “เจ้าหนุ่ม ไม่ว่าตอนอยู่ที่มณฑลหลิงหนานนายจะมีกำลังอำนาจมากขนาดไหน แต่ที่นี่คือมณฑลซีหนิง เป็นที่ของตระกูลกงของเรา ！ต่อให้นายจะเป็นมังกรก็ต้องคุกเข่าลง หรือต่อให้เป็นเสือก็ต้องยอมศิโรราบกับเรา ！”

ฝั่งโห้หมิงก็เคยได้ยินเรื่องราวแบบนี้มาก่อนเหมือนกัน และรู้ว่าไม่ว่าผู้ฝึกบู๊คนนั้นต่อให้มีความแข็งแกร่งแค่ไหน แต่ก็ไม่สามารถลงไม้ลงมือกับคนธรรมดาได้ตามอำเภอใจ

“ดูแล้ว เขาจะเป็นปรมาจารย์หลินจริงๆ ด้วย ！ไม่อย่างนั้นตระกูลกงก็คงไม่จำเป็นต้องใช้พันธสัญญาข้อนี้มาข่มขู่เขาแน่นอน”

“และเมื่อว่าตามนี้ ก็หมายความว่าตระกูลกงได้รวบเป็นหนึ่งเดียวกับรัฐบาลจีน หากว่าเขากล้าไปแตะต้องทำอะไรกับตระกูลกง ก็เท่ากับว่าเขานั้นได้ท้าทายต่อรัฐบาลจีนอย่างไม่มีข้อกังขาใดๆ ”

“และต่อให้เขาจะเป็นปรมาจารย์หลิน ก็คงจะไม่กล้าไปต่อสู้กับทั้งรัฐบาลจีนอยู่แล้ว ！”

อันซินและโห้ซือหนันถึงแม้ว่าจะไม่เคยได้ยินเรื่องพันธสัญญาอะไรแบบนี้อย่างที่กงซิวซ่างได้พูดออกมา แต่หากคิดตามคำพูดของกงซิวซ่างแล้ว พวกเธอก็เข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ทันที

ถ้าหากหลินหยุนกล้าไปทำร้ายตระกูลกง ก็เป็นไปได้ว่าจะไปสร้างความไม่พึงพอใจกับรัฐบาลจีนด้วย

ซึ่งการสร้างความผิดต่อทั้งรัฐบาลจีนนั้น ……ดูเหมือนว่าจะเป็นเรื่องที่น่ากลัวมากเลยทีเดียว

อันซินที่ติดได้อย่างนั้นจึงต้องพูดเกลี้ยกล่อมอย่างอดไม่ได้ ： “หลินหยุน นายต้องใจเย็นๆ เข้าไว้”

หลินหยุนมองไปยังกงซิวซ่างด้วยสีหน้าที่ท้าทาย ก่อนจะก้าวเท้าค่อยๆ เดินตรงเข้าไปตรงหน้าของกงซิวซ่าง

ทางด้านกงซิวซ่างก็ใจแข็งไม่เบา ถึงได้ยืนอยู่กับที่ไม่ก้าวถอยหลังเลยสักก้าว ราวกับมั่นอกมั่นใจว่า หลินหยุนไม่กล้าที่จะทำอะไรเขาแน่นอน

หลินหยุนจ้องมองเขา แล้วพูดอย่างเฉยชา： “เหตุผลนี้ของคุณช่างโง่เขลาจริงๆ”

เมื่อพูดจบ เขาก็ชี้นิ้วไปยังกงซิวซ่าง

กงวิวซ่างเบิกตากว้าง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่นั้นจะค่อยๆ ล้มฟุบไปกับพื้น จนกระทั่งตายดวงตาทั้งสองก็ยังคงเบิกกว้าง ด้วยความไม่อยากจะเชื่อว่าหลินหยุนจะฆ่าเขาจริงๆ

“อ๊า！”

ทางด้านกงเฉิงยู่และคนอื่นๆ ต่างพากันร้องตกใจ

“ปรมาจารย์หลิน คุณไม่กลัวรัฐบาลจีนหรือไง ？” กงเฉิงยู่ร้องตะโกนออกมา

หลินหยุนค่อยๆ หันเดินไปยังกงเฉิงยู่อย่างเชื่องช้าด้วยใบหน้าที่นิ่งเรียบ แล้วมองไปยังเขาอย่างไร้ความรู้สึก ： “ผมไม่ใช่คนของโลกบู๊”

จากนั้น ก็ยกนิ้วขึ้นมาชี้อีกครั้ง

ทันใดนั้นกงเฉิงยู่ก็มีสภาพเช่นเดียวกับกงซิวซ่างทันที

เมื่อเห็นว่าผู้ทรงอำนาจทั้งสองคนของตระกูลกงได้ตายตามกันไป คนที่เหลือแต่ละคนต่างก็มีสีหน้าที่หวาดกลัว

“บ้าแล้ว บ้าไปแล้ว ปรมาจารย์หลินเป็นคนบ้า ！เร็วเข้า รีบเข็นฉันออกไป！” กงเห้าที่นั่งอยู่บนรถเข็น ร้องตะโกนลั่น

แต่ทว่าคนที่อยู่ด้านหลังเขานั้นต่างตกใจวิ่งหนีกันไปตั้งนานแล้ว เพราะว่าสายตาของหลินหยุนกำลังจ้องมองมาที่เขา

ที่จริงเมื่อวานนี้หลินหยุนอยากจะฆ่าเขาแล้ว แต่เพราะกังวลว่าจะทำให้อันซินและโห้ซือหนันตกใจ ดังนั้นหลินหยุนจึงไว้ชีวิตเขาไป

แต่ว่าตอนนี้เมื่อได้ฆ่าคนตระกูลกงไปถึงสองคนแล้ว แน่นอนว่าหลินหยุนจะไม่ปล่อยเขาไปอีก