บทที่ 495 พบศัตรู

โห้หมิงเหลียวมองหลินหยุน ก่อนจะทำการตัดสินใจที่น่าตกตะลึงออกมา

“โห้ซือหนัน！” โห้หมิงทำสีหน้าจริงจัง

โห้ซือหนันถึงกับผงะ เธอไม่เคยเห็นพ่อของตัวเองใช้สีหน้าเคร่งขรึมแบบนี้ในการพูดคุยกับเธอมาก่อนเลย

“คุณพ่อ！” โห้ซือหนันหลุดพูดออกมาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

“ตอนนี้ฉันกำลังจะส่งต่อตำแหน่งเจ้าบ้านตระกูลโห้ให้กับเธอ หลังจากนี้เธอจะเป็นเจ้าบ้านตระกูลโห้รุ่นที่เก้า ทุกอย่างในตระกูลโห้จะขึ้นอยู่การตัดสินใจของเธอ” โห้หมิงกดสีหน้าเคร่งขรึมมากขึ้น

“อะไรนะคะ！” โห้ซือหนันถึงกับนิ่งอึ้ง เธอมีบางอย่างที่ไม่เข้าใจ ว่าเพราะอะไรโห้หมิงถึงได้ส่งมอบตำแหน่งเจ้าบ้านตระกูลโห้ให้กับตัวเธอในเวลาแบบนี้

โห้หมิงพูดต่อ： “โห้ซือหนัน ตอนนี้เธอได้กลายเป็นเจ้าบ้านตระกูลโห้แล้ว ฉันมีสิ่งหนึ่งที่อยากจะขอ หวังว่าหลังจากนี้เธอจะสามารถพาตระกูลโห้ของเราให้เดินต่อไป ภายใต้คำสั่งของปรมาจารย์หลิน หลังจากนี้ตระกูลโห้ของเราจะจะรับฟังและทำตามคำพูดของปรมาจารย์หลินเป็นสำคัญ”

“ห๊า！” โห้ซือหนันราวกับไม่สามารถยอมรับการตัดสินใจอย่างกะทันหันนี้

แต่ด้วยความเฉลียวฉลาดของเธอ เพียงแค่ครู่เดียวก็สามารถเข้าใจถึงความคิดของโห้หมิง

ซึ่งคงจะบอกเลยว่า การกระทำนี้ของโห้หมิง ถือเป็นการกำลังช่วยเหลือตระกูลโห้อยู่

ทางด้านโห้หมิงนั้นไม่ได้ดึงดันให้โห้ซือหนันตัดสินใจยอมรับในทันที แต่เพียงพูดด้วยสีหน้าที่อ้อนวอน ： “ซือหนัน ตอนนี้เธอได้กลายเป็นเจ้าบ้านตระกูลโห้แล้ว ฉันไม่มีอำนาจอะไรที่จะสั่งการเธอได้อีก แต่ขอเพียงแค่เธอจะสามารถนำพาตระกูลโห้ของเราก้าวหน้าต่อไป”

“และแน่นอน สุดท้ายแล้วการตัดสินใจก็ขึ้นอยู่กับมือของเธอ เธอสามารถเลือกที่จะตกลง หรือจะปฏิเสธก็ได้”

โห้ซือหนันจ้องมองโห้หมิง นับตั้งแต่ที่แม่ของเธอจากโลกนี้ไป หลายปีผ่านมานี้ นี่ถือเป็นครั้งแรกที่โห้หมิงใช้น้ำเสียงที่เอาจริงเอาจังแบบนี้พูดกับเธอ ทั้งยังมอบทั้งตระกูลโห้ไว้ในกำมือของเธออีก

ตัวโห้ซือหนันถึงแม้จะเป็นคนฉลาดหลักแหลม แต่ก็เป็นเพียงแค่หญิงสาวคนหนึ่งเท่านั้น มีเรื่องบางอย่างที่เธอดูก็สามารถเข้าใจ คิดได้อย่างแจ่มแจ้ง แต่กลับไม่สามารถลงมือทำออกมาได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่หลินหยุนเป็นเพื่อนของอันซิน ซึ่งก็นับว่าเป็นเพื่อนของเธอเหมือนกัน แล้วการที่จู่ๆ จะให้เธอเคารพจงรักภักดีต่อเพื่อน เรื่องนี้ทำให้โหซือหนันรู้สึกเป็นเรื่องที่น่าอายไม่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อวานนี้ในตอนที่หลินหยุนพูดว่าจะช่วยเธอจัดการกับตระกูลกง เธอยังยิ้มเยาะหลินหยุนอยู่เลยว่า เขาเป็นคนสติฟั่นเฟือน ไม่รู้ที่สูงที่ต่ำ

การที่ตอนนี้จะให้เธอยอมจำนนต่อหลินหยุน โห้ซือหนันทำไม่ลงจริงๆ

หลินหยุนถึงกับเหลียวหันไปมองโห้หมิงอีกครั้งอย่างอดไม่ได้ การกระทำนี้ของโห้หมิง สามารถพูดได้เลยว่าเขาเป็นคนที่หัวแหลมไร้ที่ติเลยทีเดียว ซึ่งสิ่งนี้ถึงจะเป็นทัศนคติอันสำคัญที่การจะเป็นผู้มีอำนาจควรจะมีเป็นอย่างยิ่ง

แต่ถึงอย่างไร หลินหยุนก็อยากรู้เหมือนกันว่า ว่าโห้ซือหนันจะเลือกอย่างไร

แน่นอนว่าถ้าโห้ซือหนันประกาศว่าจะพึ่งใบบุญของเขา ไม่ว่าจะว่าด้วยหน้าของอันซิน หรือว่าสิ่งที่โห้ซือหนันได้ทำลงไปเมื่อสักครู่นี้เพื่อให้เขาและอันซินไปจากที่นี่ หรือด้วยความผูกพันของเธอที่ทำให้ต้องมายืนบังหน้าโห้หมิงเอาไว้แบบนี้ ไม่ว่าอย่างไรหลินหยุนก็จะยอมตอบตกลงกับเธอ

อีกทั้งเขายังสามารถทำให้ตระกูลโห้กลายเป็นเจ้าพ่อมณฑลซีหนิง รับช่วงต่อการดูแลมณฑลซีหนิงจากตระกูลกง หรือแม้สิทธิ์การเป็นตัวแทนแต่น้ำแห่งชีวิตเองก็จะไม่มีการขอรับคืนอีกด้วย

โห้ซือหนันกัดฟันแน่น พร้อมกับมองไปยังหลินหยุนอย่างเงียบๆ จนผ่านไปสักพัก ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจได้สักที

โห้ซือหนันหันหน้าขวับ แล้วโน้มตัวลงคำนับหลินหยุน ： “ปรมาจารย์หลิน พวกเราตระกูลโห้ยินดีที่จะจำนนต่อคุณ ไม่ทราบว่าคุณจะรับไว้หรือไม่คะ "

“ได้” หลินหยุนตอบกลับอย่างเฉยเมย ทว่าท่าทีที่ปฏิบัติต่อโห้ซือหนันกลับเฉยชายิ่งกว่านั้นเป็นหลายเท่า

ถ้าหากโห้ซือหนันไม่ได้ตอบตกลงกับโห้หมิง อย่างนั้นเธอกับหลินก็จะยังเป็นเพื่อนกัน

แต่ว่าตอนนี้ เธอเป็นเพียงผู้อยู่ใต้บัญชาของหลินหยุนเท่านั้น

ตัวเลือกบางอย่าง เมื่อตัดสินใจทำไปแล้ว ก็จำต้องยอมรับผลที่จะตามมา

เมื่อทุกอย่างที่นี่สิ้นสุดลง หลินหยุนและอันซินก็กล่าวลา เดินทางออกจากมณฑลซีหนิง แล้วไปต่อยังสถานีถัดไป ซึ่งก็คือมณฑลซีไห่

อันที่จริงอันซินอยากที่จะเดินทางไปพร้อมกับหลินหยุน แต่ว่าเธอยังไม่สามารถยอมรับความจริงที่ว่าหลินหยุนคือปรมาจารย์หลินได้ ดังนั้นเมื่อต้องยืนอยู่ต่อหน้าหลินหยุน เธอจึงมักจะมีความรู้สึกต้อยต่ำบางอย่าง

ในขณะที่หลินหยุนก็เข้าใจเป็นอย่างดี ซึ่งคงจะต้องให้เวลาเธอสักระยะในการปรับตัว และรอให้เธอสามารถก้าวข้ามความรู้สึกที่เป็นอุปสรรคในใจของเธอ

ณ มณฑลซีไห่ ซึ่งเป็นชายแดนทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศจีน มีพรมแดนที่ติดกับทะเลทรายปีศาจซาฮาราอันกว้างใหญ่ และเป็นอีกหนึ่งดินแดนที่ห่างไกลจากอำนาจของรัฐบาลกลาง

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ที่กว้างใหญ่และทรัพยากรที่อุดมสมบูรณ์ของมณฑลซีไห่ จึงทำให้ที่นี่ค่อนข้างมีความมั่งคั่ง

ซึ่งในซีไห่ สิ่งที่มีชื่อเสียงมากที่สุดก็คือ สถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ และเหล่าโรมแรมรีสอร์ตที่พักต่างๆ

บางครั้งก็จะมีบริษัททั่วไปต่างๆ มาจัดงานประจำปี หรือจัดการแสดงคอนเสิร์ตของเหล่าศิลปินคนดัง หรือแม้แต่องค์กรหรือกลุ่มบริษัทขนาดใหญ่ต่างๆ ก็เข้ามาเพื่อจัดพิธีลงนามต่างๆ ซึ่งทั้งหมดนี้ล้วนมีความนิยมให้จัดขึ้นในมณฑลซีไห่

มณฑลซีหนิงและมณฑลซีไห่นั้นมีระยะทางที่ห่างกันกว่าพันกิโลเมตร ดังนั้นหลินหยุนเลยต้องนั่งรถไฟฟ้าความเร็วสูงเพื่อเดินทางไปที่นั่น

หลังจากผ่านไปหนึ่งวัน หลินหยุนก็เดินทางมาถึงเมืองหลวงของมณฑลซีไห่อย่างเมืองซินเฉิง

ที่นี่ถูกกล่าวขานว่าเป็นเมืองแห่งซีไห่ที่ไม่มีการหลับใหล

：

：

？