บทที่ 517 ซากปรักหักพังแคว้นป้ายเยว่

หลินหยุนยื่นมือออกมา จับมือกับศาสตราจารย์หยาง

จากนั้นทั้งสองฝ่ายต่างแนะนำทำความรู้จักซึ่งกันและกัน

ตอนที่ไอ้อ้วนนั้นแนะนำตัวเอง ท่าทางเหมือนไม่ค่อยเต็มใจ หลินหยุนก็ไม่ได้ใส่ใจ รู้แต่เพียงว่าคนอื่นเรียกเขาว่าไอ้อ้วนหวาง

คนตัวสูงผอมที่อยู่ติดกับเขาตลอดเวลา ชื่อว่าเหล่าหู

คนหนึ่งในจำนวนนั้น ที่มีหน้าตาสวยงาม เป็นหญิงสาวสวยที่เรียนจบมาจากพม่า ทุกคนเรียกเธอว่าคุณหยาง

หลินหยุนก็แนะนำตัวให้พวกเขา ปู่รองเติ้งมีชื่อว่า เติ้งรอง ส่วนเขาก็ใช้ชื่อเต็มของเขา

โดยที่ทั้งสองคนได้เข้าร่วมกลุ่มนักผจญภัยนี้อย่างเป็นทางการแล้ว

ผู้ช่วยคนหนึ่งถามขึ้นว่า: “ศาสตราจารย์หยาง ที่นี่คือซากปรักหักพังของเมืองโบราณที่พวกเราตามหากันอยู่ใช่หรือไม่? ”

ศาสตราจารย์หยางมองไปโดยรอบ แล้วพยักหน้า: “ถูกต้อง ที่นี่ก็คือซากปรักหักพังแคว้นป้ายเยว่ที่ซึ่งเป็นหนึ่งในยี่สิบแคว้นดินแดนตะวันตก”

“พวกคุณดูสิ่งก่อสร้างหลังนี้ นั่นคือสิ่งก่อสร้างที่ยังคงเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี บนตลอดเส้นทางที่พวกเราได้เดินกันมา พวกคุณดูว่าสิ่งก่อสร้างหลังนั้นเหมือนกับอะไร? ” ศาสตราจารย์หยางชี้ไปยังสิ่งก่อสร้างที่ปู่รองเติ้งเรียกว่าวัดและได้สอบถามขึ้น

“เหมือนกับพระจันทร์เสี้ยว! ” หญิงสาวคนนั้นตอบขึ้น

“ถูกต้อง ตามบันทึกในหนังสือโบราณ แคว้นป้ายเยว่ใช้พระจันทร์เสี้ยวเป็นโทเทม ซึ่งที่นั่นก็คงจะเป็นวัดของพวกเขา” ศาสตราจารย์หยางยิ้มและพูดขึ้น

หลินหยุนอดไม่ได้ที่จะมองไปยังศาสตราจารย์หยาง ดูเหมือนว่าศาสตราจารย์คนนี้มีความรู้ความสามารถที่แท้จริง เพียงแค่อาศัยรูปทรงภายนอกของสิ่งก่อสร้าง ก็สามารถที่จะสรุปได้ว่าที่นั่นก็คือวัด

“ศาสตราจารย์ เล่าประวัติความเป็นมาของแคว้นป้ายเยว่ให้พวกเราฟังกันหน่อยเถอะ! ” ผู้ช่วย คนหนึ่งพูดขึ้น

ศาสตราจารย์หยางยิ้มและพูดว่า: “ได้เลย”

“แคว้นป้ายเยว่เป็นแคว้นหนึ่งในยี่สิบแคว้นดินแดนตะวันตก มีชื่อเสียงโด่งดังเช่นเดียวกับแคว้นโหลหลัน แคว้นจิงเจ๋เหล่านี้ แต่ว่า ก็เจริญรุ่งเรืองเพียงแค่ช่วงเวลาหนึ่ง ในที่สุดก็ถูกทับถมอยู่ภายใต้ทรายสีเหลืองที่ตลบอบอวลนี้”

“แต่ว่า แคว้นป้ายเยว่มีตำนานที่น่าสนใจเรื่องหนึ่งอยู่ ในตำนานเล่าว่า แคว้นป้ายเยว่ไม่ใช่แคว้นดินแดนที่มนุษย์สร้างขึ้น แต่เป็นแคว้นที่สร้างขึ้นโดยเทพที่ลงมาจุติ ดังนั้นคนในแคว้นป้ายเยว่ จะเคารพนับถือพระจันทร์ ไม่ว่าจะเป็นสิ่งก่อสร้างหรือว่าสิ่งอื่น ต่างก็ชอบที่จะใช้พระจันทร์เสี้ยวเป็นภาพสัญลักษณ์”

ไอ้อ้วนหวางยิ้มอย่างเหยียดหยามและพูดขึ้นว่า: “นี่ต่างก็เป็นความเชื่องมงายของคนสมัยโบราณ โลกนี้จะมีเทพเทวดามีผีที่ไหนกันล่ะ คิดไม่ถึงว่าศาสตราจารย์เองก็เชื่อเรื่องพวกนี้ด้วย”

คนอื่นต่างก็พากันหัวเราะเหอะเหอะ ชัดเจนว่าค่อนข้างที่จะเห็นด้วยกับคำพูดของไอ้อ้วนหวาง

ในเมื่อ ตอนนี้เป็นสังคมที่ไม่มีการพูดถึงเทพเทวดา ต่อให้มีสิ่งของหรือเรื่องราวบางอย่างที่เกินกว่าธรรมชาติปรากฏขึ้น ก็คงถูกทางการจงใจที่จะปิดกั้น

ศาสตราจารย์หยางพูดขึ้นว่า: “แคว้นป้ายเยว่จวบจนปัจจุบันมีมานานถึงหนึ่งพันกว่าปีแล้ว ในตอนนั้นมีสภาพเป็นอย่างไร พวกเราก็ไม่อาจทราบได้ ดังนั้น พวกเราจึงจำเป็นที่จะต้องศึกษาโบราณคดี พยายามที่จะขุดค้นข้อเท็จจริงในอดีตนั้น”

“ไปกันเถอะ ถ้าหากข้าคาดเดาไม่ผิด สุสานของราชินีแห่งแคว้นป้ายเยว่ คงน่าจะอยู่ด้านล่างของวัดแห่งนี้”

“ที่จริงแล้วนี่ก็คือประวัติความเป็นมาของเมืองผี” หลินหยุนครุ่นคิดเล็กน้อย จากนั้นก็เดินตามศาสตราจารย์หยางกับคนอื่น ๆ มุ่งหน้าไปยังที่วัดแห่งนั้น

วัดคือสิ่งก่อสร้างที่ยังคงรักษาสภาพเดิมเอาไว้อย่างสมบูรณ์ที่สุดในเมืองผี ราวกับว่าในความมืดมิด มีพลังงานลึกลับบางอย่างที่คอยดูแลปกป้องวัดแห่งนี้ เพื่อไม่ให้ถูกพายุทรายพัดกระหน่ำเข้าใส่

ทุกคนมาถึงตำหนักของวัด ภายในตำหนักว่างเปล่า มีเสาหินขนาดใหญ่แปดต้นค้ำยันเอาไว้ โดยบนเสาหินแต่ละต้นนั้น มีการแกะสลักภาพวาดอยู่บ้าง

ศาสตราจารย์หยาง ภาพที่วาดขึ้นพวกนี้คืออะไรเหรอ? คุณหยางใช้ภาษาจีนที่ไม่ชำนาญ สอบถามขึ้นด้วยความแปลกใจ

ภาพบนฝาผนัง คือหญิงสาวในชุดโบราณที่ในมือถือกระบี่ยาวเล่มหนึ่ง โดยที่ลงมาจากพระจันทร์ และด้านล่าง มีคนจำนวนมากที่สวมใส่ผ้าหยาบหนังสัตว์ กำลังคุกเข่าทำการกราบไหว้

ศาสตราจารย์หยางเดินเข้าไป มองไปที่ภาพฝาผนังบนเสาหินนั้นและพูดว่า: “ภาพนี้คงน่าจะเป็นการบอกเล่าว่า เทพจันทราลงมาจุติ สร้างแคว้นป้ายเยว่ขึ้น! ”

จากนั้น ทุกคนก็เดินมากันถึงด้านข้างของเสาหินต้นที่สอง

ภาพวาดบนเสาหินต้นนี้คือหญิงสาวในชุดโบราณคนนั้น ถือแผ่นไม้ไผ่ยาวหลายแผ่น โดยบนแผ่นไม่ไผ่นั้นมีอักษรที่แปลกประหลาด

ศาสตราจารย์หยางพูดว่า: “ภาพนี้คงน่าจะบอกเล่าว่าเทพจันทราคิดค้นตัวอักษรขึ้น และสอนให้พวกเขารู้จักตัวอักษร”

“ดูเหมือนว่าเทพจันทราท่านนี้ น่าจะเป็นผู้ที่มีวิชาความรู้อย่างมาก” เหล่าหูพูดขึ้น

“ฮ่าฮ่า ถ้าอย่างนั้นนายควรที่จะพูดว่ากลุ่มคนของแคว้นป้ายเยว่นี้ เป็นคนป่าเถื่อนไร้อารยะไม่ดีกว่าเหรอ? ” ไอ้อ้วนหวางยิ้มและพูดขึ้นอย่างดูถูก

กี่คนนั้นได้สำรวจดูเสาหินต้นอื่นต่อไป โดยทั่วไปจะวาดภาพผู้คนของสำนักเทพจันทราแคว้นป้ายเยว่ ที่เกี่ยวกับการดำเนินชีวิตประจำวัน