บทที่ 518 เงาดำ

“ไอ้สารเลว พูดแบบนี้กับปรมาจารย์หลินได้อย่างไรกัน! ” ปู่รองเติ้งตะโกนดุใส่ ดวงตาสองข้าง จ้องเขม็ง แสดงออกถึงความน่าเกรงขามอยู่บ้าง

ไอ้อ้วนหวางหัวเราะก๊าก: “ปรมาจารย์หลิน นายกำลังพูดถึงเขางั้นเหรอ? ”

“ห้ามเสียมารยาทเด็ดขาด! ” ปู่รองเติ้งตะโกนใส่

“โอ้ว ไอ้แก่ นายตะโกนใส่ใครกันน่ะ? หากไม่ได้เห็นว่านายมีอายุมาก ข้าคงจะจัดการนายไปแล้วเชื่อไหมล่ะ? ”ไอ้อ้วนหวางพูดตวาดใส่

เหล่าหูลากตัวไอ้อ้วนหวางเอาไว้ และส่งสายตาให้กับเขา: “หุบปาก! ”

จากนั้น เหล่าหูก็มองไปที่หลินหยุน และพูดขึ้นว่า: “นายมาลองดูหน่อยแล้วกัน! ”

แม้ว่าเขาเองก็ไม่เชื่อว่าหลินหยุนจะสามารถเปิดค่ายกลที่แม้แต่เขาเองก็ยังเปิดไม่ได้ได้ แต่หากจะทดลองดูสักหน่อยก็จะเป็นอะไรไปล่ะ?

หลินหยุนเดินเข้าไป นั่งยองลงไปที่พื้น โดยยึดตามร่องรอยเคลื่อนย้ายนั้น ขยับจัดวางดูเล็กน้อย

ก็อกแก็กก็อกแก็ก เสียงของค่ายกลชุดหนึ่งดังขึ้น ก้อนหินทรงกลมบนแท่นบูชานั้น ค่อย ๆ ขยับเขยื้อน ปรากฏให้เห็นช่องอุโมงค์ที่ลึกลงไป

“เปิดได้แล้ว! ”

ไอ้อ้วนหวางมีสีหน้าท่าทางที่ตกตะลึง พูดอย่างดีอกดีใจว่า: “ไอ้หนุ่มน้อยใช้ได้เลย! ”

“อย่าได้พูดไร้สาระกันอยู่อีก ข้าจะลงไปสำรวจเส้นทางก่อน ถ้าหากปลอดภัย ข้าจะเรียกพวกนาย” เหล่าหูพูดจบ ก็ล้วงไฟฉายออกมา แล้วเดินลงบันไดไปตามเส้นทางอย่างระมัดระวัง

ไอ้อ้วนหวางยักคิ้วหลิ่วตาให้กับหลินหยุน: “ไอ้หนุ่มน้อย ก่อนหน้านี้นายเคยศึกษาเกี่ยวกับค่ายกลฮวงจุ้ยเหรอ? สำนักไหนกันล่ะ? ”

หลินหยุนไม่ได้สนใจเขา ผ่านไปสักพัก เมื่อเขาเองรู้สึกว่าเบื่อหน่าย ก็คงจะหยุดพูดไปเอง

ผ่านไปไม่นาน ก็มีเสียงเหล่าหูดังขึ้นมาจากช่องอุโมงค์ใต้ดิน: “ปลอดภัย ลงมากันเถอะ ที่นี่ก็คือทางเข้าของสุสาน! ”

ศาสตราจารย์หยางพูดขึ้นอย่างดีใจว่า: “ดีมากเลย! ในที่สุดก็ตามหาสุสานของราชินีป้ายเยว่เจอแล้ว! ”

“ศาสตราจารย์ ท่านร่างกายไม่แข็งแรง หรือไม่ท่านก็พักอยู่ด้านบน พวกเราลงไปถ่ายรูป แล้วนำขึ้นมาให้ท่านดู! ” ผู้ช่วยพูดขึ้น

“ไม่ไม่ ข้าตามหาเมืองผีมานานหลายปี ในที่สุดก็ตามหาจนเจอ ข้าจะต้องลงไปดูสุสานของราชินีป้ายเยว่ด้วยตนเอง! ” ศาสตราจารย์หยางพูดขึ้นด้วยความดื้อดึง

“อย่างนั้นฉันจะประคองท่าน! ” ผู้ช่วยประคองศาสตราจารย์หยาง โดยทุกคนได้ลงไปที่ช่องอุโมงค์ใต้ดินด้วยกันทั้งหมด

หลินหยุนกับปู่รองเติ้งติดตามอยู่ด้านหลังของทีมนักผจญภัย แล้วก็ลงไปช่องอุโมงค์ใต้ดิน

เดินผ่านบันไดหินที่คับแคบลงไป เบื้องหน้าของทุกคนก็เป็นพื้นที่กว้างขวางขึ้นในทันที

เบื้องหน้าเป็นพื้นที่ใต้ดินที่มีขนาดกว้างใหญ่มาก บันไดหินที่เกิดจากแรงงานคนทอดยาวไปตามกำแพงหินเป็นเส้นทางเดินตรงต่อไป

เดินตามบันไดหินไป ทุกคนก็มาถึงใจกลางของตำหนักที่อยู่ใต้ดิน

ตลอดเส้นทาง ไม่ได้ประสบพบเจอกับอันตรายประเภทค่ายกลหรือแมลงพิษร้ายอะไรเลย บางครั้งมีพบเจอหนอนขนาดเล็ก แต่พอเห็นทุกคนแล้วก็ตกใจหลบหนีไป

ตำหนักใต้ดินกว้างขวางว่างเปล่ามาก น่าจะตั้งอยู่บริเวณใจกลางของภูเขาแห่งหนึ่ง ด้านบนของตำหนัก มีโลงศพหินสีเขียวแขวนอยู่

“นั่นคือโลงศพของราชินีป้ายเยว่ใช่ไหม? พบเจอได้อย่างราบรื่นและรวดเร็วกว่าที่คิดเอาไว้เสียอีก! ” ไอ้อ้วนหวางพูดพึมพำขึ้น

ศาสตราจารย์หยางพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้น: “คงน่าจะใช่ ตามบันทึกในหนังสือโบราณ ประเพณีของแคว้นป้ายเยว่จะฝังศพโดยการแขวน ก็คือนำโลงศพแขวนเอาไว้บนหน้าผาที่สูงชัน”

“อีกทั้งขนาดของโลงศพนั้น ไม่ใช่ขนาดที่คนตระกูลผู้ดีทั่วไปใช้กัน”

“นี่ น่าจะเป็นสุสานของราชินีป้ายเยว่”

ได้รับการยืนยันจากศาสตราจารย์หยาง ทุกคนก็ดีอกดีใจ

“แล้วยังจะคอยอะไรอีกล่ะ รีบปีนขึ้นไป เปิดฝาโลงศพดูสักหน่อย ว่าใช่หรือไม่ใช่ราชินีป้ายเยว่! ” ไอ้อ้วนหวางมุ่งมั่นตั้งใจ ที่จะขึ้นไปให้ได้

“ช้าก่อน! ” เหล่าหูลากตัวเขาไว้ พูดกระซิบขึ้นว่า: “นายไม่คิดเลยหรือว่าตลอดทางมานี้ พวกเราราบรื่นกันเกินไปหน่อยไหม? ”

ไอ้อ้วนหวางตกใจเล็กน้อย แล้วก็รีบพยักหน้า: “ถูกต้อง ข้าก็มีความรู้สึกนี้เช่นกัน เหมือนกับว่ามีคนเดินอยู่ด้านหน้าอย่างไรอย่างนั้น ไม่อย่างนั้นสุสานที่ยิ่งใหญ่ของราชินีป้ายเยว่ ทำไมถึงไม่มีค่ายกลปกป้องอะไรอยู่เลย! ”

“เมื่อก่อนที่พวกเราทำการฝังศพตั้งสุสาน ต่อให้เป็นเพียงแค่ข้าราชการระดับเล็ก ต่างก็ต้องคิดหาวิธีจัดวางค่ายกล เพื่อปกป้องสุสานของตนเอง โดยราชินีป้ายเยว่ที่ยิ่งใหญ่ เป็นถึงราชินีของแคว้นหนึ่งในยี่สิบแคว้นดินแดนตะวันตก ในสุสานของเธอแล้ว จะไม่มีค่ายกลได้อย่างไรกัน! ” เหล่าหูพูดขึ้นด้วยความสงสัย

สองคนกำลังพูดคุยกันส่วนตัว ทางด้านผู้ช่วยทั้งสองคนก็ได้ประคองศาสตราจารย์หยางเริ่มต้นปีนขึ้นบันไดหินแล้ว

คุณหยางมองไปที่สองคนนั้น แล้วก็เดินเข้ามาตบไปที่ไหล่ของไอ้อ้วนหวาง พูดขึ้นว่า: “พวกนายกำลังรู้สึกว่าตลอดทางมานี้มันช่างราบรื่นเกินไปใช่หรือไม่? ”

“ใช่สิ คุณก็มีความรู้สึกแบบนี้เช่นกันใช่ไหม? ” ไอ้อ้วนหวางถาม

คุณหยางพยักหน้า และมองไปโดยรอบทั้งสี่ทิศอย่างระมัดระวัง: “ข้ามักรู้สึกว่า มีดวงตาคู่หนึ่ง กำลังจ้องมองมาที่ตัวฉันจากในความมืด”

ไอ้อ้วนหวางหดคอลง: “คุณอย่าได้มาทำให้ข้าตกใจ! มีดวงตาอะไรที่ไหนกันล่ะ! ”

เหล่าหูกวาดสายตามองไปโดยรอบทั้งสี่ทิศ พูดเสียงเบาขึ้นว่า: “ยังไงก็ต้องระวังตัวไว้เป็นการดีที่สุด บางครั้งสัญชาตญาณความรู้สึกของผู้หญิงมักจะถูกต้องแม่นยำ”