บทที่ 567 นี่มันเถื่อนจริงๆ

หลินหยุนเพิกเฉยต่อการเยาะเย้ยของหูเฟย และโยนการ์ดใบหนึ่งให้คาร์นอตวิลเลียม “เงินในนั้นเพียงพอสำหรับนายใช้”

“ฮ่าๆ นายกำลังล้อเล่นเหรอ? นายคิดว่าแค่โยนการ์ดออกมาหนึ่งใบ ก็จะสามารถหลอกพวกเราได้เหรอ? นายก็แค่แมงดาคนหนึ่ง จะเอาเงินสิบล้านออกมาได้ง่ายๆได้ไง!” หูเฟยมีสีหน้าดูหมิ่น

อีหลิงพูดอย่างเย็นชา “จะมีสิบล้านหรือไม่ ตรวจสอบดูก็รู้ ชนะนายแล้วค่อยมาพล่าม!”

“ตกลง ตอนนี้ฉันจะมาเปิดเผยความหลอกลวงของนาย!” หูเฟยยืนยันว่าหลินหยุนไม่สามารถเอาเงินสิบล้านออกมาได้ง่ายๆ

พอดี นักมวยบนสังเวียนได้ตัดสินผู้ชนะแล้ว

ฝ่ายแดงนอนอยู่บนพื้น และฝ่ายดำเป็นฝ่ายชนะ

ผู้ชมส่วนหนึ่ง ส่งเสียงโห่ร้องยินดี เห็นได้ชัดว่าได้เงินไม่น้อย

“ไปกันเถอะ เอาการ์ดของนาย มาเดิมพันกับฉัน!” หูเฟยมองคาร์นอตวิลเลียมอย่างภาคภูมิใจ และยิ้มเยาะ

คาร์นอตวิลเลียมก็ยิ้ม แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าหลินหยุนมีเงินหรือไม่ แต่ว่า ด้วยความแข็งแกร่งของหลินหยุน ขอเพียงเขาต้องการหาเงิน คงจะทำได้อย่างง่ายดาย

ถ้าไม่ใช่เพราะความใจร้อนของคาร์นอตวิลเลียม ทรัพย์สินส่วนตัวของเขา จะต้องไม่น้อยกว่าแสนล้าน

เพียงแต่ว่า ตอนนี้ทั้งหมดถูกเจ้าพระยาแดร็กคิวล่ากลืนกินไปหมดแล้ว

คาร์นอตวิลเลียมตามหูเฟย ไปยังจุดเดิมพัน

“พวกเราจะเดิมพัน เดิมพันสิบล้าน!” หูเฟยยื่นบัตรเอทีเอ็มให้ แล้วพูด

“โอเค รอสักครู่!” สาวสวยที่มีหน้าที่วางเงินเดิมพัน รับบัตรเอทีเอ็มอย่างตกใจเล็กน้อย สิบล้าน ซึ่งไม่ใช่จำนวนเล็กน้อย

ในไม่ช้า หูเฟยก็ทำเรื่องการเดิมพันเสร็จสิ้น

“ถึงตาคุณแล้ว!” หูเฟยมองคาร์นอตวิลเลียม และยิ้มเยาะ

คาร์นอตวิลเลียมเงยหน้าขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง และยื่นบัตรเอทีเอ็มให้หญิงสาวที่วางเงินเดิมพันอย่างสุภาพบุรุษมาก “คุณผู้หญิงสุดสวย ฉันขอเดิมพันกับเขา เดิมพันสิบล้าน!"

หญิงสาวถูกรูปลักษณ์ที่หล่อเหลา และท่าทางที่สุภาพบุรุษของของคาร์นอตวิลเลียมดึงดูดอยู่ครู่หนึ่ง รับบัตรเอทีเอ็มในมือของคาร์นอตวิลเลียมด้วยใบหน้าแดงก่ำ

จากนั้น หญิงสาวก็เอามือปิดปากอุทานออกมา!

“ฮ่าๆ ในบัตรไม่มีเงินใช่ไหม? ฮึ่ม ฉันเคยพูดไปแล้วว่า แค่ไอ้หนุ่มแมงดาคนหนึ่ง จะเอาเงินสิบล้านออกมาได้ยังไง ต้องการหลอกฉัน มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!” หูเฟยหัวเราะอย่างภาคภูมิใจ

“ไม่ๆๆ ท่านเข้าใจผิดแล้ว เงินในการ์ดใบนี้ เพียงพอแล้ว ฉันแค่แปลกใจว่า เงินในนั้นมากเกินไป!” หญิงสาวพูดด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“……”

ฉันแค่แปลกใจที่ข้างในมีเงินมากเกินไป!

ประโยคนี้เป็นเหมือนแผ่นรองเท้า ที่ตบบนหน้าหูเฟยอย่างดุเดือด ตบจนมีเสียงออกมา

“พุด!” อ้าวซี่ไห่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดังๆ และถูกหูเฟยจ้องมอง แล้วกลั้นยิ้มไว้ทันที

อีหลิงยิ้มอย่างเย็นชาและพูดว่า “ฉันบอกแล้วว่า หลินหยุนไม่ใช่คนแบบที่พวกนายคิด แต่พวกนายก็ไม่เชื่อ!”

หยางเส้าหวามองไปที่หลินหยุนอย่างเหลือเชื่อ และอุทาน “เป็นไปได้อย่างไร! เขาเป็นแมงดาที่แต่งงานไปอยู่บ้านผู้หญิง จะมีเงินมากมายเช่นนี้ได้ไง!”

“ใช่แล้ว ต้องเป็นคุณหนูอีที่ให้เขาแน่นอน!” หยางเส้าหวาคิดว่าเขาพบเหตุผลที่จะโน้มน้าวตัวเอง

สรุปว่า เป็นไปไม่ได้ในเวลาสั้นๆเช่นนี้ หลินหยุนจะหาเงินได้จำนวนมากขนาดนี้

หูเฟยไม่อยากไปพัวพันกับปัญหานี้อีกต่อไป ใบหน้าเคร่งเครียด “คุณหนูอี ทำไมคุณถึงใจกว้างขนาดนี้ ให้เงินกับไอ้หนุ่มคนนี้มากมายขนาดนั้น คุณไม่กลัวว่าลับหลังคุณเขาจะเอาไปเลี้ยงดูสาวอื่นเหรอ?”

“ในเมื่อวางเดิมพันแล้ว ถ้างั้นพวกเราไปเลือกนักมวยกันเถอะ!”

หลังจากที่หูเฟยพูดจบ เขามองไปที่คาร์นอตวิลเลียมอย่างเย็นชา และเดินไปที่สังเวียน

คนที่เหลือตามอยู่ข้างหลัง หลินหยุนและอีหลิงเดินเป็นคนสุดท้าย

หูเฟยเหลือบมองไปที่นักมวยสองคนบนสังเวียน แล้วหันไปทางคาร์นอตวิลเลียมแล้วพูดว่า “ให้นายเลือกก่อน!”

คาร์นอตวิลเลียมเหลือบมอง แล้วพูดว่า “ฉันเลือกฝ่ายแดง”

หูเฟยหัวเราะเบาๆ “ถ้าอย่างนั้นฉันจะเลือกฝ่ายดำ”

“โอเค!” คาร์นอตวิลเลียมเลิกคิ้ว

“ขอบใจสำหรับเงินสิบล้านของนาย!” หูเฟยยิ้มเย้ยหยันอย่างภาคภูมิใจ

คาร์นอตวิลเลียมเหล่มองเขา “ยังไม่เริ่มต่อสู้? นายก็คิดว่าตัวเองจะชนะแล้วหรือ?”

“นายแพ้แน่นอน!” หูเฟยดูมั่นใจ

ในไม่ช้า นักมวยทั้งสองบนสังเวียนก็ต่อสู้กัน

เมื่อดูจากความแข็งแกร่งของทั้งสองคนแล้ว ดูเหมือนว่าจะสูสีกัน