บทที่ 568 ถูกดูหมิ่น

หูเฟยกลับมาจากจุดเดิมพัน และมองไปที่คาร์นอตวิลเลียมด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย “ถามไปแล้ว อย่างน้อยก็ต้องใช้เงินจำนวนนี้!”

มองนิ้วที่หูเฟยยื่นออกมา คาร์นอตวิลเลียมก็พูดว่า “หนึ่งร้อยล้าน?”

“ถูกต้อง” หูเฟยพูด

“โอเค แค่ไม่รู้ว่าเงินในการ์ดใบนี้เพียงพอหรือเปล่า!” คาร์นอตวิลเลียมมองไปที่หลินหยุน

หลินหยุนพูดเบาๆ “เพียงพอสำหรับนาย”

“เยี่ยมมาก” คาร์นอตวิลเลียมเดินเข้าใกล้จุดเดิมพัน “มาเลย เริ่มกันเลย!”

“ดี!” หูเฟยก็เดินไป

หลังจากวางเงินเดิมพันเรียบร้อย คาร์นอตวิลเลียมก็ถามว่า “จะไปเลือกนักมวยได้ที่ไหน?”

“ตามฉันมา” หูเฟยเดินไปที่ประตูที่อยู่ด้านข้าง

เข้าประตูด้านข้าง ด้านในเป็นห้องรับรอง บนโซฟาขนาดใหญ่สองตัว มีนักมวยหนุ่มที่ไร้อารมณ์นั่งอยู่หลายคน

มีทั้งคนผิวเหลือง คนผิวดำ และคนผิวขาว

ตำบลสี่วีรบุรุษเล็กๆแห่งนี้ ได้รวบรวมนักมวยจากทั่วทุกมุมโลก

“คนในนี้ เลือกได้ใช่ไหม” คาร์นอตวิลเลียมถาม

“ใช่” หูเฟยดูไปด้วย และตอบไปด้วย

“นายนั่นแหละ!” หูเฟยชี้ไปที่บุคคลที่ผอมๆผิวสีเหลืองคนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และพูดด้วยท่าทางตื่นเต้น

คาร์นอตวิลเลียมก็เหลือบมองทุกคน และในที่สุด ก็เลือกนักมวยชาวจีนที่มีอายุมากกว่า

“เลือกเสร็จแล้วหรือ?” หูเฟยถามแล้วมองไปที่คาร์นอตวิลเลียม

“โอเค!” คาร์นอตวิลเลียมพูด

“ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มกันเลย!”

ทั้งสองเดินออกมา และกลับมานั่งที่หน้าเวที

อีหลิงมองคาร์นอตวิลเลียมอย่างตื่นเต้นกังวล และถามว่า “เป็นยังไงบ้าง? ในครั้งนี้นายแน่ใจว่าจะชนะไหม?”

คาร์นอตวิลเลียมเลิกคิ้ว “ไม่ต้องกังวล คราวนี้ฉันเลือกนักมวยด้วยตัวเอง ไม่มีปัญหาแน่นอน”

“ถ้างั้นก็ดี!” อีหลิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หูเฟยกลับไปที่ตำแหน่งของเขา อ้าวซี่ไห่ถามด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย “คนที่เลือกคือ “หมาป่า” ใช่หรือไม่?

หูเฟยพยักหน้า “ใช่”

“ชาวตะวันตกคนนั้นเลือกใคร?” อ้าวซี่ไห่ถามอย่างสงสัย

“ชายวัยกลางคนที่ไม่มีชื่อเสียง ซึ่งไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน” หูเฟยพูด

“นี่ไม่ใช่ตาบอดเหรอ? คนใหม่ที่ไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน เขาใช้พื้นฐานอะไรในการเลือก?” อ้าวซี่ไห่พูด

“ส่วนใหญ่ก็เดาไปทั่ว แล้วแต่เขา ขอเพียงเขาแพ้ หนึ่งร้อยล้านก็อยู่ในมือเรา” หูเฟยยิ้ม

อ้าวซี่ไห่เหลือบมองหลินหยุนด้วยใบหน้าเรียบเฉย และพูดด้วยความสงสัย “การ์ดไอ้หนุ่มนั่น เอาเงินมากมายมาจากไหน? การเดิมพันครั้งนี้คือหนึ่งร้อยล้าน!”

หูเฟยมองอีหลิงอย่างขุ่นเคือง “ก็คุณหนูใหญ่ตระกูลอีเป็นคนให้นั่นแหละ”

“ไม่อย่างนั้นก็แค่ไอ้เศษสวะแมงดาคนหนึ่ง ในชาตินี้ ในชาติหน้า และชาติต่อไป ก็คงไม่มีปัญญามีเงินหนึ่งร้อยล้านหรอก!”

“ฮ่าๆ ไม่คาดคิดว่าคุณหนูอีที่มีวิสัยทัศน์สูงส่งและเย่อหยิ่งมาตลอด จะเลือกไอ้เศษสวะเช่นนี้!” อ้าวซี่ไห่รู้สึกเสียใจเล็กน้อย อีหลิงและเสิ่นมี่ เป็นสาวงามของผู้ชายที่มั่งคั่งร่ำรวยหลายคนปรารถนามาแสนนาน

ตอนนี้ กลับมีลูกเขยที่แต่งงานเข้าไปอยู่ในบ้านผู้หญิงคนนี้ได้เปรียบกว่า และเป็นแมงดาด้วย

“เป็นการดีที่สุดที่จะให้ไอ้หนุ่มคนนั้นเสียเงินจนหมดตัว ดูซิว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลอีคนนี้ ได้มอบเงินให้เขามากแค่ไหน” อ้าวซี่ไห่พูดอย่างดุเดือด

“อย่ากังวล เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉัน!” หูเฟยพูดด้วยท่าทางมั่นใจ

บนสังเวียน นักมวยทั้งสองคนอยู่ในสนาม

“ชายวัยกลางคนที่สวมชุดขาวฉันเป็นคนเลือกเอง” คาร์นอตวิลเลียมชี้ไปที่ชายวัยกลางคนที่อยู่บนสังเวียนแล้วพูดกับอีหลิง

อีหลิงมองไปที่หลินหยุน และกระซิบถาม “นายคิดว่าในครั้งนี้ใครจะชนะ?”

หลินหยุนพูดว่า “ชายวัยกลางคนคนนั้น เขาแข็งแกร่งกว่าชายร่างผอมคนนั้นมาก”

เสิ่นมี่ที่อยู่ข้างๆก็ทำเสียงอย่างเย็นชา “งี่เง่า!”

“ถึงคนคนนั้นจะดูผอมเพรียว แต่เขาเป็นนักมวยที่ทรงพลังที่สุดในสนามมวยเถื่อนแห่งนี้ ที่รู้จักกันในนามหมาป่า!”

“คนที่นายเลือก คือนักมวยที่มาใหม่ จะเป็นคู่ต่อสู้ของหมาป่าได้อย่างไร!”

“นายเป็นคนที่ตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีความสมบูรณ์แบบอะไรเลย!”