ตอนที่ 768
บทที่ 769 ศึกใหญ่กับเยนหนานเทียน
October 21, 2026
“หุบปาก!” นายท่านหลินตะโกนด้วยความโกรธจัด
“หลินหยุนไม่อยู่ นั่นเป็นเพราะเขาได้รับเชิญไปทำประโยชน์เพื่อประเทศชาติ!”
“ถ้าเขาอยู่ จะไม่มีวันให้เยนหนานเทียนทำอะไรแบบนี้ได้!”
บางคำทำให้หลินตงเย่วพูดไม่ออก
“หืม ถึงเขาจะอยู่ในตอนนั้น แต่เขาจะทำอะไรได้บ้างล่ะ?
“ตอนนี้เขากลับมาแล้ว แต่มันจะมีประโยชน์อะไร? ก็ถือว่ารนหาที่ตายแล้วกัน!”
เมื่อนายท่านหลินได้ยินคำพูดที่น่าหงุดหงิดนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะอยากง้างมือไปตบหลินตงเย่ว แต่ว่าชายชรานั้นอ่อนแรงเหลือเกินและเป็นการยากที่จะยกแขนขึ้น
“แกไปเถอะ ไปซะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก!” นายท่านหลินรีบหลับตาลง ทำเป็นว่าหลินตงเย่วไม่มีตัวตน
เยนหนานเทียนเหลือบมองไปข้างหลังเขาแล้วพูดด้วยถ้อยคำเยาะเย้ย "ปรมาจารย์หลิน มองเห็นหรือยัง!"
“ครอบครัวของคุณอยู่ที่นี่แล้ว มีพ่อแม่และปู่ของคุณ”
“ใช่แล้ว คุณน่าจะยังไม่เห็นว่าพวกเขาเดินขึ้นมาบนยอดเขาด้วยความยากลำบาก”
"สภาพของพวกเขานั้นช่างดูน่าเกลียดจริงๆ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า......"
เยนหนานเทียนมองขึ้นไปบนท้องฟ้าและหัวเราะอย่างมีชัย
หลินหยุนมีสีหน้าเรียบนิ่ง และบรรยากาศรอบๆ ตัวเขาดูเหมือนจะหยุดนิ่งชั่วขณะ
“คุณโกรธมากไหม? ผมสามารถสัมผัสได้ถึงความโกรธของคุณ”เยนหนานเทียนพออกพอใจมาก
ทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็เย็นชา น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นดุเดือด “แกฆ่าหลานชายของฉัน ฆ่าลูกชายของฉัน และยังฆ่าข้ารับใช้ของฉันที่รับใช้ฉันมาสามสิบปี!”
"ความเกลียดชังนี้สูงกว่าท้องฟ้าและลึกกว่าทะเล การฆ่าแกไม่เพียงพอจะขจัดความโกรธของฉัน ฉันจะทรมานแกและครอบครัวของแก"
“ฉันต้องการให้แกเห็นด้วยตาของแกเองตอนที่ครอบครัวของแกยอมรับความผิดที่หน้าหลุมศพของลูกชายและหลานชายของฉัน ฉันยังต้องการให้แกเห็นพ่อแม่และญาติของแกตายอย่างอนาถ”
“ฉันอยากให้แกทนทุกข์ทรมานที่ทรมานที่สุดก่อนจะฆ่าแก”
“มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่ฉันจะสามารถขจัดความเกลียดชังในใจของฉันได้!”
หลังจากที่เยนหนานเทียนพูดจบ เขาก็ถอนหายใจยาวๆ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าความเกลียดชังในใจของเขานั้นลึกซึ้งเพียงใด
หลินหยุนยังคงอยู่ในสีหน้าที่เรียบนิ่งราวกับว่าทุกสิ่งในโลกไม่อาจทำให้ใจของเขาสั่นสะท้านได้
“นานมากแล้วที่ฉันไม่มีความต้องการจะฆ่าใครสักคนอย่างแรงกล้าขนาดนี้”
“แกสมควรตาย!”
เสียงของหลินหยุนเรียบนิ่ง แต่รังสีแห่งความสังหารในน้ำเสียงนั้นดูเหมือนจะทำให้อุณหภูมิโดยรอบลดลงกว่าสิบองศา
เยนหนานเทียนหัวเราะเยาะ "ถ้าอย่างนั้นแกก็มาฆ่าฉันเถอะ! ฉันหวังว่าปรมาจารย์หลินอย่างแกจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง!"
“พอดิบพอดีที่ฉันยังต้องการยืนยันสิ่งที่ได้เรียนรู้มาในช่วงเวลาสามสิบปีที่ผ่านมา!”
หลินหยุนพูดเบาๆ "ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มกันเลยเถอะ!"
ปราศจากบรรยากาศอันสง่างามก่อนเริ่มสงคราม และไม่มีการกล่าวเปิดใดๆ การต่อสู้ระหว่างทั้งสองเริ่มขึ้นอย่างกะทันหัน
หลินหยุนก้าวออกไปทีละก้าว ครู่ต่อมาเขาก็ตรงมาที่เยนหนานเทียนแล้วกระแทกหมัดเข้าไปที่เยนหนานเทียน
ผลัวะ!
เยนหนานเทียนก็วางหมัดออกไปเหมือนกัน
ผลัวะ ผลัวะ ผลัวะ!
เยนหนานเทียนสะบัดถอยหลังไปสองสามก้าว ขณะที่หลินหยุนยืนนิ่งอยู่กับที่
“ดีมาก ไม่ทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ !”
“เอาอีก!” เยนหนานเทียนเงยขึ้นฟ้าหัวเราะเยาะ จากนั้นก็ทำมือเป็นดรรชนีกระบี่ จู่ๆ ความเร็วก็พุ่งโจมตีไปที่หลินหยุน
ทุกครั้งที่เขาจู่โจม มันเหมือนกับดาบที่แหลมคม มีพลังที่ดุร้ายจนดูเหมือนว่าจะทำให้โอกาสฉีกขาดได้
ทุกครั้งที่เขาจู่โจมเกือบจะถึงจุดที่สุดโต่ง แทบทำผู้คนตาลาย
เมื่อเทียบกับเขาความเร็วของหลินหยุนนั้นค่อนข้างช้าและการเคลื่อนไหวก็ดูเทอะทะเล็กน้อย
ถึงกระนั้นในสายตาของคนนอก จะเห็นเพียงสีดำและสีขาวเท่านั้น แสงและเงาเคลื่อนไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว และไม่สามารถมองเห็นการเคลื่อนไหวของทั้งสองได้อย่างชัดเจน
ภายในหนึ่งลมหายใจทั้งสองได้ต่อสู้กันมากกว่าสามสิบจังหวะ
หลังจากการโจมตีครั้งสุดท้ายถูกบล็อกหมัดโดยหลินหยุน จากนั้นทั้งสองก็แยกจากกันชั่วคราว