บทที่ 770 ท่วงท่ากระบี่

หานเจียวเจียวหัวเราะเยาะพร้อมกับพูดว่า "ลุงห้า อย่าโกรธไปเลย รอสักพักหลินหยุนถูกฆ่า พวกเรายังต้องไปขอร้องอ้อนวอนเยนหนานเทียนแทนพวกท่านอีก!"

“พวกแกเกรงใจพวกฉันหน่อยก็ดี ชีวิตของคนมากมายในตระกูลหลินอยู่ในมือของพวกเรา!”

หานเจียวเจียวดูพอใจ

ชายชราหลินซื่อเฉิงพูดอย่างเคร่งขรึม "ไม่ต้องกังวล หากหลินหยุนแพ้จริงๆ พวกเรายอมตายดีกว่าให้พวกแกไปขอร้องมัน!"

“แต่ถ้าหลินหยุนชนะขึ้นมา ฉันจะคอยดูว่าพวกแกจะยังมีหน้าอยู่ที่บ้านตระกูลหลินยังไง!”

หานเจียวเจียวและคนอื่นๆ หน้าเปลี่ยนสี

หานเจียวเจียวโต้กลับเสียงดัง "ไม่มีทางเป็นไปได้! หลินหยุนไม่มีทางชนะได้เลย!"

แม้ว่าเธอจะโต้กลับ แต่น้ำเสียงของเธอกลับสั่นไหวเล็กน้อย ความไม่แน่นอนคือสิ่งที่น่ากลัว

ถ้าหลินหยุนชนะจริงๆ เธอกล้าพูดกับนายท่านหลินแบบนี้ แล้วในอนาคตเธอจะกล้าอยู่ในบ้านตระกูลหลินได้อย่างไร

สมาชิกของหน่วยมังกรต่างตกตะลึงกับสิ่งที่ตาเห็น

ด้วยความแข็งแกร่งของพวกเขา พวกเขาสามารถเห็นการต่อสู้ระหว่างหลินหยุนและเยนหนานเทียนได้อย่างชัดเจน

แต่ยิ่งชัดเจนยิ่งหวาดกลัว

“ฉายาเทพกระบี่นั้นไม่ใช่ได้มาเล่นๆ กังฟูที่เร็วในชั่วพริบตา กระบี่สามสิบหกเล่ม ท่าลมแรงสามสิบหกในปีนั้นก็สมควรได้รับชื่อเสียงจริงๆ!” หลงสืออีกล่าว

“ปรมาจารย์หลินมีพลังมากกว่า เพียงหมัดเดียวเขาทำลายเทคนิคของเยนหนานเถียนที่สะสมชื่อเสียงมาหลายปี!” หลงสือซานพูด

.

“ความแข็งแกร่งของคนสองคนเกรงว่าพวกเขาได้บรรลุสู่แดนในตำนานแล้ว เมื่อมองจากอายุของปรมาจารย์หลิน เห็นได้ชัดว่าปรมาจารย์หลินมีความสามารถที่สูงกว่าเยนหนานเทียน!”

“เฮ้อ คงจะดีถ้าสามารถให้เวลาปรมาจารย์หลินอีกสักสองสามปี ด้วยพรสวรรค์ของเขา เขาอาจจะสามารถเข้าสู่แดนดั่งเทพเจ้าได้อย่างสมบูรณ์!”

หลงสืออีพูดว่า “อย่ารีบร้อน ฉันคิดว่าถึงแม้ความแข็งแกร่งในตอนนี้ของปรมาจารย์หลิน ไม่แน่อาจจะเป็นไปไม่ได้ที่จะเอาชนะเยนหนานเทียน”

บนยอดเขา ร่างของเยนหนานเทียนลอยขึ้นไปในอากาศอีกครั้ง เปล่งประกายอย่างทรงพลังพร้อมมองลงมาด้วยสายตาเหยียดหยาม

“เมื่อสามสิบปีที่แล้ว ฉันใช้ท่าลมแรงสามสิบหกไม่มีใครบนโลกนี้สู้ฉันได้”

“สามสิบปีให้หลังฉันไม่จำเป็นต้องใช้ท่าลมแรงสามสิบหกอีกต่อไป เพราะฉันได้รู้ท่ากระบี่ที่ยอดเยี่ยมอย่างแท้จริงคือการไม่มีท่ากระบี่”

แม้ว่าท่ากระบี่จะทรงพลังมากก็ตาม เพียงแค่ศึกษาวิจัยเพิ่มก็จะสามารถหาวิธีที่จะยับยั้งตัวเองได้เสมอ

แต่ถ้าไม่มีท่ากระบี่ ไม่มีทางที่จะทำลายสิ่งนั้นได้

"ให้แกลองดูสิ่งที่ฉันวางมือมาสามสิบปีแล้ว"

“จิตกระบี่ที่เย็นสะท้าน!”

ร่างกายของเยนหนานเทียนได้แพร่กระจายอากาศเย็นยะเยือกออกมา ซึ่งเหมือนกับลมหนาวที่พัดมาจากขั้วโลกเหนือในช่วงที่ร้อนระอุโดยเฉียบพลัน

โดยมีร่างกายของเขาเป็นศูนย์กลาง อากาศโดยรอบได้ก่อตัวเป็นน้ำแข็ง

ทุกคนในตระกูลหลินรู้สึกหนาวสั่นในทันที

“ทำไมจู่ๆ ถึงหนาวเย็น? เกิดอะไรขึ้น!”

แม้แต่สมาชิกของหน่วยมังกรที่อยู่ไกลๆ ต่างก็ตกใจเล็กน้อย

“คาดไม่ถึงว่าเยนหนานเทียนจะสามารถเปลี่ยนสภาพอากาศดินฟ้าอากาศบนโลกได้ ช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว!”

หลินหยุนมองไปที่เยนหนานเทียนด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง"คาดไม่ถึงว่าจะบรรลุกฎเกณฑ์ต้าเต๋าแล้ว แกแข็งแกร่งกว่าเทพแห่งทวนโล่อู๋จี๋เสียอีก"

เยนหนานเทียนบรรลุกฎเกณฑ์ต้าเต๋าในระดับลึกแล้ว แม้ว่าจะตามหลังหลินหยุนอีกไกล แต่ก็ยังอยู่ในอันดับต้น ๆ ของโลกศิลปะการต่อสู้

เมื่อเทียบกับจิตกระบี่ของผู้รับใช้ของเขานั้นเขาดูแข็งแกร่งกว่าหลายระดับ

“แต่แกยังไม่เข้าใจว่าความเย็นสุดขั้วที่แท้จริงคืออะไร!”

"หนาวเย็นสุดขั้ว คือร่วงสังหาร!"

หลินหยุนก็แพร่พลังหนาวเย็นออกมาด้วยเหมือนกัน

แต่ถ้าสัมผัสอย่างละเอียดจะพบความแตกต่างระหว่างอากาศสองแบบ

จิตกระบี่ที่เย็นเฉียบของเยนหนานเทียนเป็นเพียงความเย็นที่บริสุทธิ์

แต่พลังร่วงสังหารของหลินหยุนนั้นหนาวเข้าไปจนถึงกระดูก

ฟ้าและดินได้ตายไปแล้ว และไม่มีชีวิตเหลืออยู่

หลังจากร่วงสังหารก็ไม่มีสิ่งมีชีวิต

แม้แต่สัตว์ประหลาดครึ่งคนครึ่งวัวที่กลืนดาบเฮ่าเทียนก็กลายเป็นขี้เถ้า

การปะทะกันของอากาศเย็นเฉียบทั้งสองแบบทำให้พื้นที่รอบตัวพวกเขาบิดเบี้ยว