บทที่ 794 จุดอ่อนของหลินหยุน

คนขับรถแท็กซี่หัวล้านพูดขึ้นว่า: “ไอ้หนุ่ม ที่นี่คือตึกอาคารของบริษัท ยามาโนะ กรุ๊ป เหมือนกับว่าเกิดไฟไหม้ขึ้นแล้ว คาดว่าวันนี้นายคงจะขึ้นไปไม่ได้แล้ว”

เมื่อพูดจบ คนขับรถก็สะดุ้งตัวสั่นขึ้นอย่างกะทันหัน

“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงได้เย็นขนาดนี้! ”

เงาร่างของหลินหยุนหายวับไปจากที่นั่งด้านหลัง และบนเบาะที่นั่งก็มีธนบัตรสีแดงวางทิ้งอยู่จำนวนหนึ่ง

“ไม่ต้องทอน”

หลินหยุนใช้พลังทั้งหมด เพื่อรีบมุ่งหน้าตรงไปยังสถานีรถไฟความเร็วสูงทันที

เขาจะต้องทำเวลาให้เร็วที่สุด เพื่อที่จะรีบกลับไปจงโจว

ฉินหลัน คือความเสียใจที่เจ็บปวดทรมานที่สุด ที่ฝังอยู่ลึกในจิตใจของหลินหยุนในชาติที่แล้ว

ผู้หญิงคนสวยที่เป็นทั้งพี่สาวและเป็นทั้งแม่ ซึ่งผู้หญิงที่น่าสงสารคนนี้เพื่อช่วยชีวิตของหลินหยุน ยินยอมที่จะลดตัวลงแต่งงานกับศัตรู สุดท้ายกลับต้องทนทุกข์ทรมานจนผูกคอฆ่าตัวตาย

“พี่ฉินหลัน ขอให้คุณอย่าได้เกิดเรื่องโดยเด็ดขาด! ”

“ชาติที่แล้ว ฉันได้สูญเสียคุณไปแล้วครั้งหนึ่ง ครั้งนี้ หากว่าต้องสูญเสียคุณไปอีก ต่อให้ฝังกลบทั้งโลกและจักรวาลนี้ แล้วอย่างไรล่ะ? ”

หลินหยุนดวงตาสองข้างแดงก่ำ วิ่งมุ่งหน้าไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางฝูงชน

คนธรรมดาเหล่านั้น เพียงแค่รู้สึกว่าด้านข้างมีเงาดำแวบผ่าน พัดพาสายลมโชยมา โดยที่มองไม่เห็นคน

หลินหยุนวิ่งตะบึงอย่างรวดเร็ว

แต่ว่า ด้านหลังของเขา มีเด็กหนุ่มผิวขาวที่หล่อเหลาสองคน ก็กำลังวิ่งไล่ตามอย่างรวดเร็ว

ความเร็วนั้น ช้ากว่าหลินหยุนเพียงเล็กน้อย

เด็กหนุ่มสองคนนี้ คนหนึ่งผมทองดวงตาสีฟ้า หน้าตาจริงจัง ให้ความรู้สึกว่าเป็นคนที่ละเอียดรอบคอบ

อีกคนหนึ่ง มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก เป็นคนที่สะเพร่าเลินเล่ออย่างมาก

“เทพแห่งสว่างที่สมควรตาย ความเร็วของไอ้หนุ่มนี้ ยังจะรวดเร็วกว่าพวกเราเผ่าโลหิตเสียอีก! ”

“ช่างน่าตกใจจริง ๆ! ” เด็กหนุ่มที่สีหน้าท่าทางเลินเล่อ ดุด่าขึ้นเบา ๆ

“เจสเตอร์ หุบปากอันน่ารำคาญของนายซะ! ”

“หากนายกล้าที่จะไม่เคารพเทพแห่งสว่าง ฉันจะเป็นตัวแทนของสรวงเทพสว่าง จัดการปรับสภาพนายเอง! ”เด็กหนุ่มอีกคนที่สีหน้าท่าทางจริงจังกระซิบขึ้น

“ฮ่าฮ่า คริสติน จะลงมือก็ลงมือ อย่าได้พูดไร้สาระอยู่อีก! ” เจสเตอร์พูดขึ้นด้วยท่าทางที่กำเริบเสิบสาน

คริสตินส่งเสียงฮึอย่างเย็นชา โดยไม่ได้โต้เถียงอะไรกับเจสเตอร์ต่ออีก

“ฮึ หากไม่ใช่ว่ามีภารกิจหน้าที่ ค้างคาวดำผู้น่ารำคาญอย่างนายนี้ ฉันคงจะจัดการส่งนายไปลงนรกตั้งนานแล้ว”

เจสเตอร์ยักคิ้ว และโต้แย้งกลับไปแบบหนามยอกเอาหนามบ่ง: “หากไม่ใช่เป็นเพราะภารกิจ ผู้นับถือปฏิบัติที่น่ารำคาญอย่างนายนี้ ฉันก็คงจะจัดการส่งนายไปหาเทพแห่งสว่างที่สมควรตายนั้นตั้งนานแล้ว”

สองคนวิ่งไล่ตามหลินหยุนไปพลาง และก็ดุด่ากันไปพลาง

ไล่ตามมาตลอด ผ่านเขตเมืองที่ครึกครื้น มาจนถึงบริเวณข้างสถานีรถไฟความเร็วสูง

หลินหยุนหยุดฝีเท้าลงอย่างกะทันหัน แล้วก็หันหลังมองไปยังสองคนนั้นที่วิ่งไล่ตามไม่หยุดที่อยู่ไม่ไกลออกไปมากนัก

“พวกนายเป็นใคร? ” หลินหยุนมองไปยังเด็กหนุ่มสองคนที่หยุดยืนอยู่เบื้องหน้าในระยะห่างออกไปห้าเมตร และถามขึ้นอย่างเย็นชา

เจสเตอร์ยิ้มขึ้นอย่างสง่า แล้วก็แสดงความเคารพต่อหลินหยุนตามมารยาทตระกูลสูงศักดิ์ของตะวันตกอย่างมาตรฐาน: “ฉันขอแนะนำตัวเองหน่อยว่า ฉันคือมาร์ควิสเจสเตอร์ แดร็กคิวล่าที่ หล่อเหลามาดเท่ห์ สมาชิกของตระกูลแดร็กคิวล่าที่ยิ่งใหญ่”

พูดจบ เจสเตอร์ก็ชี้ไปยังคริสตินที่อยู่ด้านข้าง: “เขา คือสรวงเทพสว่างที่หยิ่งยโสและน่ารำคาญ คือเพชฌฆาตแห่งศาลตัดสิน! ”

หลินหยุนสีหน้าท่าทางไร้อารมณ์ไร้ความรู้สึก: “พวกนายคิดจะทำอะไร? ”

เจสเตอร์หัวเราะแหะแหะ และก็พูดขึ้นแบบลวก ๆ ว่า: “ก็จะฆ่านายยังไงล่ะ”

หลินหยุนพูดขึ้นอย่างเย็นชา: “กล้าที่จะพูดแบบนี้กับฉัน นายจะต้องตายอย่างแน่นอน”

“แต่ว่า วันนี้ถือว่าพวกนายโชคดี ฉันมีธุระด่วน รีบไสหัวไปซะ! ”

คริสตินพูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า: “เจสเตอร์ นายพูดไร้สาระมากเกินไปแล้ว รีบลงมือเดี๋ยวนี้ อีกไม่นานพวกชาวจีนก็จะไล่ตามมาแล้ว”

พูดจบ คริสตินก็ชกหมัดเข้าใส่หลินหยุนทันที

บนกำปั้นของเขา ห่อหุ้มไปด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์สีขาวนวล ซึ่งแสงสว่างนั้นเปล่งประกายกลิ่นอายของความศักดิ์สิทธิ์และน่าเกรงขาม เหมือนกับร่างแปลงกายของแสงสว่างและความยุติธรรมทั้งหมด

“เมื่อไหร่กัน ที่ทายาทของโรมันคาทอลิกธรรมดา ๆ ก็กล้าที่จะกำเริบเสิบสานขนาดนี้ต่อหน้าฉัน! ”

หลินหยุนหน้าตาเย็นชา แล้วก็ปล่อยหมัดเข้าใส่

ตุบ!

คริสตินถูกชกจนลอยกระเด็นไปไกล

“โอ้ว คริสติน นายมีความสามารถเท่านี้เองเหรอ? ” เจสเตอร์ยิ้มเยาะและพูดขึ้นอย่างสบาย ๆ อยู่ด้านข้าง

“ฉันคิดว่า นายควรที่จะไสหัวกลับไปอยู่เบื้องหน้าเทพแห่งสว่างของนายนั้น แล้วอธิษฐานขอให้เขามอบพลังศักดิ์สิทธิ์ให้กับนายมากกว่านี้หน่อย”

คริสตินโมโหอย่างมาก: “เจสเตอร์ นายไอ้ค้างคาวดำสกปรกที่ใช้ชีวิตอยู่ในความมืด หรือว่านายจะเป็นแค่ยืนพูดเยาะเย้ยอยู่ด้านข้างอย่างนั้นใช่ไหม? ”