บทที่ 848 งูยักษ์ที่อยู่ขั้นแดนรวมยา

สำหรับคำพูดคุยของคนในสำนักเฟยอวิ๋น หลินหยุนได้ยินอย่างชัดเจน

แต่หลินหยุนไม่ค่อยสนใจเรื่องนี้

เมื่อสักครู่เขารับปากว่าจะเข้าร่วมทีมกับหานหลิงเอ๋อ เขาแค่อยากจะช่วยผู้หญิงที่ไร้เดียงสาคนนี้เท่านั้นเอง

เรื่องที่ทำให้หลินหยุนคิดไม่ถึงจริงๆก็คือ ผู้หญิงคนนี้คือคุณหนูใหญ่ของสำนักเฟยอวิ๋น

ตอนนี้เมื่อคนของสำนักเฟยอวิ๋นมาถึงแล้ว หลินหยุนก็ไม่อยากร่วมทีมกับเธออีก

"หลินหยุน คุณรีบขอบคุณศิษย์พี่ของฉันสิ!"หานหลิงเอ๋อมองเฉินซีเยว่ที่เป็นสาวสวยเย็นชาด้วยความซาบซึ้ง และเธอก็พูดกับหลินหยุนทันที

"ไม่จำเป็นแล้ว"หลินหยุนพูดเบาๆ และเขาก็มองไปที่พื้นที่ราบตลอด

"อ๊าว……"หานหลิงเอ๋อรู้สึกตกใจเล็กน้อยและไม่เข้าใจ

"ทำไมล่ะ? กว่าฉันจะเกลี้ยกล่อมให้ศิษย์พี่ของฉันยอมให้คุณเข้าทีมสำนักเฟยอวิ๋นของพวกเราได้ ทำไมตอนนี้คุณถึงพูดปฏิเสธละ?"

หานหลิงเอ๋อรู้สึกว่าความตั้งใจของตัวเอง มันกลายเป็นอากาศธาตุสำหรับหลินหยุน ทำให้เธอรู้สึกโกรธขึ้นมาทันที

เฉินซีเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองหลินหยุนด้วยสายตาเย็นชาและพูดดูถูก:"หนุ่มน้อย คุณรู้ไหมว่ามีคนจำนวนมากเท่าไหร่ที่อยากจะประจบสำนักเฟยอวิ๋นของพวกเรา แต่พวกเขาไม่มีโอกาสได้ประจบ!"

"หลิงเอ๋อใจดีให้คุณเข้าร่วมทีมของพวกเรา เพื่อปกป้องตัวคุณ แต่คุณกลับพูดปฏิเสธ

!"

"ไม่เห็นความตั้งใจของคนอื่น และยังแว้งกัดคนอื่นอีก!"

จางเทียนเยว่หัวเราะอย่างเย็นชา เขาหวังมากๆว่าหลินหยุนจะอยู่ห่างจากหานหลิงเอ๋อ:"ศิษย์น้องหลิงเอ๋อ คนประเภทนี้ ถ้าเข้ามาร่วมทีมกับพวกเราก็จะกลายเป็นภาระเปล่าๆ ในเมื่อเขาไม่อยากร่วมทีมกับพวกเรา เธอก็ทิ้งภาระอย่างเขาไปได้เลย อย่างน้อย เธอก็มีน้ำใจกับเขามากแล้ว!"

หานหลิงเอ๋อรู้สึกว่าหลินหยุนเป็นคนโง่ที่ไม่รู้จักกาลเทศะ เธออดไม่ไหวก็เลยพูด:"หลินหยุน ถ้าไม่มีสำนักเฟยอวิ๋นของพวกเรา มีคุณเพียงคนเดียว อยู่ที่นี่คุณจะทำอะไรก็ลำบากแน่นอน!"

"ถ้าคุณเสียชีวิต มาเสียใจภายหลังก็ไม่มีประโยชน์!"

หลินหยุนมองหน้าเธอและพูดเบาๆ:"ชั่วชีวิตของฉัน ไม่เคยต้องพึ่งใคร และไม่มีใครสามารถทำอะไรฉันได้!"

หานหลิงเอ๋อรู้สึกโกรธและพูด:"ทำไมคุณถึงชอบอวดดีอย่างนี้? ถึงแม้คุณจะเป็นนักบู๊ขั้นปรมาจารย์ อยู่ที่นี่ก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรเลย"

"คุณลองดูสิ ตรงนี้มีปรมาจารย์บู๊อย่างน้อยยี่สิบกว่าคน ส่วนใหญ่ก็อยู่ปรมาจารย์ระดับใหญ่และปรมาจารย์ระดับสูงสุด"

"คุณมีแค่คนเดียว จะทำอะไรได้?"

หลินหยุนยืนสองมือไขว้หลังและมองหานหลิงเอ๋อ เขาพูดเบาๆ"นักบู๊ขั้นปรมาจารย์ในสายตาของฉัน ไม่ต่างอะไรกับมดตัวเล็กๆ"

"คุณไม่ต้องพูดอีกแล้ว เรื่องของฉัน คุณไม่ควรมายุ่ง"

เพราะหลินหยุนมองออกว่าหานหลิงเอ๋อเป็นห่วงตัวเองจริงๆ เขาก็เลยยอมพูดกับเธอ มิฉะนั้นด้วยนิสัยของหลินหยุน เขาไม่อยากสนใจเธออยู่แล้ว

เฉินซีเยว่พูดอย่างเย็นชา:"ศิษย์น้องหลิงเอ๋อ พวกเราไปกันเถอะ! คนประเภทนี้ พวกเราไม่สมควรช่วย!"

จางเทียนเยว่ก็พูดอย่างเย็นชา:"ใช่แล้ว คนที่ไม่กลัวตายอย่างเขา จะไปสนใจเขาอีกทำไม!"

เว่ยซิวหมิงที่เป็นผู้อาวุโสรองของสำนักเฟยอวิ๋นที่อยู่ข้างๆก็มองหลินหยุนด้วยความดูถูกและพูดอย่างเย็นชา:"คนอย่างคุณ ยังกล้าพูดจาโอหังอย่างนี้อีกเหรอ!"

"ปรมาจารย์เหมือนมดตัวเล็กๆ แม้แต่ฉันก็ไม่กล้าพูดอย่างนี้!"

เมื่อเห็นว่าผู้อาวุโสรองไม่พอใจกับคำพูดของหลินหยุน หานหลิงเอ๋อรู้สึกโกรธและจ้องมองหลินหยุน:"ในเมื่อคุณชอบอวดดีแบบนี้ งั้นก็แล้วแต่คุณเลย!"

เมื่อพูดจบ หานหลิงเอ๋อก็เดินตามหลังเฉินซีเยว่กับจางเทียนเยว่ เดินไปอยู่ข้างๆเว่ยซิวหมิง และเธอก็ไม่สนใจหลินหยุนอีก

ชิ่งกั๋วถัยของสำนักอัคคีก็มองมาที่หลินหยุนด้วยสายตาดูถูก:"อวดดีมากเกินไปแล้ว! ปรมาจารย์เป็นแค่มดตัวเล็กๆ กล้าพูดออกมาได้ไง!"

ในเวลานี้ พื้นที่ราบที่อยู่ตรงหน้า เปลวเพลิงได้พุ่งขึ้นสูงถึงสามฟุตแล้ว

ในฝูงชน ชายชราคนนั้นตะโกนออกมาทันที:"เพลิงไฟใต้ดินได้พุ่งขึ้นสูงสุดแล้ว ยาวิเศษได้เติบโตอย่างสมบูรณ์แล้ว เดียวปรากฏการณ์ธรรมชาติก็จะหายไป ทุกคนเตรียมตัวแย่งชิงยาวิเศษได้เลย!"

ถึงแม้ชายชราจะอยู่ขั้นแดนพรสวรรค์ แต่คำพูดของเขาถูกทั้งหมด ทำให้นักบู๊จำนวนมากที่อยู่ตรงนี้เชื่อใจเขา

ตอนนี้เมื่อเขาพูดว่ายาวิเศษเติบโตสมบูรณ์แล้ว ปรากฏการณ์ธรรมชาติกำลังจะหายไป ทำให้นักบู๊ทุกคนเตรียมตัวที่จะแย่งชิงยาวิเศษทันที

หลินหยุนมองไปที่ชายชราอีกครั้งด้วยสีหน้าปกติ ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่