บทที่ 912 ความบ้าระห่ำของฉินเจียเฉียง

เพื่อนนักเรียนคนอื่น ต่างก็ขมวดคิ้วขึ้น

แม้ว่าพวกเขาจะไม่เชื่อว่าหลินหยุนนั้นจะไปใส่ร้ายฉินเจียเฉียงอย่างไม่มีเหตุผล แต่ว่า ถ้าหาก

หลินหยุนไม่สามารถนำหลักฐานการวางยาของฉินเจียเฉียงออกมาได้ ก็เท่ากับว่าเป็นการใส่ร้าย

เพราะว่า ตอนนี้กฎหมายได้ระบุเอาไว้แล้วว่า ผู้ใดฟ้องร้อง ผู้นั้นก็ต้องแสดงหลักฐาน

แต่ว่า ให้หลินหยุนไปหาหลักฐานมานั้น มันยากยิ่งกว่าเข็นครกขึ้นภูเขาเสียอีก

หลักฐานเดียวที่มีอยู่ ก็คือไวน์ที่โดนวางยาลงไปแก้วนั้น

แต่ไวน์แก้วนั้นได้ถูกฉินเจียเฉียงดื่มจนหมดแล้ว

ทำลายร่องรอยหลักฐานจนหมดสิ้น

หลินหยุนแทบจะไม่สามารถหาหลักฐานมาได้อีกแล้ว

ฉินเจียเฉียงคนนี้ ช่างแยบยลรอบคอบยิ่งนัก!

หลินโร่สุ่ยเข้าใจถึงสิ่งสำคัญของเรื่องที่เกิดขึ้นได้แล้ว โดยหญิงสาวผู้ที่ตรงไปตรงมาอย่างโร่สุ่ย ก็ได้ตวาดใส่ขึ้นทันทีว่า: “ฉินเจียเฉียง ฉันว่าแล้วทำไมเมื่อครู่นายถึงรีบดื่มไวน์จนหมด ที่แท้ก็

ต้องการที่จะทำลายหลักฐานนั่นเอง”

ฉินเจียเฉียงหัวเราะเหอะเหอะและพูดว่า: “เพื่อนโร่สุ่ย คุณพูดว่าไวน์แก้วนั้นโดนฉันวางยา แต่ว่า ทำไมฉันถึงไม่เป็นอะไรล่ะ? ”

“นายต้องกินยาแก้พิษก่อนล่วงหน้าแล้วอย่างแน่นอน! ” หลินโร่สุ่ยพูดโต้แย้งขึ้น

ฉินเจียเฉียงแสดงสายตาเหยียดหยาม หัวเราะเหอะเหอะแล้วพูดว่า: “คุณคิดว่านี่คือนิยาย

จอมยุทธ์อย่างนั้นเหรอ? มียาแก้พิษด้วย? อีกทั้ง ต่อให้ฉันมียาแก้พิษ แล้วเมื่อครู่พวกคุณเห็นฉัน

กินมันเข้าไปหรือเปล่าล่ะ? ”

ไม่มีจริง ๆ ด้วย

แต่ว่า นี่ก็ไม่สามารถรับรองได้ว่า ฉินเจียเฉียงไม่ได้กินยาแก้พิษล่วงหน้าก่อนแล้ว

ตอนนี้ฉินเจียเฉียงก็แอบก่นด่าอยู่ในใจ: “ไอ้เวรที่สมควรตายนั่น โกหกฉันว่ายานี้ออกฤทธิ์อย่าง

มหัศจรรย์ มันออกฤทธิ์อย่างมหัศจรรย์ที่ไหนกันล่ะ! ”

เขาไม่ได้กินยาแก้พิษอะไรเลย ยาชนิดนี้ เมื่อระบายออกมาแล้วยาก็จะหมดฤทธิ์ลง จะต้องใช้

ยาแก้พิษที่ไหนล่ะ?

เมื่อครู่เขากังวลว่าหลินหยุนจะเก็บหลักฐานได้ ดังนั้นจึงลองเสี่ยงดื่มไวน์แก้วที่รินให้หลินโร่สุ่ย

เดิมทีฉินเจียเฉียงคิดว่า ถ้าหากยาออกฤทธิ์ เขาก็หาข้ออ้างเพื่อจากไป จากนั้นก็หาที่ระบาย

ปลดปล่อยออกมา

แต่ว่า ตอนนี้ไม่มีประโยชน์ เขาโดนหลอกแล้ว ยาชนิดนี้ไม่มีผลอะไรเลย

ก็หมายความว่า ต่อให้หลินหยุนไม่พบว่าเขาวางยา ฉินเจียเฉียงเองก็ไม่สามารถที่จะครอบครอง

หลินโร่สุ่ยได้

ตอนนี้ ก็เท่ากับว่ายังไม่ทันจะลงมือสำเร็จ กลับได้ก่อความยุ่งยากวุ่นวายมากขึ้นไปอีก

ฉินเจียเฉียงจะไม่กลัดกลุ้มได้อย่างไร

จางจื่อยี่ยิ้มอย่างเย็นชาและพูดว่า: “หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว พวกคุณกล่าวหาว่าคุณชายฉินวางยา อย่างนั้นก็นำหลักฐานออกมา มิเช่นนั้น พวกเราก็จะฟ้องร้องว่าพวกคุณหมิ่นประมาท! ”

“ไอ้หนุ่ม กล่าวขอโทษคุณชายฉินก่อนเลย ไม่อย่างนั้น อย่าได้กล่าวโทษว่าพวกเราไม่เกรงใจ! ”

หลินหยุนมองไปที่เขา แล้วเอามือล้วงไปในกระเป๋ากางเกง ยิ้มเยาะและพูดว่า: “นายคิดจะไม่

เกรงใจในรูปแบบไหนล่ะ? ”

จางจื่อยี่กำหมัดแน่น ที่ข้อต่อนิ้วมือมีเสียงดังขึ้นแกร็กแกร็ก แล้วมองไปที่หลินหยุนอย่างเจ้าเล่ห์ พร้อมกับแสดงท่าทางข่มขู่: “นายว่าอย่างไรดีล่ะ? ”

หลินโร่สุ่ยตกใจ และพูดตวาดด้วยความโมโหว่า: “จางจื่อยี่ นายคิดจะทำอะไร! ”

“ที่นี่คืองานเลี้ยงฉลองวันเกิดของเพื่อนนักเรียนฉู่หมิงเฟิย หากนายต้องการจะก่อความวุ่นวาย เชิญนายออกไปเดี๋ยวนี้! ”

หลินโร่สุ่ยไม่ได้กลัวว่าจางจื่อยี่จะลงมือจัดการหลินหยุน แต่กลัวว่าหากจางจื่อยี่ไปยั่วยุทำให้

หลินหยุนโมโหขึ้นมา อาจจะถูกหลินหยุนใช้ฝ่ามือตบจนตายได้

นั่นคงจะทำให้โลกมนุษย์ตกตะลึงเลยทีเดียว!

ต่อไป เกรงว่าเธอคงจะต้องถูกย้ายโรงเรียน

จางจื่อยี่จะรู้ได้อย่างไรว่าหลินโร่สุ่ยกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ ยังจะคิดว่าหลินโร่สุ่ยกำลังปกป้อง

หลินหยุนอยู่ เพราะหวาดกลัวเขา

ครั้นแล้ว จางจื่อยี่ก็ยิ่งกระหยิ่มยิ้มย่องเข้าไปใหญ่: “โร่สุ่ย เตือนพี่ชายของคุณหน่อย รีบบอกให้เขา

ขอโทษคุณชายฉินเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น อย่าได้กล่าวโทษพวกเราว่าไม่ให้เกียรติกันในความเป็น

เพื่อนนักเรียน! ”

ด้านข้าง เพื่อนนักเรียนชายที่ได้รับยกย่องว่าเป็นคนจิตใจดีประจำชั้นเรียน ได้พูดกับหลินหยุนว่า: “หากว่าคุณคือพี่ชายลูกผู้พี่ของเพื่อนโร่สุ่ยแล้ว ก็อย่าได้ทำให้โร่สุ่ยต้องลำบากใจ รีบขอโทษ

คุณชายฉินเถอะ เพราะว่า คุณไม่มีหลักฐาน จะพูดอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์”

“ใช่เลย คุณควรจะคิดถึงโร่สุ่ยบ้าง คุณใส่ร้ายคุณชายฉิน ต่อไปโร่สุ่ยจะมีหน้าพบเจอกับ

เพื่อนนักเรียนได้อย่างไร! ” หลายคนต่างก็เริ่มที่จะพูดเตือนหลินหยุน

เพราะว่า ฉินเจียเฉียงมีพื้นฐานวงศ์ตระกูลที่ดี เพื่อนนักเรียนจำนวนมากต่างก็คิดที่จะประจบทำดี

กับเขา

จางจื่อยี่กระหยิ่มยิ้มย่องและพูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า: “ไอ้หนุ่ม นายคิดให้ดี ๆ นะ ด้วยอิทธิพลบารมี

ของตระกูลฉินแล้ว ต่อให้เป็นตระกูลหลินแห่งอูซูของพวกนาย ก็ยังไม่กล้าที่จะล่วงเกินได้”

“ถ้าหากพวกผู้ใหญ่ในตระกูลของพวกนายรู้ว่านายล่วงเกินคุณชายฉิน คงจะต้องลงโทษนาย