บทที่ 913 คาหนังคาเขา

หลินโร่สุ่ยเห็นถึงความลำบากใจของฉู่หมิงเฟิย จึงหันหน้ามองไปที่หลินหยุน แสดงสายตาท่าทาง

ขอความช่วยเหลือ

หลินหยุนคิดที่จะลงมือตั้งนานแล้ว เพียงแต่เขากลัวว่าจะส่งผลกระทบถึงชีวิตในมหาวิทยาลัย

ต่อไปของหลินโร่สุ่ย ดังนั้นจึงอดทนเอาไว้อยู่ตลอด

ตอนนี้ เห็นสายตาร้องขอความช่วยเหลือจากหลินโร่สุ่ยแล้ว หลินหยุนจึงก้าวเดินออกมาทันที

ครู่เดียว ก็มาถึงด้านข้างของฉินเจียเฉียง

สายตาของฉินเจียเฉียงแสดงอาการลนลานขึ้นแวบหนึ่ง แต่ สีหน้าก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง และพูด

อย่างหนักแน่นว่า: “นายคิดจะทำอะไร? ”

หลินหยุนมองไปที่เขา และพูดขึ้นว่า: “นายต้องการหลักฐานไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ฉันจะนำหลักฐาน

ให้นาย”

พูดจบ หลินหยุนก็ค่อย ๆ ยื่นมือออกไป ให้กับฉินเจียเฉียง

ในใจของฉินเจียเฉียงตื่นตระหนกอย่างมาก แต่สีหน้าก็ยังคงสงบนิ่ง มองไปยังหลินหยุนแล้ว

ตะโกนใส่ว่า: “ไอ้หนุ่ม ตกลงนายคิดจะทำอะไรกันแน่! ”

ฉินเจียเฉียงคิดที่จะถอยหลัง แต่ เขาพบว่าตนเองไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ แม้แต่จะขยับนิ้วมือก็ยัง

ทำไม่ได้

“นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น! ”

ใบหน้าของฉินเจียเฉียง ในที่สุดก็แสดงสีหน้าความหวาดกลัวออกมา มองไปที่หลินหยุน แล้วพูด

เสียงดังว่า: “นายใช้วิชามารอะไร? ทำไมฉันถึงเคลื่อนไหวไม่ได้! ”

จางจื่อยี่และเพื่อนนักเรียนคนอื่น ๆ มองไปยังฉินเจียเฉียงที่สีหน้าท่าทางเปลี่ยนไป โดยที่ไม่รู้ว่า

เกิดอะไรขึ้น

เพียงแต่ พวกเขาพบว่าฉินเจียเฉียงเหมือนกำลังหวาดกลัวหลินหยุนอย่างมาก

หลินหยุนยื่นมือออกมา แล้วล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของฉินเจียเฉียง และนำห่อกระดาษออกมา

ฉินเจียเฉียงทำได้เพียงมองตาปริบ ๆ ต่อการกระทำทั้งหมดของเขา

หลินหยุนกวาดสายตามองไปยังทุกคน และพูดว่า: “นี่ก็คือหลักฐาน”

ขณะเดียวกัน ก็ปลดปล่อยการควบคุมฉินเจียเฉียงลง

“นายอยากตายนักเหรอ! ” ฉินเจียเฉียงโมโหอย่างมาก โดยหลงลืมไปแล้วถึงวิธีการอันแปลก

ประหลาดของหลินหยุนเมื่อครู่นี้ จึงพุ่งเข้าใส่ พร้อมกับชกไปที่หน้าของหลินหยุน

หลินหยุนโบกมือเล็กน้อย ฝ่ามือก็ตบเข้าไปที่ใบหน้าของฉินเจียเฉียง

เปรี๊ยะ!

เสียงตบหน้าที่ดังสนั่น ทำให้ฉินเจียเฉียงกระเด็นลอยออกไปไกล และกระอักเลือดออกมา

พร้อมกับฟันที่หักหลายซี่ แล้วร่วงกระแทกลงไปที่พื้นอย่างรุนแรง

“คุณชายฉิน! ”

จางจื่อยี่อุทานขึ้นอย่างตกใจ และรีบวิ่งเข้าไป ประคองตัวของฉินเจียเฉียงที่ถูกตบจนมึนงงไปหมด

“นาย นายกล้าที่จะทำร้ายคุณชายฉิน! นายต้องตายแน่ ต่อให้ตระกูลหลินแห่งอูซูก็ปกป้องนาย

ไม่ได้! ” จางจื่อยี่ตะโกนใส่ด้วยความโมโห

หลินหยุนมองไปที่เขาอย่างสงบนิ่ง และพูดขึ้นว่า: “ฉันเกลียดคนอื่นมาพูดข่มขู่อย่างที่สุด”

พูดจบ ก็ยื่นมือโบกไปในอากาศ

เปรี๊ยะ!

ครึ่งใบหน้าของจางจื่อยี่บวมเป่งขึ้นมาทันที และก็ถูกตบจนกระเด็นลอยไปไกลเช่นกัน

ตกตะลึงกันไปทั้งหมด!

คนเหล่านี้ล้วนเป็นเด็กนักเรียน แม้ว่าพื้นฐานวงศ์ตระกูลจะไม่เลว มีประสบการณ์พบเจอกับ

เรื่องราวต่าง ๆ มามากมาย

แต่ว่า เมื่อเห็นวิธีการลงมือของหลินหยุนแล้ว ต่างก็พากันตกตะลึงจนพูดไม่ออก

เมื่อเปรียบเทียบกับหลินหยุนแล้ว วิธีการลงมือของพวกเขาก่อนหน้านี้นั้น ก็เหมือนกับเด็กเล่น

ทั่วไป

ฉินเจียเฉียงเอามือกุมครึ่งใบหน้าแล้วก็ลุกยืนขึ้น และมองไปยังหลินหยุนอย่างโกรธแค้น

“นายกล้าที่จะลงมือกับฉัน! ”

“ไอ้หนุ่ม นายจะต้องเสียใจภายหลังกับสิ่งที่กระทำไปในวันนี้! ”

“ฉันจะให้ตระกูลหลินของพวกนาย ชดใช้กลับคืนมาอย่างสาสม! ”

สิ่งที่ตอบกลับเขาไปนั้น ก็คือฝ่ามือที่โบกออกไปของหลินหยุน

เปรี๊ยะ!

ฉินเจียเฉียงกระเด็นลอยออกไปอีกครั้ง ใบหน้าอีกครึ่งหนึ่งก็ถูกตบจนบวมเป่งเช่นกัน

เพื่อนนักเรียนทุกคน ต่างก็มองไปที่หลินหยุนอย่างตกตะลึง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงออกมา

ครั้งนี้ฉินเจียเฉียงถูกตบจนศีรษะวิงเวียนไปหมด ผ่านไปตั้งนานถึงจะฟื้นตัวกลับคืนมาได้

เขามองไปที่หลินหยุนอย่างโกรธแค้น โดยไม่กล้าที่จะพูดอะไรเพิ่มสักคำเดียว หันหลังแล้วก็

เดินจากไป