บทที่1441 อุบาย

แน่นอนว่าการฝึกฝนเขาจะพัฒนาเร็วขึ้นอย่างมาก

สิ่งสำคัญที่สุดคือถ้าปราศจากเจ้านาย ตัวเองก็จะมีอิสระอย่างสูง

เจ้านายไม่มีทางฆ่าเขา เมื่อมีเจ้านายอยู่ ก็เหมือนกับว่าเขามีคนคอยควบคุม

ไม่ต้องพูดก็เห็นได้ชัดเจน

เป็นเวลาหลายปีที่นับไม่ถ้วน เขาได้ลิ้มรสอิสรภาพ โดยปราศจากความยับยั้งชั่งใจหรือกลัวใครเลย

นี่คือชีวิตที่เขาต้องการ

โลกที่มีความสุข

สบายกว่าตอนที่ไม่มีเจ้านายอยู่ไม่ใช่เหรอ

สาเหตุที่เขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเจ้านาย และรีบมาที่นี่ ก็เพราะว่าเขารู้ ถ้าเสวี้ยเหอยังมีชีวิตอยู่ เขาก็ไม่สามารถหลบหนีได้อีกเลย!

ไม่กล้าที่จะหนีด้วย

แต่ตอนนี้เขารู้ชัดเจนว่านี่เป็นกลลวงที่หลินหยุนหลอกล่อให้เขาปรากฏตัว ทำให้รู้อีกว่าเสวี้ยเหอติดอยู่สถานที่ใดที่หนึ่ง

และสถานการณ์จะต้องเลวร้ายมาก

คิดดูสิ

เขาเป็นถึงปรมาจารย์ระดับจักรพรรดิ

ไม่คาดคิดว่าเขาจะเอาสารจิงและเลือดอันล้ำค่าของตนไปแลกเปลี่ยนกับยาทองที่อ่อนแอนี้

ฝากความหวังที่จะหลุดพ้นจากปัญหาไว้ในมือของยาทองที่อ่อนแอ หากไม่ใช่เพราะเจอกับสถานการณ์รุนแรง หรืออาจเกิดอันตรายภายในหนึ่งพันปีนี้ เขาจะทำเช่นนี้หรือ?

พอคิดแบบนี้ ความคิดทั้งหมดของบรรพบุรุษโลหิตก็ชัดเจนขึ้นมาทันที

ทันใดนั้นเมื่อมองไปที่หลินหยุน ดวงตาของเขาค่อยๆหรี่ลง

มีข้อตกลงระหว่างพวกคุณสองคนกันเหรอ??

ถ้าคุณไม่รู้เกี่ยวกับข้อตกลงนี้ งั้นก็ช่างมันเถอะ แต่ว่าตอนนี้ฉันรู้แล้ว งั้นก็แสดงว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะให้พวกคุณไปทำมันให้สำเร็จ!

หลินหยุนในวัยแค่นี้ก็ได้ครอบครองการบำเพ็ญที่ทรงพลัง

ถ้ามันสามารถพัฒนาได้จริงในเวลานับพันปี หากดาวไกอายังคงอยู่ในยุคเสื่อมธรรม มันอาจจะเป็นไปไม่ได้ที่จะช่วยเสวี้ยเหอได้

แต่เห็นได้ชัดว่าดาวไกอาในทุกวันนี้เริ่มเปลี่ยนไปแล้ว

ชี่ทิพย์สัมปชัญญะก็ค่อยๆเพิ่มขึ้นเช่นกัน

นี่แสดงให้เห็นว่า ดาวไกอาในอนาคตจะกลายเป็นดาวบำเบ็ญอีกครั้ง

ในกรณีนี้ ด้วยระดับความชั่วร้ายของหลินหยุน และความแข็งแกร่งของเขา อาจเป็นไปได้จริงๆ ที่เขาจะสามารถปลดปล่อยเจ้านายของเขาได้

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ บรรพบุรุษโลหิตก็หัวเราะ มองไปที่หลินหยุนและพูดว่า "หลินชางฉอง ทำไมนายไม่บอกมาละ ว่านายต้องการให้ฉันทำอะไร?"

แม้ว่าเขาจะเดาได้บ้างแล้ว แต่เขาก็ยังถามอยู่

หลินหยุนพูด "มันง่ายมาก นั่นคือนายต้องลงมือเอง และกำจัดทาสโลหิตที่นายสร้างขึ้น! ทาสโลหิตกลายเป็นหายนะสำหรับโลก ทำให้เกิดความสับสนวุ่นวายในโลกนี้ จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้!"

บรรพบุรุษได้ยินคำพูดนี้ และหัวเราะอีกครั้ง ในขณะที่เขาเดา มันเป็นเรื่องพวกนี้จริงๆ

บรรพบุรุษกระซิบ “นี่ไม่ใช่ธุระของฉัน ศพโลหิตกำเริบเสิบสาน นี่คือวิธีการฝึกฝนของบรรพบุรุษโลหิตอย่างฉัน หลินชางฉอง แม้ว่านายจะมีข้อตกลงกับเจ้านายของฉัน แต่คำขอร้องที่พูดออกมา มันไม่มากเกินไปหน่อยเหรอ?”

มากเกินไป?

ถ้ามองดูกฎของโลกแห่งการบำเพ็ญ มันก็มากเกินไปจริงๆ

เพราะว่าโลกแห่งการบำเพ็ญ ความแข็งแกร่งจึงเป็นที่น่าเคารพเสมอ

ความเท่าเทียมที่พูดกัน มันก็คือเรื่องที่ตลกมากๆ

หากบรรพบุรุษโลหิตแข็งแกร่งมากพอ เขาก็สามารถควบคุมชีวิตของคนเหล่านั้นได้

ชีวิตและความตายอยู่ในมือของเขา

หลินหยุนมองไปที่บรรพบุรุษโลหิต เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ก็อดหัวเราะไม่ได้และพูดว่า "ตอนแรกฉันก็คิดว่า นายกับเจ้านายของนายมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกันซะอีก พอฉันพูดเรื่องฉันกับเขา นายก็จะควบคุมตัวเองบ้าง"

“ดูเหมือนว่าฉันจะคิดมากเกินไป และฉันก็เข้าใจผิดเกี่ยวกับเสวี้ยเหอ ที่อยู่ในใจนาย!”

“แต่ก็ไม่เป็นไร!"

“ตราบใดที่คุณยังสนใจชีวิตของตัวเองอยู่ งั้นก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว!”

“ฉันจะพูดให้ตรงมากกว่านี้!”

“ถ้านายตอบตกลงในสิ่งที่ฉันขอ ฉันจะไว้ชีวิตนาย!”