บทที่1442 ฉันจะฆ่านายไม่ช้าก็เร็ว

อันที่จริง เผ่าโลหิตไม่สามารถถือได้ว่าเป็นการดำรงอยู่ของการฝึกพลังแห่งโยวหมิง แต่สามารถนับได้ว่าเป็นประเภทของฝึกอาฆาต

พวกเขาไม่เพียงแต่สามารถเสริมกำลังตัวเองโดยการดูดซับพลังงานจิตญาณที่กลั่นอย่างต่อเนื่องเท่านั้น แต่ยังปรับปรุงอย่างต่อเนื่องด้วยการดูดซับพลังของสายเลือด

พลังในการปลูกฝังในสายเลือด คือการฝึกอาฆาต เช่นเดียวกับผู้ปลูกฝังวิญญาณและผู้ปลูกฝังปีศาจ พวกเขาทั้งหมดเป็นผู้ฝึกอาฆาต

สำหรับย่ำฟ้าเก้าทีของหลินหยุน ก้าวที่สองและก้าวที่สาม ได้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ส่วนใหญ่มาจากพลังโจมตีอันทรงพลังของพวกเขาต่อผู้ฝึกอาฆาต

ในเวลานี้ เขาเริ่มก้าวที่สอง เผ่าโลหิตรู้สึกเหมือนว่าถูกค้อนตัวใหญ่ที่ล่องหนทุบเข้าที่ตัวอย่างหนัก

คร่ำครวญอย่างน่าสงสาร

วินาทีถัดมา การบำเพ็ญของเขาเริ่มวิ่งอย่างดุเดือด และดาบเลือดอันทรงพลังที่ไร้ขอบเขตก็คายออกมาจากปากของเขา

ดาบลอยอยู่บนนภา

หมอกโลหิตเต็มท้องฟ้า

หมอกโลหิตพลุ่งพล่านปรากฏขึ้น บรรพบุรุษโลหิตคำราม และศพโลหิตขนาดใหญ่สามศพปรากฏขึ้นในทันที พุ่งเข้าหาหลินหยุนที่เหนือฟ้า

ดวงตาของหลินหยุนกะพริบ และเขาก้าวที่สามในทันที

พอลงก้าวที่สาม เกิดความตะลึงอย่างรุนแรงในกลางอากาศ

ศพโลหิตขนาดใหญ่ทั้งสามถูกโจมตี ด้วยพลังที่มองไม่เห็นและกลายเป็นผง

และหมอกโลหิตบนท้องฟ้าก็ถูกทำให้บริสุทธิ์เหมือนเดิม

ชี่ทิพย์ของบรรพบุรุษโลหิตลดลงทันที

ย่ำฟ้าเก้าทีของหลินหยุนนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าจะกำจัดเขาได้!

บรรพบุรุษโลหิตกลายเป็นบ้า มองไปที่กลางอากาศ และตะโกนอย่างโกรธเคืองไปที่หลินหยุน "หลินชางฉอง ฉันไม่อยากทำแบบนี้เลย แต่นายบังคับฉันเอง!"

“ถ้าอย่างนั้น เรามาตายด้วยกัน!”

"มาตายด้วยกัน!"

บรรพบุรุษโลหิตเดือดขึ้นอีกครั้ง ด้วยเลือดที่พลุ่งพล่านขึ้นอีกครั้งภายใต้แสงเลือดที่เปล่งประกาย ลมหายใจในร่างกายของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เงาร่างสว่างไสวจากนั้นก็ลอยขึ้นไปอยู่บนนภา

เดินเข้ามาหาหลินหยุนอย่างบ้าคลั่ง

ดวงตาของหลินหยุนสั่น และความรู้สึกที่รุนแรงก็ปรากฏขึ้นในใจเขาทันที!

ในขณะนี้ เสียงของเจียซินดังขึ้นในหัวของเขา ได้ยินแต่เสียงของเจียซินที่กระวนกระวาย "แย่แล้ว เขาจะใช้วิชาลับเลือดระเบิด! อย่าให้โอกาสเขาทำลายตัวเอง!"

ใบหน้าของหลินหยุนมืดมน และเขาก็ก้าวไปข้างหน้าอีกครั้ง

ในขณะนี้ เขาใช้ท่าสิบแปดท่าต้าเต๋า

ทันใดนั้น นภาก็หยุดลง

แน่นอน ถ้าใช้ภาษาคนธรรมดาพูดในความนิ่งเงียบแบบนี้ ไม่มีทางเลยที่จะรู้สึกได้

มีแต่ผู้แข็งแกร่งในระดับพวกเขาเท่านั้น จึงจะรู้สึกได้ชัดเจนเช่นนี้

ดวงตาของบรรพบุรุษโลหิตเบิกกว้างอย่างบ้าคลั่ง และครู่หนึ่ง เขารู้สึกกับว่าสมองของเขาหยุดนิ่ง และในวินาทีถัดมา แสงในมือของหลินหยุนก็ปรากฏขึ้น และเขาก็ฟาดใส่เขา

"ชิ้งง!"

บรรพบุรุษโลหิตไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างกายของเขาก็แตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

เสียงที่ดังทำให้นภาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่เกิดการระเบิด แสงสีแดงกระจายไปทั่ว

เจียซินรีบพูด “อย่าปล่อยให้เขาหนีไป!”

ร่างของหลินหยุนสั่น และเขาก็ก้าวออกไป ไล่ตามแสงสีแดง

“ทาสโลหิต ฉันให้เกียรตินายแล้ว อย่ามาทำตัวเรื่องมาก!”

“ถ้ายังไม่หยุด วันนี้ฉันจะฆ่าแก!”

แต่ดูเหมือนว่าทาสโลหิตจะไม่ได้ยิน และวิ่งหนีไปอย่างบ้าคลั่งด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ!

แม้ว่าหลินหยุนจะใช้ความเร็วทั้งหมดของเขาในตอนนี้นี้ แต่เขาก็ถูกฝ่ายตรงข้ามดึงออกไปอย่างรวดเร็ว

หลินหยุนสูดหายใจเข้าลึกๆ ดาบในมือก็ปล่อยแสงเย็นเฉียบออกมา และเขาก็ปล่อยมันไป และพลังงานดาบก็หายไปในทันที

"อ้ากก"

แสงดาบสั่นไหวและตกลงบนแสงสีแดงทันที