บทที่1448 ในที่สุดก็พบกัน

หลินหยุนขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำพูดนั้นและพูดว่า “คุณไม่เห็นเธอแล้วเหรอ?”

เจียซินพูดว่า "ฉันมองไม่เห็นและรู้สึกไม่ได้ หลังจากที่เธอเข้าไปในหลุมฝังศพนั้น พลังจิตญาณของฉันก็ถูกบดบังอย่างสมบูรณ์"

สีหน้าของหลินหยุนเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน จากนั้นเขาก็เร่งความเร็วและมุ่งหน้าไปยังบ้านเก่าของตระกูลเซี่ย

เจียซินพูดว่า “คุณจะรีบไปไหน เธอลงไปที่หลุมฝังศพนั้นก็บินไม่ได้อยู่ดี น่าจะเป็นเพราะหลุมฝังศพมีพลังบางอย่างที่จะปกคลุมจิตญาณ”

“ตราบใดที่เธอออกมาจากหลุมฝังศพนั้น เครื่องหมายที่ฉันทิ้งไว้ให้เธอจะยังคงมีผลอย่างแน่นอน”

หลินหยุนไม่ฟังคำพูดของเจียซินเลย เขาใช้ความเร็วขั้นสุด และเขาก็มาที่บ้านเก่าของตระกูลเซี่ย และยืนอยู่ในกลางอากาศและมองเข้าไปในบ้านเก่า

สุสานหลังใหม่มองเห็นได้ชัดเจน

ความรู้สึกทางจิตวิญญาณของหลินหยุน แผ่ขยายออกไป ครอบคลุมทั้งบ้านเก่า แต่เขายังคงไม่รู้สึกถึงความแตกต่างระหว่างหลุมฝังศพ

เจียซินพูดว่า “ทำไมคุณไม่ลงไปล่ะ? ถ้าไม่ไว้ใจงั้นก็เดินเข้าไปเลย!”

หลินหยุน ถอนหายใจและพูดว่า “เดี๋ยวก่อน ถ้าฉันบุกเข้าไป เธอรู้แน่นอน ตอนนี้สภาพจิตใจของเธอมีการเปลี่ยนแปลง ไม่ค่อยคงที่เท่าไหร่ คงจะดีถ้าเธอสามารถคืนครอบครัวของฉันได้ หากเธอผิดสัญญา.........”

หลินหยุนไม่พูดต่อ แต่ลมหายใจของเขาได้อธิบายทุกอย่างแล้ว

หลังจากผ่านไป10นาที ในที่สุดก็มีการเคลื่อนไหวในหลุมฝังศพใหม่ และบรรยากาศที่หนาวเย็นก็เริ่มผันผวน

ดวงตาของหลินหยุนเป็นประกาย จากนั้นร่างของเขาก็สว่างขึ้น และเขาก็หายตัวไปในเมฆ

ในไม่ช้า หลุมฝังศพใหม่ก็ถูกเปิดจากด้านใน

ร่างหนึ่งออกมาจากข้างใน

เป็นหลินซื่อเฉิง

จากนั้นเป็นพ่อแม่ของหลินหยุน ฉินหลันแล้วก็ยังมีซูจื่อเหลียงและชูหนัน

หลังจากนั้นก็เป็นพ่อแม่ของเซี่ยหยู่เวย

สุดท้ายก็คือเซี่ยหยู่เวย

เมื่อเห็นทุกคนออกจากใต้หลุมฝังศพ การหายใจของหลินหยุนเริ่มแรงขึ้น

เพราะคนเหล่านี้ต่างก็ไม่ได้รับผลกระทบใดๆ พวกเขาสบายดี

เมื่อออกมาจากหลุมฝังศพใหม่ สีหน้าของเซี่ยหยู่เวยก็ยังดูแย่

แต่พ่อแม่ของเธอได้สนทนากันอย่างสนุกสนานกับหลินซื่อเฉิงและพ่อแม่ของเขา

พวกเขาพูดคุยกันอยู่ประมาณสิบห้านาทีทุกคนก็กล่าวคำอำลา จากนั้นจึงออกจากบ้านเก่าของตระกูลเซี่ย

เมื่อพวกเขาออกมาจากบ้านเก่า ก็เห็นความทรุดโทรมของทั้งเมือง ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะค่อยๆหายใจ

หลินหยุนมองดูสิ่งนี้จากเหนือกลางอากาศ บังคับตัวเองไม่ให้ลงไป

เพราะพ่อแม่ของเซี่ยหยู่เวยยังคงอยู่ที่นั่น พ่อของเธอไม่มีอะไรหรอก หลินหยุนไม่ได้ใส่ใจมากไป

แต่แม่ของเซี่ยหยู่เวย...

เมื่อหลินหยุนปรากฏตัว จะต้องมีอะไรให้พูดอีกมาก และเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องเซี่ยหยู่เวย

กระจกแตกกที่จะประสานกันอีกครั้ง สายน้ำยิ่งยากที่จะหวนคืน

ถ้ามันจบแล้วก็ปล่อยมันไป

เขาเพิ่งปล่อยวางทุกอย่างลงที่นี่ และไม่ต้องการที่จะมีความผูกพันและความเชื่อมโยงอีกต่อไป

เมื่อเห็นว่าคุณปู่ คุณพ่อ คุณแม่ พี่ฉินหลัน ซูจื่อเหลียง ชูหนัน ฝาบาทคาร์นอตวิลเลียม แล้วก็อีหลิงทุกคนปลอดภัยดี ถึงเวลานี้แล้ว หลินหยุนโลกใจแล้วจริงๆ

ในตอนนี้ เจียซินพูดว่า “ดูเหมือนว่าแม้ผู้หญิงคนนี้จะพูดเก่ง แทบรอที่จะฟันคุณด้วยดาบนับพันเล่มไม่ได้แล้ว แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าอาจจะไม่เป็นแบบนั้นแล้ว”

หลินหยุนไม่พูดอะไร เพียงแต่อยู่เหนือกลางอากาศ เฝ้าดูคุณปู่และคนอื่นๆ จากไปอย่างเงียบ ๆ

หลังจากที่ทุกคนเดินเข้าไปในเมืองสักพัก คุณปู่ ซูจื่อเหลียง ชูหนัน และฝาบาทคาร์นอตวิลเลียม ก็เริ่มเปิดการบำเพ็ญฝและพาแม่ของเขาและพี่ฉินหลันไปด้วย