บทที่1449 ไปอีกแล้วเหรอ

แต่สำหรับคำพูดของหมอนี้ เขาเชื่อจริงๆ

เพราะเคยผ่านการพิสูจน์มาแล้ว

เพื่ออีหลิง คาร์นอตวิลเลียมคนนี้ ยอมแลกด้วยชีวิตแน่นอน

ทุกคนขึ้นไปบนภูเขา พูดคุยกันสักพักก็แยกย้ายกันไป

หลินซื่อเฉิง ซูจื่อเหลียงและซูหนัน แม้แต่คาร์นอตวิลเลียม และอีหลิงก็ได้รับบาดเจ็บทั้งหมด

ในเวลานี้เป็นเรื่องปกติที่จะต้องรักษาให้หายโดยเร็วที่สุด

ระดับการบำเพ็ญของอีหลิง ทำให้หลินหยุนประหลาดใจมากและอัตราการเติบโตก็ไม่ช้าเลยจริงๆ

หลินหยุนกำลังคุยกับพ่อแม่พร้อมกับฉินหลัน

เมื่อกี้นี้ทั้งสองคนยังคงพยายามควบคุมเอาไว้ แต่ตอนนี้เมื่อไม่มีใครอยู่ พวกเธอก็ร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

เมื่อหลงอ้าวโจมตีค่ายกล พวกเธอไม่มีโอกาสเลยจริงๆ และจะไม่มีวันได้เห็นหลินหยุนอีกเลย

หลินหุยนกอดแม่และพี่ฉินหลัน ในหัวใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกขอโทษที่ไม่สามารถบรรยายได้

หลังจากปลอบเป็นเวลานาน ผู้หญิงสองคนก็หยุดร้องไห้และมองหลินหยุนด้วยความโกรธ

หลินหยุนสูดหายใจเข้าลึกๆ มองดูทั้งสามคนแล้วพูดว่า “พ่อ แม่ พี่ฉินหลันครับ สถานการณ์ตอนนี้ พวกคุณก็เห็นกันแล้ว ในอนาคต โลกจะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่!”

“ตอนนี้ดูเหมือนสงบ แต่มีแนวโน้มมากว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่”

"แค่คาดเดาอะไรไม่ได้อีกแล้ว”

“นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันขยายสำนักชางฉอง เพียงเพื่อความปลอดภัยของพวกคุณในอนาคต และเพื่อให้แน่ใจว่าผู้คนจำนวนมากรอดจากการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่”

“และฉัน อาจจะไปในไม่ช้า!”

“ครั้งนี้อาจจะไปนานมาก และฉันก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันจะกลับมาเมื่อไร!”

ขณะที่เขาพูดนั้น มีแสงแวบขึ้นมาในมือของหลินหยุน และขวดหยกสีขาวก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา

หลินหยุนเทยาเม็ดสีแดงสามเม็ดและมอบให้แก่พ่อแม่และพี่ฉินหลันคนละเม็ด

หลินหยุนพูด "นี่คือยายั้งอาย พ่อแม่ พี่ฉินหลันครับ พวกคุณไม่มีพรสวรรค์ในการบำเพ็ญ ดังนั้นคุณไม่เหมาะสำหรับการบำเพ็ญ แต่ยายั้งอายนี้เหมาะสำหรับพวกคุณมาก ไม่เพียงแค่นั้น แต่ยังสามารถรักษารูปลักษณ์ได้ตลอดไป และก็สามารถมีอายุยืนยาวได้เหมือนกัน”

พี่ฉินหลันไม่ได้ยื่นมือออกไป แต่มองไปที่หลินหยุนและพูดว่า "เสี่ยวหยุน นาย... ครั้งนี้นายจะไปไหน พวกเราขอไปด้วยได้ไหม?"

ความรู้สึกของเธอที่มีต่อหลินหยุนนั้นไม่น้อยไปกว่าความรู้สึกของปู่และพ่อแม่ของหลินหยุน

หลินหยุนมองไปที่ดวงตาที่กระตือรือร้นของพี่ฉินหลัน หลังจากหายใจเข้าลึก ๆ เขาก็ค่อยๆ โอบกอดพี่ฉินหลันไว้ในอ้อมแขนของเขา

ซุกอยู่ในอ้อมแขนของหลินหยุน พี่ฉินหลันสะอื้นอีกครั้งด้วยเสียงต่ำ

แม่ของหลินหยุนขมวดคิ้วและพูดว่า “ลูกจะไปไหน? ลูกหยุดไม่ได้เหรอ? ลูกอยากให้พวกเราเป็นห่วงจนตายหรือไง? ครั้งนี้ไม่ว่าจะอย่างไง ลูกก็ไปไหนไม่ได้!”

“และฉันก็คิดแล้ว ลูกกับฉินหลันต้องแต่งงานกันทันที!”

“แบบนี้รอช้าไม่ได้แล้ว!”

"แกสามารถรอได้ แต่ฉินหลันรอไม่ได้"

“ลูกจะไปก็ได้ไม่เป็นไร แม่กับพ่อก็ไม่ว่าอะไร ปู่ของลูกคงจะตามใจลูก”

“แต่ลูกต้องรับปากกับเราก่อน!”

“ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องไปไหน!”

“อย่างแรกคือแต่งงานกับฉินหลัน และอย่างที่สองคือมีลูก!”

"สองอย่างนี้ ขาดไม่ได้!"

“แน่นอน ถ้าคุณทำไม่ได้ ให้พาฉินหลันไปด้วย!”

"มีเพียงไม่กี่ตัวเลือก ลูกก็ตัดสินใจเอง!"

หลินหยุนอึ้งอยู่พักหนึ่ง

ไม่คิดว่าแม่จะพูดแบบนี้

แต่ถ้าคิดสักนิดก็เข้าใจ

สำหรับพี่ฉินหลันแล้ว หากไม่ตอบสนองใดๆ เช่นนั้นก็ใจร้ายเกินไป