บทที่ 100 ความเย่อหยิ่ง

บทที่ 100 ความเย่อหยิ่ง

เมื่อเฉินจิ้นเห็นฉากนี้ ความเย้ยหยันในมุมปากก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น

ฉากใหญ่พอสมควร

ถ้าพลังของกงเปิ่นอู่แข็งแกร่งพอจริงๆ

วันนี้ เป้าหมายของเขาจะเป็นจริง

ยิงนัดเดียวได้เหยี่ยวสามตัว!

เหยียบบูโดของหวาเสี้ย!

โด่งดังทั้งในและต่างประเทศ!

ลุ้นรับเดิมพันมากมาย!

ช่างน่าเสียดาย

เฉินจิ้นส่ายหัว

น่าเสียดายที่กงเปิ่นอู่จะได้พบเขาในวันนี้

อย่างไรก็ตาม เฉินจิ้นส่ายหัวและสบสายตาหญิงสาวทั้งสองที่อยู่ใกล้ๆ ทำตัวเหมือนคนทรยศต่อชาติ!

"คุณไม่ชื่นชมปรบมือให้หวาเสี้ยของเรา แต่กลับถอนหายใจและส่ายหัวคุ ณหมายความว่าอย่างไร?"

หญิงสาวทั้งสองคน อายุประมาณยี่สิบปี หนึ่งในนั้นผมสั้นประบ่า ดูเหมือนสาวสาวเปรี้ยว เห็นเฉินจิ้นสภาพนี้ แล้วก็ถามทันที

พวกเธอเป็นนักศึกษาปีที่สองจากมหาวิทยาลัยเจียงโจว วันนี้ พวกเธอมาที่นี่เพื่อเป็นกำลังใจให้กับปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ของหวาเสี้ย!

เฉินจินผงะ คิดไม่ถึงว่า การส่ายหัวของเขา จะยั่วยุให้หญิงสาวที่อยู่ข้างๆเขา diss “ถิงถิง ช่างมันแล้ว ไม่ต้องพูดแล้ว!”

สาวสวยอีกคนที่มีผมยาว ดูแล้วเหมือนผู้หญิงขี้อาย ดึงสาวผมสั้นที่ชื่อ ถิงถิง แล้วกระซิบเบาๆ

จากนั้นก็มองเฉินจิ้นด้วยสายตารู้สุกขอโทษ "ขอโทษจริงๆน๊า!"

หลังจากพูดเสร็จ เธอก็ดึงหญิงสาวผมสั้นและจากไป

"หึ ฉันไม่ชอบท่าทีและพฤติกรรมของเขาแบบนี้เลย กลับมาดูถูกหวาเสี้ยของเรา ... "

หญิงสาวผมสั้นดูไม่พอใจ แต่เธอก็ยังตามไป

เฉินจิ้นลูบจมูกของเขา

เขา นี่คือหายนะที่มาอย่างไม่รู้ตัวใช่ไหม?

และซ่งชิงเหย็นที่อยู่ข้างหลังเขาก็ยิ้ม รอยยิ้มราวกับดอกไม้ "คิดไม่ถึงว่า ปรมาจารย์เฉินของเรา จะมีช่วงเวลาที่น่าสังเวชเช่นนี้!"

ซ่งชิงเหย็นอดไม่ได้ที่จะล้อเขา

ตอนนี้เรื่องของกงเปิ่นอู่ กำลังถูกแพร่กระจายในเจียงโจว เธอจึงรู้เรื่องนี้แล้ว

หลังจากที่รู้ว่าเฉินจิ้นมาเพื่อฉก ผลไม้ชื่อเย้นไป ซ่งชิงเหย็นก็เดินตามเฉินจิ้นเข้ามา

เมื่อสามีของเธอเอง เป็นเวลาแสดงอำนาจ เธอต้องอยู่ที่นั่นเพื่อสนับสนุนเขา

จนถึงขณะนี้ เฉินจิ้นยังไม่ได้พูดให้กับซ่งชิงเหย็น ว่าต้องการให้เธอเข้าสู่เส้นทางการฝึกฝน

เฉินจิ้นมองบนใส่ซ่งชิงเหย็น "ไปกันเถอะ!"

จากนั้น ก็พาซ่งชีงเหย็นเว่ยอู่ซิน ฮุยโสง เสิ่นเสี้ยนหรุงและคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้างหลังเขาเดินไปที่สนาม

ในสถานที่จัดงาน แบ่งออกเป็นสองโซน โซนนักสู้และโซนที่ไม่ใช่นักสู้

เฉินจิ้นและคนอื่นๆ แน่นอนว่าต้องนั่งอยู่ในโซนนักสู้

ปัจจุบัน ในฐานะปรมาจารย์แห่งเจียงโจว สถานะและชื่อเสียงของ เสิ่นเสี้ยงหรุงในบูโดก็เพิ่มขึ้นมากเช่นกัน

ได้จัดเตรียมที่นั่งที่ดีที่สุดในแถวหน้าให้เฉินจิ้น

ส่วนสองสาวก่อนหน้านี้ ก็พึ่งความสัมพันธ์และใช้วิธีการต่างๆได้ตั๋วที่อยู่ท้ายๆ

หญิงสาวที่ชื่อว่าถิงถิง ชื่อเต็มของเธอคือลู่ถิงถิง ในขณะนี้ เธอที่พึ่งนั่งลงบนที่นั่งของเธอ ดึงมือหลิงชิวหญิงข้างๆเธอ เพื่อวิเคราะห์ที่นั่งในพื้นที่นักสู้ ว่าวันนี้ปรมาจารย์คนไหนจะขึ้นท้าสู้กงเปิ่นอู่

ทันใดนั้น เธอก็สังเกตเห็นร่างที่คุ้นเคยเล็กน้อย ปรากฏขึ้นในสายตาของเธอ

"ไอ้หมอนั่น ทำไมถึงอยู่ในพื้นที่นักสู้?หรือว่าฉันตาลาย?" ลู่ถิงถิงไม่น่าเชื่อเล็กน้อยเพราะร่างกายที่ผอมของเขาลู่ถิงถิงจึงไม่สามารถเชื่อมโยงเฉินจิ้นกับนักสู้เข้าด้วยกัน

ในความคิดของเธอ นักสู้ควรเป็นประเภทที่เก่งกาจมีพลานุภาพ

ในตอนนี้หลิงชิวหญิงก็ได้เห็นเฉินจิ้นในโซนนักสู้ รีบสะกิดลู่ถิงถิงและพูดอย่างตื่นเต้น "ลู่ถิงถิง ดูสิ คนที่คุณเพิ่งว่าเขา กลับอยู่ในโซนนักสู้ คิดไม่ถึงว่า เขาเป็นนักสู้ คุณว่า วันนี้เขาจะขึ้นไปท้าสู้กงเปิ่นอู่ไหมนะ?"

เมื่อลู่ถิงถิงได้ยินเช่นนี้ เธอก็เบะปากทันที "เป็นไปได้ยังไง?แม้ว่าเขาจะเป็นนักสู้ เขาจะเป็นปรมาจารย์งั้นเหรอ?"

หลิงชิวหญิงลองคิดดูก็ใช่อยู่ แต่เธอรู้สึกว่าเฉินจิ้นดูแตกต่างจากผู้คนเล็กน้อย

……

……

หลังจากเฉินจิ้นนั่งลงได้ไม่นาน ในสนามก็เต็มไปด้วยผู้คนและไม่เหลือที่ว่างเหลือ

ผู้คนคึกคัก!

"สวัสดีทุกคน!"

หลังจากนั้นไม่นาน เสียงก็ดังก้องไปทั่วสถานที่

เสียงอื่นๆทั้งหมดถูกระงับและถูกกดลงไป

ในสนาม บนเวทีการต่อสู้ จู่ๆชายวัยกลางคนในชุดนักดาบสีดำก็ปรากฏตัวขึ้น

"ผมกงเปิ่นอู่ วันนี้ รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ที่มีผู้ชมมากมายเช่นนี้มาร่วมเป็นสักขีพยานกับผม ... บดขยี้ปรมาจารย์ในหวาเสี้ย!"

บดขยี้ปรมาจารย์ในหวาเสี้ย!