บทที่ 154 ฉันยอม

บทที่ 154 ฉันยอม

ทันใดนั้น หลินปิ่งซานที่กำลังดิ้นรนวอนขอความเมตตา ตัวสั่นระริกไปทั้งตัว

ทั้งตัวของเขา แน่นกระชับขึ้นมา

เส้นเลือดดำบนตัวปรากฏออกมา

ทั้งใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าที่เจ็บปวด

เฉินจิ้นเคยใช้วิชาสะกดจิตมาก่อน ล้วนแต่ใช้กับคนธรรมดาทั่วไป ยิ่งไปกว่านั้นเป็นผลลัพธ์เช่นเดียวกับการสะกดจิต

แต่สำหรับหลินปิ่งซานในครั้งนี้ เฉินจิ้นกลับว่าไม่ได้ยั้งมือแม้แต่นิดเดียว

ซู๋เย็นเห็นภาพฉากนี้ ก็กัดริมฝีปากอย่างแน่น บีบกำปั้นทั้งสองข้างแน่นๆ

ถ้าเฉินจิ้นดำเนินการหาจิตวิญญาณของหลินปิ่งซานละก็ ความลับมากมายของเย่าเก๋อ ก็จะถูกเปิดเผยให้กับเฉินจิ้นทั้งหมด

ซู๋เย็นมีใจที่อยากจะขัดขวาง แต่กลับไม่มีความสามารถมากพอ

“นายก็เพลิดเพลินไปกับมันให้สนุกเถอะ”

เฉินจิ้นพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นกับหลินปิ่งซานอีกครั้ง

ความเจ็บปวดอย่างนี้ ไม่ต่างอะไรกับการแล่เนื้อเถือหนังทีละชิ้น

แต่เฉินจิ้น ไม่สงสารแม้แต่น้อย

กล้ามาทำคนของเขา ไม่มีจุดจบที่อนาถที่สุด มีแต่อนาถมากกว่า

สติของหลินปิ่งซานที่ยังไม่แตกสลาย เมื่อได้คำพูดประโยคนี้ของเฉินจิ้น ทั้งตัวก็สั่นระริกมากขึ้นกว่าเดิมอีก

สีหน้าที่เจ็บปวดบนใบหน้าก็ยิ่งแย่ลง

ในเวลานี้ หลินปิ่งซานโหยหาความตายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ต่างแล้ว ก็จะได้ปลดปล่อยแล้ว

หลังจากนั้น เขากลับว่าจะอยู่ต่อก็ไม่ได้ จะตายก็ไม่ได้อีก！

“เพลิดเพลินกับมันให้สนุกเถอะ หลังจาก10ชั่วโมง นายก็ไปตายได้แล้ว！”

น้ำเสียงของเฉินจิ้น ราวกับว่ามาจากนรกอเวจียังไงอย่างนั้น ทำให้คนตัวสั่นเป็นลูกนก

หลังจากที่ได้รับข้อมูลเกี่ยวกับเย่าเก๋อจากในสมองของหลินปิ่งซาน เฉินจิ้นรีบเอาตัวหลินปิ่งซาน โยนออกไปราวกับว่าทิ้งขยะเลย

ทันใดนั้น ที่พื้นก็ถูกกระแทกจนเป็นหลุมขนาดใหญ่แล้ว

หลินปิ่งซาน ทั้งตัวราวกับว่าแหลกสลายแล้ว นอนแบอยู่ในหลุม สีหน้าเจ็บปวดอย่างน่ากลัว

……

หลังจากนั้น เฉินจิ้นก็มองไปที่ซู๋เย็นอีกครั้ง

มุมปาก กลับปรากฏรอยยิ้มแปลกๆออกมา

“คิดไม่ถึง พี่ซู๋ ดูเผินๆแล้วก็ไม่เท่าไหร่ แต่รูปร่างกลับว่ามีของดีเลยทีเดียว！”

เฉินจิ้นพูดเหน็บแนมออกไปเล็กน้อย

“นายพูดว่าอะไรนะ？”

น้ำเสียงของซู๋เย็นเยือกเย็นเล็กน้อย

“ก็ไม่มีอะไร ก็แค่ดันไปเห็นอะไรที่ไม่ควรจะเห็นจากในสมองของเขาไง” เฉินจิ้นยิ้มพร้อมพูดออกมา

หลังจากที่ดำเนินการหาจิตวิญญาณกับหลินปิ่งซานแล้ว เฉินจิ้นก็พบว่า หลินปิ่งซานคนนี้ เคยแอบดูซู๋เย็นอาบน้ำมาก่อน

ถึงแม้ว่าจะมีเพียงไม่กี่ภาพ และก็ไม่ได้เห็นอะไรที่เป็นชิ้นเป็นอันเลย

แต่นี้ก็ไม่อาจห้ามเฉินจิ้นไม่ให้เหน็บแนมได้

“นาย……”

ซู๋เย็นกัดฟัน ตาคู่สวยเบิกกว้าง

คนฉลาดอย่างเธอ จะไม่เข้าใจได้ยังไงว่าเฉินจิ้นหมายความว่าไง

ทันใดนั้น ซู๋เย็นก็ยิ่งรู้สึกเหมือนว่าคนทั้งคน ตั้งแต่บนลงล่าง จากภายในสู่ภายนอก ราวกับว่าได้ถูกเปิดเผยออกมาจากนัยน์ตาของเฉินจิ้นจนหมดเปลือกแล้ว

ทำให้ซู๋เย็นทั้งอายทั้งโกรธ

ทันใดนั้นก็มองไปยังหลินปิ่งซานที่โดนเฉินจิ้นกระแทกเข้าไปในหลุมทันที นัยน์ตาของซู๋เย็น ล้วนแสดงเจตนาฆ่าอย่างมากออกมา

แล้วก็หันหน้าไป ไม่สนใจว่าเขาจะเป็นหรือตายอีก

เมื่อเฉินจิ้นเห็นฉากๆนี้ รอยยิ้มที่มุมปากก็ยิ่งเพิ่มขึ้น

ทันใดนั้น เฉินจิ้นขยับนิ้วมือ เงื่อนไขหนี้วิญญาณ ก็ปรากฏกลางอากาศอีกครั้ง

เมื่อเฉินจิ้นดีดนิ้ว เงื่อนไขหนี้วิญญาณ ก็ปรากฏตรงหน้าของซู๋เย็นแล้ว

“เซ็นซะ！”

เฉินจิ้นเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น

ทั้งเย้นเซี่ย อาจจะเป็นสิ่งของของเย่าเก๋อ ที่มีประโยชน์ที่สุดสำหรับเขาแล้ว

สะสมเทียนช้ายตี้เป่าหลายร้อยหลายพันปี ทำให้เฉินจิ้นตื่นเต้นอย่างมาก

จากความรู้ในสมองของหลินปิ่งซาน ทำให้เฉินจิ้นรู้ คลังทรัพย์สินของเย่าเก๋อ น่าจะมีเยอะกว่าครอบครัวที่ซ่อนอยู่ทั้งหมด

หนึ่งในนั้น ข้อมูลที่หลินปิ่งซานสามารถสัมผัสได้ รู้ว่ายาเก่าแก่กว่าพันปีขึ้นไป มีประมาณกว่าสิบชนิด

โดยเฉพาะเย่าเก๋อ เดิมทีก็มีบ่อน้ำทิพย์ขนาดใหญ่อยู่แล้ว ยังมีการบ่มเพาะยาอายุวัฒนะทางจิตวิญญาณออกมาอีกอย่างไม่หยุดหย่อน

ตอนที่ท่านอาวุโสสามถูกเฉินจิ้นฆ่านั้น ซู๋เย็นก็คิดอยู่แล้วว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น

เมื่อเผชิญเงื่อนไขหนี้วิญญาณตรงหน้า ซู๋เย็นกลับว่ากัดฟันแล้วใช้เลือดหยดหนึ่งหยดลงไป

เธอคงไม่คิดที่จะเป็นเหมือนลู่หยุนไห่ โดนเฉินจิ้นตบเกือบตายไปฉาดหนึ่ง บังคับให้เซ็นเงื่อนไขหนี้วิญญาณ

ขณะที่เลือดของซู๋เย็นหยดลง เงื่อนไขหนี้วิญญาณ ก็มีผลทันที

ทันใดนั้นซู๋เย็นก็รู้สึกถึง ราวกับว่าบนวิญญาณของตัวเอง มีอีกพันธนาการหนึ่งกักขังตัวเองไว้ยังไงอย่างนั้น

ถ้าหากไม่ปฏิบัติตามเงื่อนไขข้อตกลง เทียนช้ายตี้เป่าเหล่านั้นที่ให้กับเฉินจิ้น วิญญาณทั้งดวงของเธอ ล้วนแต่จะถูกฉีกขาด

ซู๋เย็นมองไปที่เฉินจิ้นทันที : “หวังว่าคุณจะทำตามสัญญานะ！”

“แน่นอนอยู่แล้ว”เฉินจิ้นพูดพร้อมยิ้ม

หลังจากนั้น ก็หันไปมองท่านอาวุโสสี่อีกครั้ง

สีหน้าของท่านอาวุโสสี่ก็เปลี่ยนไป รีบพูดอย่างคนที่อยู่เป็น : “ฉันยอมเซ็น！”

สำหรับเฉินจิ้น ท่านอาวุโสสี่ขี้ขลาดจะตายไป จะกล้ามาเผชิญหน้ากับเฉินจิ้นได้ยังไงกัน

มิเช่นนั้น จุดจบของหลินปิ่งซานจะเป็นจุดจบของเขา

และท่านอาวุโสสี่ ไม่ว่าจะอยู่ที่เย่าเก๋อ หรือว่าทั้งเย้นเซี่ย ก็จะอยู่ตำแหน่งที่สูงตลอด

อีกอย่าง ในมือถือครองอำนาจไว้อย่างแท้จริง

หลังจากนั้น ยิ่งอยู่ในตำแหน่งที่สูง ก็ยิ่งรักตัวกลัวตาย

มิเช่นนั้น เย่าเก๋อก็คงจะไม่จ่ายเงินเพื่อใช้กำลังคนและทรัพยากรจำนวนมาก เพื่อวิจัยยาเม็ดอายุวัฒนะตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงปัจจุบันหรอกนะ

เมื่อพูดจบแล้ว ท่านอาวุโสสี่เริ่มชี้ปลายนิ้วมือของตัวเอง หยดเลือดก็ออกมาแล้ว เตรียมที่จะเซ็นต์เงื่อนไขหนี้วิญญาณ หลังจากนั้น ในเวลานี้ เฉินจิ้นกลับว่าไม่ได้วาดภาพเงื่อนไขหนี้สัญญาออกมาให้เขา

แถมยังหัวเราะอย่างเยือกเย็น : “ฉันบอกว่าจะให้นายเซ็นต์？”

เมื่อเฉินจิ้นพูดคำนี้ออกมา ทุกคนต่างก็อึ้งไปเลย

ซู๋เย็นและฉินหมิง ตู้เทียนโย่วพร้อมคนอื่นๆ ต่างก็คิดว่า เฉินจิ้นจะรีดไถทรัพย์อีก ต้องการใช้เงื่อนไขหนีวิญญาณสองฉบับ เพื่อให้เย่าเก๋อจ่ายเงินชดใช้ให้สองเท่า เฉินจิ้นกลับว่าไม่ได้ออกไพ่ตามหลักเหตุผลทั่วๆไปเลย

โดยเฉพาะซู๋เย็น พูดไม่ได้เลยว่าเธอตกใจมากแค่ไหน แต่ใบหน้าสวยกลับมีความสง่างามและเต็มไปด้วยความสำรวมเงียบสงบ เผยสีหน้ากังวลที่ยากจะสังเกตเห็นได้

เห็นได้ชัดว่า เฉินจิ้นเป็นไปไม่ได้ที่จะมีความเมตตา จะปล่อยท่านอาวุโสสี่ไปอย่างนี้

ท่านอาวุโสสี่ ก็คิดถึงจุดนี้ขึ้นมาทันที

สายตาจับจ้องและพูดทันที: “งั้นคุณคิดจะทำอะไร?”