บทที่ 172 เก็บ

บทที่ 172 เก็บ

คนที่อยู่ในเหตุการณ์แทบจะไม่มีใครเลือกที่จะตั้งรับการสังหารนั้นไว้ด้วยความดื้อรั้งเฉินจิ้นกลับกลืนไป?

จนถึงหลายวินาทีผ่านไปทุกคนถึงจะได้สติกลับมา

เฉินจิ้นกลืนไปจริงๆ

และเวลานี้ต่อให้ซูอซูอี๋ยังอดไม่ได้ที่จะสบถหยาบ

ภายในใจกำลังสบถหยาบขึ้น

นี่ยังเป็นคนอีกหรอ?

ท่านี้ของเฉินจิ้นมันเหนือสิ่งที่ทุกคนคาดหมายไว้จริงๆ

การฟันดาบครั้งนี้ลู่ห้านหยุ่งที่มั่นใจมากว่าเฉินจิ้นต้องถูกฟันจนบาดเจ็บสาหัสยังนิ่งงันไป

ยังไงในมุมมองของพวกเขาเฉินจิ้นอายุน้อยขนาดนี้ความสามารถจะแกร่งมากขนาดไหนก็ต้องไม่มีทางมีความสามารถชั้นสูงสุดของแดนเสิน

เฉินจิ้นกลับแสยะยิ้มอีกครั้ง

"บอกแล้วแค่ท่าเดียวก็ทำให้แกพิการได้!"

ในโลกปีศาจพูดคำไหนคำนั้นพูดได้ทำได้

เฉินจิ้นมองลู้ห้านหยุ่งแล้วก่นด่าด้วยเสียงเข้มอีกครั้ง

ทันใดนั้นมีสีเลือดพุ่งออกมาจากปากของเฉินจิ้นโดยตรง

สีเลือดนี้ออกมาโดยรอบจึงถูกออร่างสังหารปกคลุมทันที

ทุกคนต่างก็เหมือนอยู่ในท่ามกลางทะเลลือดชี่พิฆาตมหึมาไม่เพียงแต่ออร่าสังหารเท่านั้นเหมือนจะกลืนกินพวกเขาไปหนึ่งครึ่งทันที

เจ็ดแดนเสินทำให้รู้สึกประหลาดมาก

โดยเฉพาะลู่ห้านหยุ่งลูกตาเกือบจะหลุดออกมา

"ให้ตายเถอะ"

เวลานี้ลู่ห้านหยุ่งจึงอดไม่ได้จึงก่นด่าขึ้นโดยตรงไม่มีแม้แต่ความมีเสน่ห์ที่ยอดฝีมือคนหนึ่งของแดนเสินสมควรมี

ไม่เพียงแต่แบบนี้ลู่ห้านหยุ่งในตอนนี้รู้สึกขนหัวลุกไปด้วย

เขาสามารถสัมผัสได้ทันทีเฉินจิ้นคายสีเลือดออกมานี้เป็นออร่าสังหารทั้งหมดและกำลังก่อตัวเป็นก้อน

ถ้าเทียบกับดาบสังหารก่อนหน้านี้ของเขาก็ถือว่าแกร่งกว่าไม่รู้กี่เท่า

ถ้าบอกว่าก่อนหน้านี้ดาบสังหารของเขาในชั่วขณะนั้นถือว่าเป็นการสร้างสงครามขนาดเล็ก

งั้นเฉินจิ้นในครั้งนี้ต้องเป็นการสร้างนรกที่เคล้าด้วยความอาฆาตแน่นอน

เฉินจิ้นเขาทำได้ยังไง

เขากลืนกินการฟันดาบที่เคล้าด้วยพลังการสังหารอันบ้าคลั่งของเขากลืนลงไปแล้วก็ทำให้ลู่ห้านหยุ่งรู้สึกหวาดผวาขั้นสุดขีดในชั่วพริบตานั้นเฉินจิ้นก็ได้แผ่ซ่านออร่าการสังหารที่เก่งกาจหลายเท่าจนนับไม่ถ้วนนี่มันเหนือขอบเขตที่ลู่ห้านหยุ่งคิดไว้

เวลานี้ลู่ห้านหยุ่งรู้สึกได้ถึงชี่ที่อันตรายสุดขีด

"หนี!"

ภายในใจของเขามีแค่ความคิดนี้เท่านั้น

เซ้นท์บอกเขาให้รีบหนี

แต่ว่าเขาลู่ห้านหยุ่งคือใคร?

เขาคือชั้นสุดของแดนเสินสามารถปะทะกับผู้อาวุโสชั้นสูงสุดของแดนเสินที่สร้างความน่าภาคภูมิใจให้สวรรค์

มีดอสูรโลหิตอยู่ในมือใต้หล้ามีฉัน!

นัยน์ตาของลู่ห้านหยุ่งเป็นประกายความบ้าคลั่งออกมา

"แกก็แค่รุ่นผู้น้อยมีอายุยี่สิบกว่าปีฉันอยากดูว่าแกจะสามารถทำอะไรฉันได้!"

ลู่ห้านหยุ่งตะคอกเสียงดังจากนั้นมือข้างหนึ่งถือมีดไว้เปลี่ยนเป็นจับมือสองข้างแทน

พลังจิตที่อยู่ภายในร่างกายเหมือนดั่งน้ำท่วมกำลังท่วมไปยังมีดอสูรโลหิตอันบ้าบิ่นนั้น

ออร่าสังหารบนมีดอสูรโลหิตมันระเบิดออกมาด้วยความเร็วอันแสนจะบ้าคลั่ง

ลู่ห้านหยุ่งเคยผ่านประสบการณ์กับสังหารที่ไม่น้อยจริงๆยิ่งไปกว่านั้นแดนเสินที่สังหารคนมากมายต่างก็พาเขาไปด้วยทั้งร่างมีออร่าสังหารที่แข็งแกร่งและกำลังระเบิดออกมา

"ดาบเส่ซ่า!"

ลู่ห้านหยุ่งในเวลานี้ไม่สามารถรักษาไว้และไม่สนใจดาบๆนี้จะสามารถฟันเฉินจิ้นจนตายไหม

พลังทั้งหมดระเบิดออกมาอย่างสุดแรง

และฟันดาบออกมาอย่างเต็มแรง

เหมือนฟ้าดินเปลี่ยนไปหมด

ท้องฟ้าสีฟ้าครามถูกระบายด้วยสีเลือดคราว

ดังนั้นมุมปากของเฉินจิ้นแสยะยิ้มอย่างรุนแรงมากขึ้น

"ความสามารถของคนๆนี้ไม่ด้อยเลยเสียดายเขาต้องเผชิญฉันต่อหน้านี้เป็นเพียงมดเท่านั้น!"

เฉินจิ้นแสยะยิ้ม

หลังเสียงแสยะยิ้มนี้ของเฉินจิ้น

เฉินจิ้นก็คายสีเลือดแล้วโจมตีกับดาบเส่ซ่าที่ลู่ห้านหยุ่งฟันออกมา

"บูม!"

ทันใดนั้นอากาศจึงเกิดเสียงดังสนั่นอีกครั้ง

ทั่วท้องฟ้าเคล้าด้วยสีเลือดที่เข้มข้นกว่าเดิม

และแดนเสินคนอื่นเป็นเพียงนักรบที่มองดูอยู่ข้างๆเท่านั้นและกำลังขัดขวางการหลบหนีของเฉินจิ้นเวลานี้รู้สึกได้ถึงสีหน้าของอึมครึมอย่างมาก

แดนเสินคนอื่นอีกหกคนเวลานี้จับจ้องการปะทะไว้อย่างจดจ่อ

เป็นยังไงบ้าง?

ภายใต้การที่เพิ่งจะจู่โจมนั้นพื้นที่ตรงกลางทั้งหมดเคล้าด้วยหมอกสีเลือดต่อให้พวกเขาก็คือแดนเสินชั้นยอดสายยังคงมองทะลุหมอกสีเลือดนี้ไม่ได้

ความมีชีวิตชีวิตก็ยังไม่สามารถทะลุได้

ทันใดนั้น

หมอกสีเลือดจางหายไป

ภาพตรงหน้าทำให้ทุกคนตกตะลึงอีกครั้ง

เวลานี้แดนเสินหกท่านต่างก็ขนหัวลุก

แค่เห็นลู่ห้านหยุ่งกลายเป็นมนุษย์เลือดคนหนึ่งไปแล้ว

ดูๆแล้วช่างอาภัพอย่างมาก

ไม่เพียงแต่แบบนี้สองมือของลู่ห้านหยุ่งจับดาบไว้เวลานี้จึงสั่นเทาไม่หยุด

อีกอย่างความสั่นสะเทือนนั้นยิ่งอยู่ยิ่งรุนแรง

จนถึงสุดท้ายมีดอสูรโลหิตของลู่ห้านหยุ่งก็ได้หลุดจากมือของเขาไป

ในเวลานี้แดนเสินหกคนเพิ่งจะมองเห็นชัดเจนเส้นเอ็นมือทั้งสองข้างของลู่ห้านหยุ่งก็ขาดไปหมดแล้ว

"ท่าเดียวทำให้แกพิการ!"

คำๆนี้ของเฉินจิ้นเหมือนดังก้องข้างหูของทั้งหกคน

ต่อให้พวกเขาต่างก็เป็นแดนเสินที่ต่ำต้อยที่สุดก็ยังเป็นแดนเสินชั้นกลางทุกคนต่างเป็นเสาที่ในตระกูลไม่สามารถขาดแคลนได้ในเวลานี้ทุกคนรู้สึกเย็นแผ่นหลัง

นี่ไม่เพียงแต่เพราะว่าสภาพที่อาภัพของลู่ห้านหยุ่ง

ยิ่งเพราะว่าท่าๆนี้ของเฉินจิ้นยิ่งทำให้ลู่ท้านหยุ่งพิการไปหนึ่งครึ่ง

ในสถานการณ์แบบนี้ชั้นสุดของแดนเสินอีกสามท่านมีใครกล้าบอกว่าทำให้ลู่ห้านหยุ่งพิการ?