บทที่ 207 อีกครั้ง

บทที่ 207 อีกครั้ง

“ หาที่ตาย!”

เย่อู๋เฉิน เจตนาฆ่าในดวงตาของเขา เกือบจะรวมตัวเป็นสสาร

เมื่อเห็นเฉินจิ้น ซึ่งเป็นยอดแดนเสินทง ที่ยังไม่ได้ข้ามการปล้น กลับกล้าโจมตีตัวเขาก่อน ทันใดนั้นเย่อู๋เฉินเหมือนถูกเหยียดหยาม

หันหน้าไปทางหมัดของเฉินจิ้น เย่อู๋เฉิน แสดงท่าทีดูถูกที่มุมปากของเขา

มองไปที่เฉินจิ้น เหมือนกับมองดูคนที่ตายไปแล้ว

จากนั้น ในฝ่ามือของเขา พลังจิตนับไม่ถ้วนก็พุ่งขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

ในพลังจิต มีอากาศเย็นเฉียบที่บีบบังคับ ทำให้อุณหภูมิในอากาศลดลงอย่างรวดเร็ว

ราวกับว่ามาถึงแผ่นน้ำแข็งในอาร์กติก

"ผลึกน้ำแข็ง!"

เย่อู๋เฉินตะโกน

ทันใดนั้น พลังจิตในฝ่ามือของเขาก็ระเบิดออกมา ปะทะกับหมัดที่พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าของเฉินจิ้น ชนกัน

ทันใดนั้น หมัดของเฉินจิ้นซึ่งมีพลังหวนต้วนนับไม่ถ้วนก็หยุดนิ่งเล็กน้อย

ดูเหมือนจะถูกน้ำแข็งผนึกไว้

การดูหมิ่นในมุมปากของเย่อู๋เฉินก็เพิ่มมากขึ้น

อย่างไรก็ตาม ในวินาทีต่อมา ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

เห็นว่าแสงหมัดของเฉินจิ้นก็แตกออกมาอีกครั้ง หลังจากหยุดนิ่งเล็กน้อย

ตรงมาหาเขาโดยตรง

“ ไอ้บ้าเอ้ย เป็นไปได้ยังไง?”

บุคคลนี้ เป็นเพียงยอดแดนเสินทง ทำไมถึงเกินความคาดหมายของเขาตลอด

เย่อู๋เฉินไม่กล้าประมาทในตอนนี้

ใช้มือทั้งสองข้าง ชกออกไปซ้ำๆ

พลังจิตนับไม่ถ้วนพร้อมกับความเย็น คำรามอีกครั้งแ ละพวกมันก็ชนกับกำปั้นของเฉินจิ้น

ตูม!

คลื่นกระแทกที่รุนแรงเกิดขึ้นระหว่างทั้งสอง ในชั่วพริบตา

เย่อู๋เฉิน แม้จะมีรูปร่างสูง แต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย

แต่ควอตซ์บนพื้นที่อยู่ใต้เท้าของเขา ถูกปกคลุมไปด้วยรอยแตกของใยแมงมุมทันที

สำหรับเฉินจิ้น คลื่นพลังกระแทกที่ระเบิดออกมาอย่างกะทันหัน ก็ทำให้เท้าของเขามีรอยแตกหลายจุดเช่นกัน

ภายใต้การโจมตีนี้ ทั้งสองสูสีกัน!

มีสัมผัสแห่งความสุข ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเฉินจิ้น

จิตวิญญาณการต่อสู้บนร่างกายของเขา ก็พลุ่งพล่านมากขึ้น

หายากมากที่จะมีคู่ต่อสู้ที่เก่งกาจเช่นนี้

ความแข็งแกร่งของเย่อู๋เฉินนี้ เหนือกว่าทุกคนที่เฉินจิ้นเคยพบในอดีต ซึ่งทำให้เขามีความสุขมากที่ได้เห็นเหยื่อ

ในทางกลับกัน การแสดงออกของเย่อู๋เฉินกลับมืดมน

ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา ในตอนนี้ก็เต็มไปด้วยสีหน้าหม่นหมองเช่นกัน!

การปะทะของเมื่อกี้ ดูเหมือนจะสูสีกัน แต่จริงๆแล้ว เฉินจิ้นชกออกไปแค่หนึ่งหมัด แต่เขาชกไปหลายครั้งหลังจากนั้น

ถ้าจะนับจริงๆแล้ว เขาแพ้!

“ ศิษย์น้อง อย่าประมาท เด็กคนนี้ไม่ได้ด้อยเลย!

รีบจัดการเขา พวกเราจะได้นำร่างของเทพหิมะออกไป

ผมสงสัยว่า คราวนี้ อาจไม่ใช่แค่เราสองคนที่ถูกอาจารย์จัดให้แอบลงมาบนโลก

บางทีอาจมีคนจากนิกายอื่นมาที่นี่ด้วย

บุคคลนี้ อาจจะเป็นนิกายอื่นที่เก่งกาจก็ได้ บางที

เพื่อไม่ให้เปิดเผยตัวตนของเขา ฆ่าเขาซะ! "

ชายในชุดดำเมื่อเห็นว่าเย่อู๋เฉินเกือบแพ้ในเมื่อสักครู่ รีบเอ่ยปากพูด

เกรงว่าศิษย์น้องของเขา จะกินเวลาไปนาน

เย่อู๋เฉินพยักหน้าเมื่อได้ยินคำพูดนั้น

จากนั้น เขาก็มองไปที่เฉินจิ้น "ไอ้หนุ่ม ความแข็งแกร่งของคุณไม่ได้ด้อยจริงๆ ถ้าเป็นเมื่อก่อน หากคุณทำให้ผมขุ่นเคือง ผมจะทรมานคุณดีๆอย่างแน่นอน แต่วันนี้ ... ถือว่าคุณโชคดีและรอดจากการทรมาน"

"วันนี้ ให้คุณได้เปิดตาบ้าง ว่าอะไรคือความแตกต่างระหว่างแดนเสินทงและแดนเสินไห่ ให้คุณดูว่าอะไรคือพลังของแดนเสินไห่!"

เย่อู๋เฉินก็ตะโกนขึ้น

จากนั้น ยื่นมือออกมาตบที่เอว

เหนือเข็มขัดของเขา ดาบเล็กๆก็บินออกมาอย่างกะทันหัน

ทันทีที่ดาบเล่มนี้ออกมา อุณหภูมิในอากาศก็ลดลงอีกครั้ง

อุณหภูมิในวิมานเทพหิมะ เกือบจะใกล้ศูนย์

โชคดีที่ทุกคนที่นี่ ยกเว้นเชียวเสวี่ยน ล้วนมีพลังวิชาแดนเสิน ไม่ได้กลัวความหนาวเย็น

มีเพียงเชียวเสวี่ยน ซึ่งมีความแข็งแกร่งของแดนเหนี่ยวนำในเวลานี้ แม้ว่ามันจะรู้สึกเย็นและหนาว แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่!

เมื่อดาบเล่มนี้ออกมา ก็เริ่มหมุนวนรอบเย่อู๋เฉินทันทีและเต้นรำอย่างต่อเนื่อง

อากาศเย็นกำลังกระจายออกไปเรื่อยๆ

เสริมซึ่งกันและกันกับเย่อู๋เฉิน

ทันทีที่ดาบเล่มนี้ออกมา ออร่าของเย่อู๋เฉินก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น

“ ดาบเล่มนี้ ชื่อหานหมาง วัสดุหลักของอุกกาบาตและแก่นเหล็กเย็นสุดเหนือ ผู้ฝึกฝนที่อยู่แดนเสินทงเสียชีวิตภายใต้หานหมางมีจำนวนมากกว่าสิบ แต่หานหมาง ยังไม่เคยดื่มเลือดของยอดแดนเสินทง วันนี้ เอาคุณเลี้ยงดาบหานหมางของผมละกัน!”

เย่อู๋เฉิน อากาศเย็นทั่วร่างกายของเขาก็เพิ่มมากขึ้น ยังมีสีหน้าแปลกๆบนใบหน้าของเขา

"ดาบของคุณ ผมต้องการมัน!"

หลังจากที่เฉินจิ้นเห็นดาบหานหมาง ดวงตาของเขาก็พุ่งสูงขึ้น