บทที่ 208 แย่งชิงดาบ

บทที่ 208 แย่งชิงดาบ

แสงดาบหานหมางทั้งเก้า ห่อหุ้มทั่วทุกทิศทันที

ล้อมเฉินจิ้นไว้ตรงกลาง

เฉินจิ้นไม่สามารถหลบหนีไปได้เลย

แสงดาบหานหมางทั้งเก้า ทุกอัน เปล่งความหนาวเย็นที่เข้มข้น เมื่อร่างกายถูกทำลายด้วยดาบหานหมาง อากาศเย็นจะบุกเข้าไปในร่างกายทันทีและทำลายอวัยวะภายใน

เผชิญหน้ากับหานหมางเก้ากระบี่ของเย่อู๋เฉิน เฉินจิ้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

จากตรงนั้น รู้สึกถึงภัยคุกคามเล็กน้อย

เย่อู๋เฉิน แม้ว่าในสายตาของเฉินจิ้น จะเป็นเพีงแดนเสินไห่ปลอม

เขาได้ทะลุผ่านแดนเสินอันดับสูงสุดมาแล้ว แต่เขายังไม่ได้ก้าวเข้าสู่แดนเสินไห่

หากจะเทียบเรื่องขอบเขตของแดน ยังไงเขาก็สูงกว่าเฉินจิ้นหนึ่งขั้น

อย่างไรก็ตาม หลังจากรู้สึกถึงการคุกคาม เฉินจิ้นก็มีความสุขมากขึ้นแทน

"มาได้ดี!"

เฉินจิ้นตะโกนเสียงดัง ในคำพูดเต็มไปด้วยความยินดี

ในตอนนี้ เฉินจิ้นไม่เพียงแต่ไม่ได้โจมตี แม้แต่พลังหวนต้วนก็ถูกดึงกลับเข้าไปในร่างของเขา

เขาต้องการใช้สิ่งนี้ เพื่อฝกฝนร่างกายของเขา

ขัดเกลาร่างกายของตน ให้อยู่ในสภาพสมบูรณ์ในแดนเสินทง

ส่วนเย่อู๋เฉิน ความแข็งแกร่งของเขานั้น เหมาะสำหรับเป็นหินลับคม

หลังจากพูดจบ เฉินจิ้นก็เหวี่ยงหมัดออกไป

ใช้ร่างกายของเขา ปะทะโดยตรงกับหานหมางเก้ากระบี่ของเย่อู๋เฉินอย่างหนัก!

เดิมที เย่อู๋เฉินคิดว่าเฉินจิ้นจะยังคงใช้พละกำลังเท่าเดิมในการต่อสู้กับหานหมางเก้ากระบี่ของเขาเหมือนตอนแรก ด้วยบทเรียนก่อนหน้านี้ เขาไม่ได้ประมาทเลยแม้แต่น้อย

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เห็นเฉินจิ้น กลับใช้เนื้อหนังปะทะโดยตรง

ผงะไปชั่วขณะ

จากนั้น ก็เริ่มมีความสุข

แต่ในขณะเดียวกัน ก็แอบดูถูกเล็กน้อย

ช่างโง่จริงๆ!

กล้าที่จะใช้ร่างกายมาปะทะดาบหานหมางของเขา

แม้แต่ผู้ที่เชี่ยวชาญในการฝึกฝนร่างกาย แดนเสินชั้นสูงที่ฝึกฝนเนื้อหนังโดยเฉพาะ หลังจากต่างกันหนึ่งระดับ ยิ่งสถานการณ์ที่เป็นความแตกต่างอย่างทงเสินกับเสินไห่ ยังกล้าทำแบบนี้

หาที่ตายชัดๆ!

“ ในเมื่อคุณอยากตาย งั้นผมจะทำให้คุณสมหวัง!”

เย่อู๋เฉิน ตะคอกด้วยเสียงทุ้มต่ำ

ควบคุมดาบหานหมางที่แบ่งเป็นดาบขนาดเล็ก ต่างก็ได้โจมตีไปที่จุดสำคัญบนร่างกายของเฉินจิ้น

เฉินจิ้นไม่ได้ตื่นตระหนกแต่อย่างใด

ชกหมัดออกโดยตรง โดยอาศัยพลังของหมัดตัวเอง ทำให้ดาบขนาดเล็กที่โจมตีลำคอของเขาบินออกไปด้วยหมัด

ทันใดนั้นเองก็มีจุดสีขาวเล็กๆปรากฏขึ้นบนกำปั้นของเฉินจิ้น

เกือบเขาเจาะรูเลือดในกำปั้นของเขา

แต่ถึงอย่างนั้น เฉินจิ้นก็ยังรู้สึกหนาวสั่นบนกำปั้นของเขา

อากาศที่เย็นจัด แผ่ซ่านไปทั่วผิวเนื้อหนังและเลือดบนกำปั้นของเขา

ในขณะที่รับมือดาบเล่มเล็กที่เข้าที่ลำคอของเขา มืออีกข้างของเฉินจิ้นก็สะบัดนิ้วของเขาออกไป เหวี่ยงดาบเล่มเล็กที่ยิงเข้าที่หัวใจของเขา!

ด้วยวิธีนี้ มือทั้งสองของเฉินจิ้นจึงเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ราวกับภูตผีปีศาจ

หานหมางเก้ากระบี่ของเย่อู๋เฉิน เปลี่ยนวิธีการโจมตีเฉินจิ้นอยู่ตลอดเวลา แต่ตลอดเวลาไม่มีดาบใดที่ทะลุการป้องกันของเฉินจิ้นได้

ล้วนถูกเฉินจิ้นขวางทางไว้

ไม่เพียงแค่นั้น ด้วยการโจมตีและการป้องกันอย่างต่อเนื่อง ในตอนแรก อากาศเย็นบน หานหมางเก้ากระบี่ สามารถทำร้ายเนื้อและเลือดของเฉินจิ้นผ่านทางผิวหนังได้

แต่หลังๆ หานหมางเก้ากระบี่ของเย่อู๋เฉิน ทำได้เพียงทิ้งจุดสีขาวบนมือของเฉินจิ้น ซึ่งไม่สามารถทำร้ายเนื้อและเลือดของเขาได้อีกต่อไป

เฉินจิ้น ยิ่งต่อสู้ การต่อสู้ในร่างกายของเขาก็พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ และร่างกายของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นด้วย

อย่างไรก็ตาม เย่อู๋เฉินก็ยิ่งหวาดผวา!

“ ศิษย์น้อง เขาใช้ดาบหานหมางของคุณฝึกร่างกาย!”

ในเวลานี้ ชายในชุดดำซึ่งเป็นศิษย์พี่ พบจุดประสงค์ของเฉินจิ้นและรีบพูดกับเย่อู๋เฉิน

หลังจากที่เย่อู๋เฉินได้ยิน การแสดงออกที่ดุร้ายก็ปรากฏขึ้นทั่วใบหน้าของเขา

ก่อนที่ศิษย์พี่จูอู๋เต้าจะเตือนเขา เขาก็ดูออกแล้ว

“ ไอ้เหี้ยเอ๊ย สมควรตายจริง สมควรตายจริง!”

เย่อู๋เฉินรู้สึกถึงความอัปยศอดสูอย่างยิ่ง

สีหน้าที่บิดเบี้ยวปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา

เจตนาฆ่าที่มีต่อเฉินจิ้น พุ่งทลายฟ้า!

"ศิษย์พี่ คุณอย่ามาแทรกแซงนะ ผมจะฆ่าเขาเอง!"

เมื่อเขาสังเกตเห็นว่าจูอู๋เต้ากำลังจะเคลื่อนไหว เย่อู๋เฉินก็ตะโกนออกมา

จูอู๋เต้าถอนหายใจ

พลังจิตที่วิ่งอยู่ในร่างกายก็ค่อยๆลดลง

นิสัยของเย่อู๋เฉิน เขารู้ดีกว่าใคร

ถ้าเขาลงมือตอนนี้ มันอาจจะเลวร้ายกว่าเดิม

หลังจากห้ามจูอู๋เต้าไว้ได้แล้ว เย่อู๋เฉินก็มองไปที่เฉินจิ้นอีกครั้ง

"ตาย!"

เย่อู๋เฉินพ่นคำนี้ออกมา แม้ว่าจะมีเพียงคำเดียว แต่ก็มีเย็นชาอย่างรุนแรงที่กระจายออกมา

ด้วยเจตนาฆ่า.

ด้วยคำว่า "ตาย" ในปากของเขาพ่นออกมา

หานหมางเก้ากระบี่ที่ควบคุมโดยเย่อู๋เฉิน ก็ระเบิดพลังอันยิ่งใหญ่

ดาบเล็กเก้าเล่ม ในขณะนี้ หานหมางกระจาย

จากนั้น ก็ยิงไปที่หน้าอกของเฉินจิ้นพร้อมกัน

ต้องการแทงเฉินจิ้นจนเป็นรู

ในตอนนี้ เฉินจิ้นรู้สึกได้ถึงภัยคุกคามที่รุนแรง

ทันใดนั้น มือทั้งสองก็ตบลงไป

และได้ปะทะกับดาบเล็กเก้าเล่ม

ตบดาบเล็กหานหมานเก้าเล่มขึ้นไปในอากาศโดยตรง

แต่ในขณะเดียวกัน มือทั้งสองของเฉินจิ้นก็ยังเหลือบาดแผลเล็กน้อย

จากนั้น มีร่องรอยของเลือดไหลออกมา

อากาศเย็นบนดาบหานหมาง กัดเซาะเข้าไปในเนื้อและเลือดทันทีตามบาดแผล

“ ร่างกายเนื้อหนัง ยังไม่พอ!”

เฉินจิ้นอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

จากนั้น พลังหวนต้วนก็หมุนไปที่ฝ่ามือทั้งสอง

ปัดเป่าพลังความเย็นที่บุกเข้ามาในเนื้อและเลือดของเขาออกไป

ดวงตาของเย่อู๋เฉินมืดมนอย่างยิ่ง

ดาบเล็กเก้าเล่มที่ถูกยิงออกไป รวมเป็นหนึ่งในทันที

กลายเป็นดาบหานหมางอีกครั้ง!

จากนั้น ควบคุมโดยเย่อู๋เฉิน เอากลับไปที่เขา

อย่างไรก็ตาม ที่มุมปากของเฉินจิ้นมีการเยาะเย้ยออกมา

“ มาแล้ว ก็อย่าไป!”

หลังจากนั้น เฉินจิ้นก็ยื่นมือออกมา

ทันใดนั้น ฝ่ามือเสมือนว่าเปล่าก็ปรากฏขึ้นในความว่างเปล่า

กรงเล็บมังกรก็ออกมาทันที

คว้าดาบหานหมางที่บินไปหาเย่อู๋เฉินแล้ว!

“ คุณกล้าเหรอ!”

เย่อู๋เฉิน สะดุ้งทันที

เฉินจิ้นกล้าที่จะอยากได้ดาบหานหมางของเขางั้นเหรอ?