บทที่ 257 ข้อสงสัย

บทที่ 257 ข้อสงสัย

ดวงตาของหนานกงเซียนเอ๋อขยับเล็กน้อย จากนั้นเธอก็หัวเราะอีกครั้ง

มีความหมายที่แตกต่างกันในรอยยิ้ม

ดูเธอบริสุทธิ์ไร้มลทิน แม้ว่าจะบริสุทธิ์ไร้มลทิน แต่เธอก็มีเสน่ห์ที่ดึงดูดใจคน

ในขณะนี้ หนานกงเซียนเอ๋อขยับนิ้วหยกเล็กน้อย

ทันใดนั้น น้ำชาวิญญาณในกาน้ำชาก็กลายเป็นหยดไหลผ่านอากาศและไหลลงสู่ถ้วยชาตรงหน้าเฉินจิ้นและคนอื่นๆ ทันใดนั้น ทั้งห้องก็เต็มไปด้วยกลิ่นชา!

“ เซียนเอ๋อใช้ชาแทนไวน์ คารวะศิษย์พี่ทุกคน!”

หลังจากนั้น หนานกงเซียนเอ๋อก็หยิบถ้วยชาขึ้นมาและพูดเบาๆ

ออร่าที่ตึงเครียดระหว่างโม่หลีเต้าและเฉินิ้น จึงค่อยๆคลี่คลายลง

เพราะว่า นี่คือในร้านเมี่ยวหวี้ แม้ว่าจะเป็นโม่หลีเต้า ก็ไม่กล้าที่จะไม่ให้หน้าหนานกงเซียนเอ๋อ เขาหยิบถ้วยน้ำชาขึ้นมาและดื่มมันทันที!

ในตอนนี้ เฉินจิ้นกลับเฉยเมยมาก เขายกแก้วขึ้นและแสดงท่าทางไปยังหนานกงเซียนเอ๋อก่อนที่จะจิบ

ฐานพลังวิชาที่แท้จริงของเขา มาถึงขั้นต้นแดนเสินไห่หากไม่ใช่ชาวิญญาณหลายร้อยปี มันจะไม่มีผลกับเขามากนัก การดื่มมากหรือน้อย ไม่ได้ต่างกันมาก！

“ คารวะเซียนเอ๋อ!”

คนอื่นๆก็ยกแก้วขึ้นทีละแก้ว!

หลังจากดื่มชาวิญญาณ หนานกงเซียนเอ๋อก็ยื่นมือหยกของเธอออกมา ทันใดนั้นก็มีเศษทองสัมฤทธิ์ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเธอ

ชิ้นส่วนทองสัมฤทธิ์ ถูกปกคลุมไปด้วยคราบสนิม ซึ่งดูเก่าแก่มาก!

"วันนี้ที่เซียนเอ๋อเชิญศิษย์พี่ทุกคนมาในวันนี้ นอกจากจะคุยเรื่องเต๋าแล้ว ฉันยังอยากให้ทุกคุนดูสิ่งนี้และดูว่าจะได้อะไรบ้าง!"

หนานกงเซียนเอ๋อเปิดริมฝีปากสีแดงของเธอเบาๆ

หลังจากที่เฉินจิ้นเห็นสิ่งนี้ รูม่านตาของเขาก็หดลงเล็กน้อย

ไม่ใช่เพราะเขาพบเศษทองสัมฤทธิ์ชิ้นนี้ เป็นเครื่องรางอะไร

แต่จริงๆแล้ว เขาสัมผัสได้ถึงร่องรอยของหวนต้วนจากชิ้นส่วนสำริดชิ้นนี้!

นี่หมายความว่า สามารถรับชี่หวนต้วนได้มากมายในโลกเจินหนึ่งเดียวได้?

หากเป็นเช่นนั้น เฉินจิ้นมั่นใจว่า เขาสามารถเข้าสู่แดนวิญญาณได้ในเวลาอันสั้น!

เพราะว่า สำหรับเฉินจิ้น การเข้าใจในเรื่องเต๋า แดนหยุดชะงัก ประสบการณ์การต่างๆนั้นไม่มีสิ่งเหล่านี้

หนานกงเซียนเอ๋อ ตั้งแต่หยิบชิ้นส่วนทองสัมฤทธิ์ออกมา จุดสนใจหลักก็ถูกวางไว้ที่ตัวของเฉินจิ้น

แม้ว่าเฉินจิ้นดูเหมือนจะไม่มีความรู้สึกใดๆ

แต่ในร้านเมี่ยวหวี้ เป็นสถานที่ของหนานกงเซียนเอ๋อและการรับรู้ของเธอ ก็แม่นยำยิ่งขึ้น เมื่อกี้ เธอรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในลมหายใจของเฉินจิ้น

หนานกงเซียนเอ๋อมีความสุขในใจ!

"เชิญศิษย์พี่ทุกคนดู!"

หนานกงเซียนเอ๋อยกมือหยกขึ้น ชิ้นส่วนของเศษทองสัมฤทธิ์ที่ปกคลุมไปด้วยคราบสีเขียวในฝ่ามือหยกของเธอ ปรากฏขึ้นอย่างมั่นคงต่อหน้าโม่หลีเต้า

เมื่อเห็นสิ่งนี้ โม่หลีเต้าก็เผยให้เห็นความสุขบนใบหน้าของเขา

เขาเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์และเก่งกาจ เมื่อมองไปที่ภาคตะวันออกทั้งหมด เขาก็เป็นหนึ่งในอัจฉริยะที่ดีที่สุดและเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในสถานที่แห่งนี้ แน่นอนว่า คนที่เซียนเอ๋อเห็นความสำคัญที่สุดคือเขา

แม้ว่าโม่หลีเต้าจะหยิบชิ้นส่วนทองสัมฤทธิ์ไว้ในมือของเขาและสัมผัสมันสักครู่ เขาก็ไม่ได้ผลลัพธ์แม้แต่น้อย

ไม่มีความผันผวนของพลังงาน!

ไม่มีอะไรพิเศษ!

โม่หลีเต้ารู้สึกกังวลมาก หากจู่ๆเขาก็จับมัน จะบดทองสัมฤทธิ์ชิ้นนี้ให้กลายเป็นผงหรือไม่!

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากหนานกงเซียนเอ๋อหยิบสิ่งนี้ออกมาและมันก็ถูกนำออกมาตอนจบมันจะต้องไม่ใช่ของธรรมดาแน่นอน

ในตอนนั้น สีหน้าของโม่หลีเต้าก็ดีน่าเกลียดเล็กน้อย

เขาไม่พบอะไรพิเศษ

จากนั้น โม่หลีเต้าก็มอบเศษทองสัมฤทธิ์ให้กับเมิ่งลี่ซวนด้วยสีหน้าเย็นชา

หลังจากที่เมิ่งลี่ซวนถือมันไว้ในมือ ครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย "กล้าถามเซียนเอ๋อ สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับบุคคลเมื่อห้าร้อยปีก่อนหรือไม่?"

เมิ่งลี่ซวนพยักหน้าพร้อมหัวเราะเบาๆ !

ในตอนนี้ ยกเว้นเฉินจิ้น สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปอย่างมาก!

"ห้าร้อยปีที่ผ่านมา หวนต้วนปรากฏขึ้นในโลก ในโลกเซียนของเรา มีพายุนองเลือด ในที่สุด เป็นเจ้าสำนักของสำนักกระบี่เจินเซียน ร่วมมือกับห้าเมืองของผู้แข็งแกร่งแดนวิญญาณล้อมและปราบปรามมัน แต่หลังจากสงครามครั้งนั้น ผู้แข็งแกร่งเกือบทั้งหมดได้หายไป ลือกันว่าร่างกายหวนต้วนได้หายไปนอกดินแดนทั้งหมด ทำให้ผู้แข็งแกร่งของโลกเซียนของเรา มีช่วงเวลาว่างเปล่าชั่วระยะหนึ่ง เป็นเวลาเกือบหนึ่งร้อยปีต่อมา มันก็ค่อยกลับสู่ความเจริญรุ่งเรือง!