บทที่ 288 พบความลับ

บทที่ 288 พบความลับ

หัวหรงแอบด่าในใจ แต่เฉินจิ้นมองเขาด้วยรอยยิ้มที่เหมือนไม่ยิ้ม

หัวหรงถอนหายใจเฮือก!

ช่างเถอะ ช่างเถอะ!

ลงมือเถอะ!

ในทันใดนั้น หัวหรงก็ยิงฝ่ามือลงไป ทำลายลมหายใจแห่งชีวิตของหลี่จงโดยสิ้นเชิง!

ไม่เพียงแค่นั้น แต่ในท้ายที่สุด หัวหรงทุ่มหมัดด้วยสุดกำลัง หมัดนั้นทำให้ช่องว่างแตกสลาย มีรอยแตกในช่องว่าง เหวี่ยงร่างของหลี่จงไปในรอยแตกช่องว่าง

จึงค่อยวางใจลง

มีเพียงวิธีนี้ แม้ว่าหอการค้าเซินคางจะสืบ แต่ก็ไม่มีหลักฐานใดที่จะสืบมาถึงตัวเขา

"เสี่ยวโหย่ว ไม่รู้ว่าแบบนี้ได้ไหม?"

หัวหรงมองเฉินจิ้นอีกครั้ง

หากเฉินจิ้นมีคำขอเพิ่มอีก หัวหรงอาจไม่ตอบสนองต่อคำขอทุกอย่างอีกและจะไม่ยอมให้เฉินจิ้นจูงจมูก

"ได้!"

เฉินจิ้นพยักหน้า

หลังจากนั้น หัวหรงก็ไม่อยู่อีกต่อไป เหมือนหลีกเลี่ยงภัยพิบัติ แค่เคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว จากนั้น เขาก็หายตัวไป ปรากฏตัวห่างออกไปหลายร้อยเมตรและตรงไปยังเมืองตงเสิ้ง

หลังจากที่หัวหรงจากไปแล้ว เปลวไฟสามดวงก็ปรากฏขึ้นระหว่างนิ้วของเฉินจิ้น

คือเพลิงแก่นทอง เพลิงแก่นไม้ เพลิงแก่นดิน!

หลังจากนั้น ไฟทั้งสามก็กระจายออกไปอย่างกะทันหันและกวาดเข้าไปในพื้นที่โดยรอบ

เผาผลาญลมหายใจที่เหลืออยู่ของเฉินจิ้นและเวิ่นเต้าจนหมด

นี่จึงหายไปในสถานที่นี้และมุ่งหน้าไปยังเมืองตงเสิ้ง

...

...

ในเวลาเดียวกัน สำนักงานใหญ่ของหอการค้าเซินคาง เมืองป๋อเทียนที่ห่างจากเมืองตงเสิ้งไปหนึ่งพันกิโลเมตร ตระกูลโม่!

"หัวหน้าครอบครัว แย่แล้ว ป้ายชีวิตของผู้อาวุโสหลี่จง แตกสลายแล้ว!"

รุ่นหลังที่รับผิดชอบดูแลป้ายชีวิตรีบวิ่งไปที่ห้องประชุมที่กำลังสนทนากันอยู่

ปกติ เขาไม่กล้าซุ่มซ่ามขนาดนี้

แต่คราวนี้ มันเกี่ยวกับความปลอดภัยของนายน้อยและเขาไม่กล้าที่จะละเลย!

"อะไร?"

ในห้องประชุม ทุกคนตกใจ

คนเหล่านี้ ล้วนเป็นผู้อาวุโสและผู้จัดการคนสำคัญของหอการค้าเซินคาง

ด้วยตำแหน่งที่สูง ได้รับความไว้วางใจจากหัวหน้าครอบครัวโม่เทียนเฉิง

อย่างไรก็ตาม ทุกคนรู้ดีว่า บุคคลที่โม่เทียนเฉิงเชื่อใจมากที่สุดไม่ใช่คนที่ดูแลเส้นชีวิตของหอการค้าเซินคาง แต่เป็นหลี่จง

มิฉะนั้น โม่เทียนเฉิงจะไม่ส่งหลี่จงไปปกป้องลูกชายของเขาตลอดเวลาและปกป้องเต๋าของโม่ตงเซินหรอก

ไม่เพียงแค่นั้น หลี่จงยังเป็นผู้พิทักษ์โม่เทียนเฉิงที่คอยปกป้องเขาอย่างลับๆ ตั้งแต่เขายังเด็กและให้เขาเติบโตขึ้นมา

ความสัมพันธ์แบบนี้ ไม่ใช่คำว่าเชื่อใจสองคำนี้จะอธิบายได้ชัดเจน

หลังจากได้ยินว่าป้ายชีวิตของผู้อาวุโสหลี่จงแตกเป็นเสี่ยงๆ โม่เทียนเฉิงซึ่งกำลังฟังรายงานของทุกคนก็นิ่งงันในครั้งแรก จากนั้น เขาก็เปล่งออร่าแห่งการกดขี่ข่มเหง

รุ่นหลังที่มารายงาน ทนไม่ไหวแรงกดนี้ จึงบินออกไปและหมดสติไป

และร่างของโม่เทียนเฉิงก็หายไปในที่นั่งหลัก

เหล่าผู้ดูแลงานไม่กล้าที่จะตามไป แต่บรรดาผู้อาวุโสต่างพากันตามโม่เทียนเฉิงไป

เมื่อผู้อาวุโสรีบไปยังสถานที่ที่เก็บป้ายชีวิตของตระกูลโม่ พวกเขาก็สังเกตเห็นป้ายชีวิตที่เยือกเย็นของโม่ตงเซิน

ห่างจากการแตกสลายเป็นเสี่ยงๆไม่มาก!

ยังดี ยังดี!

ผู้อาวุโสถอนหายใจด้วยความโล่งอกในใจ

นายน้อยยังไม่ตายก็ดีแล้ว!

ตราบใดที่เขายังไม่ตาย ไม่ว่าอาการบาดเจ็บจะรุนแรงแค่ไหนก็ยังมีหนทางรักษาเสมอ

โม่เทียนเฉิง เมื่อเขาเห็นป้ายบัญชาการหยกประจำตัวของโม่เทียนเซินยังไม่แตกสลาย เขาก็โล่งใจเล็กน้อย

แต่ความเย็นชาในดวงตาของเขาและออร่าแห่งการสังหารบนร่างกายของเขา ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย!

“ เช็คสิ ว่าเป็นใคร!”

"กล้าที่จะฆ่าผู้อาวุโสหลี่จง กล้าที่จะทำร้ายลูกชายของผม จิตและวิญญาณดับสลาย!"

โม่ตงเฉิง ดวงตาของเขาแทบจะกินคนได้!

"ครับ!"

ผู้อาวุโสทั้งหลาย ตอบทันที

สิ่งที่เร่งด่วนที่สุดคือ การค้นหาว่าโม่ตงเซินอยู่ที่ไหนและช่วยชีวิตนายน้อยไว้

สิ่งอื่นๆทั้งหมด ไม่ว่าจะสำคัญแค่ไหน ก็ใหญ่ไม่เท่าชีวิตของนายน้อย

หอการค้าคางเซิน ซึ่งเป็นหัวหน้าหอการค้าใหญ่สามแห่งในภาคตะวันออก ได้เคลื่อนไหวทันทีในขณะนี้

เกิดความโกลาหลวุ่นวายในเมืองตงเสิ้ง!

และเฉินจิ้น หลังจากกลับไปที่เมืองตงเสิ้ง ก็กลับไปที่โรงแรม

เขาไม่ได้ออกจากเมืองตงเสิ้งในทันที

นอกจากนี้ เขาไม่ได้กังวลว่าหอการค้าคางเซินจะพบเขา

ร่องรอยทั้งหมดถูกเขาทำลายแล้ว

ความขัดแย้งตอนที่อยู่ในงานประมูลเทียนเย่ากับโม่ตงเซิน คนอื่นรู้แค่ว่าเป็นคนในห้องหมายเลข 6 ที่ชั้นสองเท่านั้น

สำหรับงานประมูลเทียนเย่า ก่อนหน้านี้อาจหักหลังเขา แต่ตอนนี้ เพื่อตำรากระบี่ต้าเหยี่ยนแล้ว มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทรยศต่อเขา

อย่างน้อย ก่อนที่พวกเขาจะได้รับตำรากระบี่ต้าเหยี่ยน พวกเขาจะไม่ทำ พวกเขาอาจปกป้องความปลอดภัยของเฉินจิ้นด้วยซ้ำ

หลังจากกลับไปที่โรงแรม

เฉินจิ้นหยิบแร่หินธรรมชาติที่เขาประมูลได้จากงานประมูลเทียนเย่าออกมา

ใส่ไว้ในมือ

จากนั้นบีบมัน

พลังงานที่ละเอียดอ่อน แทรกซึมเข้าไปในแร่หินธรรมชาติ

ในพริบตา ผิวหินบนพื้นผิวของแร่หินธรรมชาติกลายเป็นฝุ่น

ถ้าผู้อาวุโสถงในร้านพนันจื่อเสียนได้เห็นฉากนี้ เขาจะต้องตะลึงอย่างแน่นอน

ปรมาจารย์ส่วนใหญ่ที่เชี่ยวชาญในการตัดหิน สามารถใช้ใบมีดพิเศษในการตัดและลอกผิวหินทีละชั้นเท่านั้น

สำหรับเขา เนื่องจากเขามีการควบคุมพลังงานที่สูงมาก ดังนั้น เขาจึงสามารถบดขยี้ผิวหินที่อยู่บนพื้นผิวของแร่หินธรรมชาติให้กลายเป็นชิ้นส่วนจำนวนนับไม่ถ้วน ภายใต้ฝ่ามือเดียว

นี่เป็นความภาคภูมิใจของเขาอีกสิ่งหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับเฉินจิ้นแล้ว มือของเขาถือได้ว่าแม่มดเล็กพบแม่มดใหญ่

เทียบไม่ได้เลย!

หลังจากผิวหินกลายเป็นฝุ่น

มีเพียงเศษทองสัมฤทธิ์ชิ้นเล็กๆ ที่ยังคงอยู่ในมือของเฉินจิ้น

เห็นว่า มันชิ้นส่วนของกระบี่หลงยวน

เมื่อเห็นสิ่งนี้ รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเฉินจิ้น

เขาดูไม่ผิดจริงด้วย

ในชิ้นส่วนของแร่หินธรรมชาตินี้ มีชิ้นส่วนของกระบี่หลงยวนอยู่

เฉินจิ้นได้เอาชิ้นส่วนของกระบี่หลงยวนที่เขาได้รับมาจากโม่ตงเซิน

วางไว้ในฝ่ามือ

ชิ้นส่วนทั้งสองนี้ ไม่ได้อยู่ในตัวดาบเดียวกัน ไม่สามารถปะติดปะต่อเข้าด้วยกันได้