บทที่ 290 การนัดเจอ

บทที่ 290 การนัดเจอ

เมืองเซิ่งเฉิง ร้านเมี่ยวหวี้!

ตอนแรก เฉินจิ้นคิดไม่ผิดจริงๆ

แม้ว่าร้านเมี่ยวหวี้จะไม่ใช่สถานที่โรงนางโลม แต่ก็มีพระราชวังที่สร้างขึ้นเหมือนแดนสวรรค์ในเมืองเซิ่งเฉิง

สามารถให้นักฝึกใช้สำหรับชิมชา ดื่มสุรา เต้นรำ ฟังเพลง ...

เมื่อเทียบกับโรงนางโลมที่แท้จริง นอกจากไม่สามารถทำสิ่งนั้นในโรงนางโลมแล้ว สามารถเพลิดเพลินกับสิ่งต่างๆในนั้นได้

ขอเพียงแค่คุณมีหินทิพย์เพียงพอ คุณสามารถเรียกศิษย์ที่สวยงามของร้านเมี่ยวหวี้ มาว่ายน้ำ ดื่มสุราและเที่ยวเล่นสนุกสนานกับคุณ ได้ทุกอย่าง

แม้กระทั่ง ผู้ที่มีสถานะสูงพอ ก็อาจได้การรับเชิญจากหนานกงเซียนเอ๋อ!

เมื่อหรัวเอ๋อพาเฉินจิ้นมาถึงที่นี่

เฉินจิ้นแอบถอนหายใจร้านเมี่ยวหวี้ รวยจริงๆ

พระราชวังที่เชื่อมต่อกัน ตั้งอยู่กลางทะเลสาบขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบไปด้วยควันไฟและเต็มไปด้วยพลังเรกิ ซึ่งสามารถเรียกได้ว่าเป็นดินแดนแห่งสวรรค์!

"ศิษย์พี่ เชิญทางนี้!"

หรัวเอ๋อชี้ทางให้เฉินจิ้น

ไปโดยไม่ต้องล่องแพ

แต่เธอพาเฉินจิ้น เดินกลางอากาศ เข้าไปในพระราชวังที่สูงที่สุดและมีสง่าราศีที่สุด

เมื่อเข้ามาในวัง เฉินจิ้นรู้สึกราวกับว่าเขาได้มาที่ตำหนักกว่างหานกง

หมอกนางฟ้าฟุ้งกระจาย!

อย่างไรก็ตาม หมอกเหล่านี้ ไม่ใช่หมอกที่แท้จริง

แต่แรกินั้นเข้มข้นมากจนดูเหมือนจะปรากฏตัวขึ้น แต่มันก็พอดี ไม่ได้เข้มข้นจนทำให้เป็นของเหลว แต่กลับเป็นเหมือนหมอกนางฟ้าที่ลอยอยู่ในวัง ประดับประดาพระราชวังทั้งหมด ราวกับดินแดนสวรรค์บนดิน

สดชื่นและสบายตา!

ภายในพระราชวัง ข้างหน้าต่างมีโต๊ะหยกที่วิจิตรงดงาม

ถัดจากโต๊ะหยก มีหญิงสาวสวยงามนั่งอยู่

ผมสีเข้มและเงางาม ดวงตาสวยงามแวววาว ผิวขาวเหมือนหิมะ สดใสและน่าหลงใหล!

“ ศิษย์พี่ เราได้เจอกันอีกแล้ว”

หญิงสาวสวยเปิดริมฝีปากสีแดงของเธอเบาๆ และเสียงของเธอก็เหมือนเสียงจากสวรรค์ที่น่าฟัง

ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหนานกงเซียนเอ๋อที่สามารถดึงดูดสิ่งมีชีวิต ซึ่งดูเหมือนจะไม่มีที่ติ

"นางฟ้า ไม่ได้เจอกันนาน!"

เฉินจิ้นยิ้ม

เขาเดินตรงไปที่โต๊ะหยกอย่างสง่า ไม่ได้เกรงกลัวหรือเกรงใจอะไร

“ ครั้งสุดท้ายที่เจอ คือเจ็ดวันที่แล้ว สำหรับนักฝึกอย่างพวกเรา เป็นแค่พริบตา ทำไมศิษย์พี่จึงบอกว่านานแล้วที่ไม่ได้เจอกัน!”

“ มีคำกล่าวที่ว่า ไม่พบกันวันเดียว เหมือนไม่พบกันสามปี หรือว่า ศิษย์พี่คิดว่าการแยกจากเซียนเอ๋อเป็นเวลาเจ็ดวัน จะยาวนานเหมือนเจ็ดปีหรือไม่?”

หนานกงเซียนเอ๋อกะพริบขนตาเล็กน้อย ดวงตาของเธอ ดูเหมือนจะจ้องไปที่เฉินจิ้นอย่างลึกซึ้ง

"ใช่ เจ็ดวันนี้ทำให้ผมต้องทนทุกข์ทรมานจากความคิดถึง!"

รอยยิ้มขี้เล่นบนมุมปากของเฉินจิ้น เดินตรงไปที่โต๊ะหยกและนั่งลงตรงข้ามกับหนานกงเซียนเอ๋อ

"ศิษย์พี่พูดอย่างนี้ มันจะทำให้เซียนเอ๋อเข้าใจผิดนะ!" รอยยิ้มของหนานกงเซียนเอ๋อเพิ่มมากขึ้น หวานมากและน่าหลงใหล

หลังจากนั้น สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน โดยแสดงท่าทีที่น่าหลงใหลและเย้ายวนออกมา“ ถ้าอย่างนั้น ในเมื่อศิษย์พี่ต้องทนทุกข์ทรมานกับการคิดถึงเซียนเอ๋อทำไมจึงต้องนั่งห่างจากเซียนเอ๋อขนาดนั้นด้วยล่ะ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฉินจิ้นก็ส่ายหัวเล็กน้อย

"นางฟ้า อย่าเล่นกับไฟแบบนี้ !"

เฉินจิ้นกล่าวจางๆ

"พระราชวังเป็นทะเลสาบ ไม่สามารถลุกเป็นไฟได้"

หนานกงเซียนเอ๋อเปิดริมฝีปากสีแดงของเธอเล็กน้อย

"ใช่เหรอ?"

มุมปากของเฉินจิ้นขยับ

ในเวลาต่อมา ร่างของเฉินจิ้นก็หายไปจากที่นั่ง

ปรากฏตัวข้างๆหนานกงเซียนเอ๋อ นั่งเคียงข้างกับหนานกงเซียนเอ๋อ

และระยะทางก็ใกล้มาก!

ใกล้กันมากจนแทบไม่มีระยะห่างระหว่างพวกเขาสองคน

ในใจหนานกงเซียนเอ๋อรู้สึกตกใจเล็กน้อย

เร็วมาก!

อย่างไรก็ตาม สีหน้าของเธอไม่มีการแสดงออกแม้แต่น้อย

ในตอนที่หนานกงเซียนเอ๋อยังคงหยอกล้อเฉินจิ้นอีกสักสองสามคำ

สีหน้าของหนานกงเซียนเอ๋อก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เห็นเฉินจิ้น ซึ่งไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เขายื่นมือออกมาโอบเอวเธอและอยากจะโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน

"เป็นเรื่องน่ายินดีจริงๆที่ได้มีสาวงามเคียงข้าง มีสุราให้ดื่ม!"

เฉินจิ้นหัวเราะ

สัมผัสได้ถึงฝ่ามือร้อนของเฉินจิ้น หนานกงเซียนเอ๋อสั่นสะท้าน

ประหลาดใจแบบสุด ๆ

เธอกลับไม่ได้สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของเฉินจิ้นด้วยซ้ำ

ความโกรธปรากฏขึ้นในดวงตาของหนานกงเซียนเอ๋อ

ตั้งแต่เกิดมา นอกจากตอนเด็กโดนพ่อของเธออุ้มแล้ว ยังไม่เคยมีผู้ชายเพศตรงข้ามแตะต้องร่างกายของเธอเลย

ไม่มีใครทำได้และไม่มีใครกล้า!

เฉินจิ้น กลับกล้าแบบนี้!