บทที่ 314 นางฟ้า

บทที่ 314 นางฟ้า

สำนักกระบี่เจินเซียน ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจงโจว ใกล้กับเมืองเซิ่งเฉิง!

อย่างไรก็ตาม บอกว่าใกล้

ในความเป็นจริง มันอยู่ห่างออกไปหลายพันกิโลเมตร!

แม้แต่ผู้แข็งแกร่งแดนวิญญาณ เดินจากท้องฟ้า ก็ต้องใช้เวลาเกือบหนึ่งวัน

เมื่อเฉินจิ้นเข้ามาอยู่บริเวณการปกครองของสำนักกระบี่เจินเซียน เขาไม่ได้ไปติดต่อกับตระกูลจี

แต่เขากลับ ไปเดินเที่ยวเล่นคนเดียว

ในเวลานี้ กองกำลังจำนวนมาก จากทุกทิศทางได้เดินทางมายังสำนักกระบี่เจินเซียน ระหว่างทาง มีการร่ำลือมากมายไม่ขาดหู

“ งานของสำนักกระบี่เจินเซียนในครั้งนี้ ถือเป็นเหตุการณ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกเซียน ในรอบร้อยปี แต่ไม่รู้ว่า สำนักกระบี่เจินเซียน ต้องการทำอะไรกันแน่?

“ช่างเขาจะทำอะไร? ไม่ว่ายังไง ไม่ว่าเขาจะทำอะไร ก็ไม่มุ่งเป้าหมายมาที่นักฝึกเดี่ยวอย่างพวกเราหรอก”

"เพราะว่ายังไง ก็ยังมีโอกาสที่จะได้เห็นความเก่งกาจของท่านผู้อาวุโสและวีรบุรุษในโลกเซียน"

“ บางที อาจจะยังมีโอกาสได้รู้จักคนที่มีอำนาจและได้รับการชื่นชมจากพวกเขา ถือว่าเป็นวาสนาเช่นกัน”

นักฝึกเดี่ยวบางคน รีบไปที่สำนักกระบี่เจินเซียนในขณะที่พูดคุยกัน

ในระดับของพวกเขา ไม่แข็งแกร่งและไม่มีภูมิหลัง ดังนั้น พวกเขาจึงไม่รู้ว่าสำนักกระบี่เจินเซียนต้องการทำอะไร

เฉินจิ้นไม่ได้ออกตัวแรงหรือเปิดเผยตัวตน แต่ผสมผสานกับผู้ฝึกเดี่ยวเหล่านี้ โดยรับฟังวิพากษ์วิจารณ์ของทุกคน

แม้ว่าจะมีความลับหลักและเรื่องระหว่างสำนักใหญ่ๆมากมาย นักฝึกเดี่ยวที่พลังวิชาไม่ได้สูงนั้น จึงไม่ชัดเจนมากนัก

อย่างไรก็ตาม คนเหล่านี้รู้ดีเกี่ยวกับความลับและเรื่องซุบซิบเล็กๆมากมายในโลกเซียน

ตลอดทาง เฉินจิ้นถือว่าได้เก็บเกี่ยวมาเยอะพอสมควร!

"ปีที่แล้ว ตอนที่ผมอยู่ในเมืองเซิ่งเฉิง โชคดีที่ได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของหนานกงเซียนเอ๋อ มันทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นเป็นเวลาหลายวัน ผมเต็มไปด้วยพลังในการฝึกฝนและทะลุผ่านช่วงที่ไม่สามารถผ่านได้สักที คราวนี้ การปรากฏตัวของหนานกงเซียนจื่อ อาจทำให้ผมพัฒนาไปอีกขั้นก็ได้ ฮิฮิ!”

นักฝึกเดี่ยวที่เป็นชั้นสุดของแดนฝึกลมที่เดินทางมาพร้อมกับเฉินจิ้นกล่าวด้วยรอยยิ้ม สีหน้าเต็มไปด้วยความหวัง

"หลันเหอ อย่าฝันกลางวันเลย แม้ว่าคุณจะฝึกฝนอีกร้อยปี หนานกงเซียนจื่อก็ไม่มาสนใจคุณหรอก!"

มีคนพูดถากถางเขา

"คุณรู้อะไร?ความสวยงามบางอย่าง ไม่จำเป็นต้องได้รับคำตอบ ผมแค่ต้องรู้ว่า หนานกงเซียนจื่อ คือไอดอลของผม เป็นแรงผลักดันในการพัฒนาของผมก็พอแล้ว"

"เธอ เป็นแสงไฟบนเส้นทางแห่งการฝึกฝนของผม เป็นประภาคารในใจของผม เป็นความเชื่อในชีวิตของผม ระดับพลังวิชาของผมสามารถสูงขึ้นได้อีกก้าว ก็ใกล้ไอดอลของผมมากขึ้น เป้าหมายของผมคือ สักวันหนึ่งจะสามารถยืนอย่างสง่าต่อหน้าเซียนจื่อ มีคุณสมบัติที่จะสามารถแนะนำตัวกับเธอ เพื่อให้เธอจำชื่อของผมได้ ก็เพียงพอแล้ว "

“ ภายใต้เป้าหมายแบบนี้ การฝึกฝน เต็มไปด้วยแรงจูงใจและได้ผลที่น่าทึ่ง คุณไม่เข้าใจหรอก!”

หลันเหอเบะปากของเขาและดูเย่อหยิ่ง

"ผมจะไม่เข้าใจได้ไง ไอดอลของผม คือเทพธิดาแห่งวิมานพิวเสว่ เสว่หลัน หวังว่าครั้งนี้ ผมจะมีโอกาสได้เห็นเธอจากระยะไกลด้วย"

อีกคนก็พูดตาม

“ คุณสวี่ เทพธิดาเสว่หลัน เธอมีบุคลิกที่เย็นชา มีความเฟรนลี่น้อยกว่าหนานกงเซียนจื่อ ผมขอแนะนำให้คุณเปลี่ยนไปชอบหนานกงเซียนจื่อเช่นเดียวกับผมเถอะ เช่นนี้ ไม่แน่อาจจะยังมีโอกาสได้ไปยืนอยู่ต่อหน้าหนานกงเซียนจื่อ ได้พูดกับเธอสองสามคำ ส่วนเทพธิดาเสว่หลัน ชาตินี้คุณคงไม่มีโอกาสแล้ว! "

หลันเหอกล่าวอย่างมีชัย

"ยังไงผมก็จะชอบเทพธิดาเสว่หลัน ทำไมล่ะ?งั้นเเรามารอดูกันดีกว่า ว่าใครจะได้ใกล้ชิดไอดอลของตนเองมากที่สุด!"

สวี่ชางกล่าวและจ้องไปที่เขา

ทั้งสองไม่มีใครยอมใคร!

มีเพียงเฉินจิ้นเท่านั้น ที่ฟังบทสนทนาระหว่างทั้งสองคน หัวเราะเบาๆในใจ

ถ้าสองคนนี้ โดยเฉพาะหลันเหอ รู้ว่าเขาเคยนั่งคุยกับหนานกงเซียนเอ๋อหลายครั้ง แม้กระทั่ง ยังเคยแต๊ะอั๋งหนานกงเซียนเอ๋อ โอบเอวของเธอและมีการสัมผัสผิวกัน ไม่รู้ว่าเขาจะมาหาเรื่องเขาหรือเปล่า!

อย่างไรก็ตาม เมื่อเฉินจิ้นดูทั้งสองถกเถียงกัน เขาชอบบรรยากาศแบบนี้มาก

สิ่งนี้ทำให้เขานึกถึงเพื่อนๆในชาติก่อน!

กาลครั้งหนึ่ง พวกเขาก็เคยทำเช่นนี้เช่นกัน โดยพูดคุยกันเป็นการส่วนตัวเกี่ยวกับธิดาเทพแห่งพรรค เทพธิดาต่างๆนานา

อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ใช่แฟนคลับเช่นหลันเหอและสวี่ชาง

สิ่งที่พวกเขาคุยกันนั้นตรงกันข้ามกัน ส่วนมากที่คุยกันคือจะแอบโจมตีพวกเทพธิดาอย่างไร จะปล้นพวกเธออย่างไรเพื่อให้ได้เงินมา!