บทที่ 315 ความขัดแย้ง

บทที่ 315 ความขัดแย้ง

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลันเหอและสวี่ชางก็ตกใจ

เสียงนี้ ผสมกับพลังวิชาของแดนเสินทง

ทำให้ทั้งสองคน เลือดไหลไม่เป็นระบบ

สีหน้าแดงระเรื่อ!

มีเพียงเฉินจิ้นเท่านั้น ที่ยังคงไม่มีการเปลี่ยนแปลง

"สำนักชิงเหลย ศิษย์หลัก จงหู!"

หลันเหอและสวี่ชาง จำคนที่ส่งเสียงออกมาคนนี้ได้

เมื่อได้ยินหลันเหอและสวี่ชางพวกเขา บอกชื่อของอีกฝ่ายออกมา

เฉินจิ้นหรี่ตาลงเล็กน้อย

สำนักชิงเหลย เขารู้จัก

สำนักใหญ่ในภาคตะวันออก!

เจ้าสำนัก เป็นผู้แข็งแกร่งในแดนวิญญาณชั้นแรก

สำหรับจงหูคนนี้ เฉินจิ้นรู้ได้อย่างรวดเร็วว่า พลังวิชาของเขาเป็นแดนเสินทงชั้นกลาง

เมื่อเห็นเฉินจิ้นเฉยเมยและไม่ไหวติง ไม่อะไรเลย

เขามองเฉินจิ้นมากขึ้น

"ให้ผมได้ยินพวกคุณพูดถึงหนานกงเซียนจื่อและเทพธิดาเสว่หลันอีก จะฆ่าโดยไม่ให้อภัยแน่นอน!"

จงหูพูดอย่างเย็นชา

"ครับ จะปฏิบัติตามคำสั่งของศิษย์พี่จงหู!"

สวี่ชางลดศีรษะลงทันทีและพูดด้วยความกลัว

“ การฝึกฝนเซียน ผู้เชี่ยวชาญก็เป็นครู พวกคุณไม่เข้าใจกฎนี้หรือ?คำว่าศิษย์พี่ เป็นชื่อที่พวกคุณสามารถเรียกได้หรอกเหรอ?

จงหูส่งเสียงเย็นชาอีกครั้ง

ทันใดนั้น สีหน้าของสวี่ชางก็ซีดลงชั่วขณะ

"ท่านจงสอนถูก!"

ท่าทีของสวี่ชาง วางต่ำลงไปอีก

สิ่งนี้จึงทำให้จงหูพอใจเล็กน้อย

"ผมรู้สึกว่า คุณดูเหมือนจะไม่พอใจนะ?"

เมื่อจงหูเห็นหลันเหอเพียงแค่ก้มหน้าลง ไม่พูดอะไร ก็พูดอย่างเย็นชาอีกครั้ง

“ ไม่!”

หลันเหอตอบ

เพียงแค่ กัดฟัน บีบหมัด!

“ คุณไม่รู้เหรอ คุณต้องใช้คำพูดที่ให้เกียรติ เมื่อตอบกลับผู้อาวุโสที่มีระดับพลังวิชาที่สูงกว่าหรือ?

ดวงตาของจงหูเย็นชามากขึ้น

กลิ่นอายของแดนเสินทงชั้นกลาง โอบล้อมหลันเหอโดยตรง

พลังวิชาของหลันเหอเป็นเพียงชั้นสุดของแดนฝึกลม ภายใต้แรงกดดันของจงหู ขาของเขาสั่นและแทบจะทนไม่ไหว เขาคุกเข่าลง

เมื่อเห็นหลันเหอดื้อด้าน ไม่ยอมก้มหัว สวี่ชางก็รีบแตะหลันเหอโดยสังเกตไม่เห็น ส่งสัญญาณให้เขาสารภาพความผิด

เป็นศิษย์ของสำนักใหญ่อย่างจงหู มีความแข็งแกร่งมาก จนไม่สามารถยั่วยุพวกเขาได้เลย

หลันเหอหายใจเข้าลึกๆ และกำลังจะยอมรับความผิดของเขา

อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ หลันเหอกลับรู้สึกว่า การบีบบังคับที่ห่อหุ้มเขา หายไปในทันที

คนทั้งคน สดชื่นทันที

หลันเหอเงยหน้าขึ้น เห็นเฉินจิ้นได้ยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้วโดยไม่รู้ว่าเขามาตั้งแต่เมื่อไหร่

"เป็นแค่แดนเสินทงชั้นกลาง คิดว่าตนเองเก่งนักเหรอ?"

ดวงตาของเฉินจิ้นหย่นลงและดวงตาของเขาเย็นชาราวกับน้ำค้างแข็ง

"ที่แท้ ก็เป็นแดนเสินทงชั้นต้น มิน่าล่ะ ไม่เปลี่ยนสีหน้าเลย!"

"ในวัยของคุณ เป็นแค่ผู้ฝึกเดี่ยว สามารถฝึกฝนจนถึงระดับนี้ได้ พรสวรรค์นั้นถือว่าค่อนข้างดี แต่ถ้าคุณคิดว่าแบบนี้ก็สามารถยั่วยุผมได้ เกรงว่า คุณคิดว่าตนเองเก่งไปหน่อยแล้ว!"

ในสายตาของจงหู วชิระเขียวครามเต้นแรงและมีแสงไฟฟ้าจางๆกระพริบ ในน้ำเสียง เต็มล้นด้วยเจตนาฆ่า!

"ตอนนี้ ผมสามารถให้โอกาสคุณ คุกเข่าลง สารภาพผิดกับผม ผมสามารถไว้ชีวิตคุณและจากนี้ไปคุณมาติดตามผม มิฉะนั้นจะฆ่าอย่างไร้ความปรานี!"

“ ให้เวลาคุณพิจารณาสามลมหายใจ!”

จงหูกล่าวอย่างเย็นชา

มองไปที่เฉินจิ้นด้วยท่าทางที่อยู่สูง

นักฝึกหลายคนได้ยินเรื่องนี้ บางคนก็ดีใจและรอดูการแสดงที่สนุก

บางคนรู้สึกเสียดายเล็กน้อย ไม่ใช่เรื่องง่ายที่นักฝึกเดี่ยวจะสามารถฝึกไปจนถึงแดนเสินทง แต่ถ้า

พวกเขากล้าที่ทำให้สำนักชิงเหลยขุ่นเคือง นั่นมันหาที่ตายชัดๆ

แน่นอนว่า ยังมีบางคนที่แสดงความอิจฉา

หากเขายินดีที่จะลดท่าทีของเขาลง จากนี้ไปยอมติดตามจงหู นั่นจะเป็นโอกาสที่ดี

ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ในอนาคต จงหูจะเป็นเจ้าสำนักคนต่อไปของสำนักชิงเหลย ถ้าเฉินจิ้นเต็มใจที่จะรับใช้ ภักดีต่อเขา อนาคตของเขาก็ไร้ขีดจำกัด

หากมีโอกาส ก้าวเข้าสู่แดนเสินไห่ ไม่ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสได้เป็นผู้อาวุโสของสำนักชิงเหลย!

แม้แต่สวี่ชางที่ก่อนหน้าถูกจงหูดุ ไม่มีศักดิ์ศรีต่อหน้าเขา ในตอนนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย