บทที่ 316 แยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง

บทที่ 316 แยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง

หลังจากจงหูจากไปพร้อมกับคนของอลิซแล้ว

ลูกศิษย์คนอื่นๆของสำนักชิงเหลย มองไปที่เฉินจิ้นราวกับว่าพวกเขากำลังมองคนตาย

กล้าที่จะรุกรานศิษย์พี่ใหญ่ของเรา ไม่รู้ว่าคำว่าตายเขียนอย่างไรละสิ

อย่างไรก็ตาม คนเหล่านี้ ไม่ได้หาเรื่องเฉินจิ้น

เพราะว่า เฉินจิ้นเป็นผู้แข็งแกร่งแดนเสินทง จงหูไม่อยู่ แม้ว่าพวกเขาต้องการจับตัวเฉินจิ้น เพื่อเอาใจศิษย์พี่ใหญ่ แต่พวกเขาก็ไม่มั่นใจว่าจะทำได้ไหม

ในกรณีนี้ เก็บเฉินจิ้นไว้ให้จงหูศิษย์พี่ใหญ่ดีกว่า

อย่างไรก็ตาม เพื่อป้องกันไม่ให้เฉินจิ้นหลบหนีไป

คนของสำนักชิงเหลย ได้ส่งบุคคลที่เป็นแดนเสินทงชั้นต้น เพื่อติดตามเฉินจิ้น

เพื่อรอให้จงหูว่าง แล้วค่อยมาจัดการเฉินจิ้น

นักฝึกคนอื่นๆที่อยู่รอบๆเห็นสิ่งนี้ พวกเขาทั้งหมดก็ออกห่างจากเฉินจิ้น

เพราะกลัวจะเดือดร้อน!

ใครก็ตามที่รู้จักจงหูของสำนักชิงเหลย จะรู้ดีว่าใจของจงหูนั้นแคบมาก

ส่วนสวี่ชางที่ได้พูดคุยและหัวเราะสนุกสนานกับเฉินจิ้นมาตลอดทาง ในเวลานี้ เห็นได้ชัดว่าท่าทีของเขาที่มีต่อเฉินจิ้นนั้นเย็นชาขึ้น

หลังจากคิดเรื่องนี้ได้สักพัก แม้ว่าสวี่ชางรู้สึกว่ามันไม่มีศีลธรรม แต่เขาก็ยังคงพูดว่า"คุณเฉิน เราแยกทางกันเถอะ!"

เห็นได้ชัดว่า ต้องการแบ่งเขตกับเฉินจิ้น ไม่ต้องการมีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา

เฉินจิ้นทำให้จงหูขุ่นเคือง แม้ว่าเฉินจิ้นจะเป็นผู้แข็งแกร่งแดนเสินทงชั้นต้น โดยพื้นฐานแล้วเขาถือว่าเป็นคนตายแล้ว

แม้ว่าพลังวิชาของเฉินจิ้นจะสูงขึ้น แต่ผลลัพธ์ก็จะไม่เปลี่ยนแปลง

บางครั้ง หากความแข็งแกร่งไม่ได้แข็งแกร่งพอที่จะรุกรานสำนักใหญ่ที่มีแดนวิญญาณอย่างสำนีกชิงเหลย ก็มีเพียงทางตายทางเดียวเท่านั้น

เว้นแต่เฉินจิ้นมีภูมิหลัง

อย่างน้อย ก็ต้องมีคนที่ภูมิหลังไม่น้อยไปกว่าจงหูที่เต็มใจช่วยชีวิตเขา

แต่เฉินจิ้นมีภูมิหลังหรือไม่?

เห็นได้ชัดว่า เป็นไปไม่ได้

หากมี เขาคงไม่มาอยู่กับนักฝึกเดี่ยวเหล่านี้หรอก

ต้องรู้ว่า บุคคลในสำนักใหญ่ใด ที่ไม่ได้เดินทางไปกับคนในสำนักของตน หรือเพื่อนสี่ห้าคนของกองกำลังใหญ่

ได้ยินแบบนั้น เฉินจิ้นไม่สนใจ เป็นแค่คนรู้จักไม่ได้ลึกซึ้ง

อย่างไรก็ตาม หลันเหอเอ่ยปากพูดในขณะนี้ "สวี่ชาง ถ้าคุณต้องการแยกจากกัน ก็แยกไปเถอะ ผมจะเดินทางไปพร้อมกับคุณเฉิน!"

"คุณแน่ใจ?" สวี่ชางรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

มองหลันเหอ เหมือนกับมองคนโง่

เดินตามเฉินจิ้น ไปหาที่ตายเหรอ!

"แน่ใจ!"

หลันเหอให้คำตอบยืนยัน

เฉินจิ้นทำให้จงหูขุ่นเคืองเพราะเพื่อเขา

ถ้ารีบแบ่งเขตกับเฉินจิ้นในตอนนี้ มันคืออะไร?

หลันเหออย่างเขา ไม่สามารถทำสิ่งนั้นได้

"ได้ งั้นจากนี้เราไปแยกทางกันเถอะ!"

สวี่ชางกัดฟันและพูด

จากนั้น หันกลับและจากไป

หลันเหอมองไปที่ด้านหลังของสวี่ชาง ร่องรอยแห่งความเศร้า ฉายแววในดวงตาของเขา

เขาและสวี่ชาง รู้จักกันมาหลายปีแล้วและความสัมพันธ์ก็ดีมาโดยตลอด

อย่างไรก็ตาม เขาไม่เสียใจ!

นี่แสดงให้เห็นว่า พวกเขามันคนละโลกกัน!

“ คุณเฉิน เราไม่ต้องไปสำนักกระบี่เจินเซียน และไม่ต้องไปที่ภูมิภาคตะวันออกหรือแม้แต่อยู่ในจงโจว ไม่ว่าสำนักชิงเหลยจะเก่งกาจแค่ไหน มันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะค้นหาทั่วทั้งโลกเซียนเพื่อค้นหาเรา!"

หลันเหอกล่าว

สายตาของเฉินจิ้นที่มองไปที่หลันเหอ มีความปรารถนาดี

คนอย่างหลันเหอ โง่มาก!

ในโลกเซียน ผู้คนมากมาย เพื่อความแข็งแกร่ง ยอมทำทุกวิถีทาง

เพื่ออำนาจ ต้มกันไปต้มกันมา!

คนอย่างหลันเหอ โง่จริงๆที่ตัดสินใจเช่นนั้น

เอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงได้ง่ายๆ!

คนอย่างสวี่ชางนั้น มีชีวิตอยู่ง่ายและมีอายุยืนยาวขึ้น

อย่างไรก็ตาม เฉินจิ้นชอบความโง่เขลานี้!

“ ไม่ต้องหรอก สำนักกระบี่เจินเซียน ต้องไปสักครั้ง”

เฉินจิ้นยิ้มและกล่าว