ตอนที่ 54
บทที่ 54 ของขวัญ
October 22, 2026
บทที่ 54 ของขวัญ
ประโยคเดิม ทุกครั้งที่ลู่เทียนได้ยินมัน เขารู้สึกหมดหวังมากขึ้นมา
ในเวลานี้ เขาทักทายบรรพบุรุษทั้งสิบแปดของอู๋ฉินเวยในใจ
รู้สึกเสียใจทีหลังถึงบ้านยายเลยทีเดียว!
เฉินจิ้นน่ากลัวเกินไป เขาไม่เคยเห็นวิธีการเช่นนี้มาก่อน
ลู่เทียนสามารถมาถึงจุดนี้ได้ในวันนี้ ดังนั้นแน่นอนว่าเขายังไม่อยากตาย เขารีบวิ่งไปหาเฉินจิ้นและคุกเข่าลงบนพื้น"เฉินจิ้น ไม่ คุณท่านเฉิน บรรพบุรุษเฉิน ผมขอโทษ ผมผิดไปแล้ว ผมไม่ควรยอมรับเงื่อนไขของอู่ฉินเวย ผมเต็มใจที่จะใช้ทรัพย์สินทั้งหมดของผมเพื่อซื้อชีวิต โปรดปล่อยผมไปเหมือนตดเถอะ ผมสัญญาว่าผมจะพาอู๋ฉินเวยมาหาคุณ! "
การอ้อนวอนขอความเมตตา สำหรับเขาแล้วไม่ใช่เรื่องยากอะไร
เมื่อก่อนตอนที่ยังอ่อนแอ ก็มักจะถูกทุบตีเพื่อขอความเมตตา
ตราบเท่าที่เขาสามารถปล่อยเขาไปได้ ให้เขาอ้อนวอนเป็นพันครั้งเขาก็ทำได้
"เทพปีศาจ พูดออกมาคำไหนคำนั้น!"
เฉินจิ้นมองไปที่ลู่เทียนที่คุกเข่าร้องขอความเมตตาและกล่าวช้าๆ
ลู่เทียนผงะ ไม่เข้าใจคำพูดของเฉินจิ้น
"บอกว่าจะส่งคุณไป ก็จะส่งคุณไป!"
“ ก่อนที่คุณจะทำอะไรกับผู้หญิงของผม คุณก็ควรเตรียมพร้อมทางจิตใจ”
เฉินจิ้นพูดต่อ
คราวนี้ ลู่เทียนเข้าใจแล้ว
เฉินจิ้น ไม่ยอมปล่อยเขาไปแน่นอน
"เฉินจิ้น เย็ดแม่ ถ้าเป็นอย่างนั้น กูจะสู้กับมึงให้ถึงที่สุด!"
หลังจากพูดจบ ลู่เทียนก็หยิบปืนก่อนหน้านี้ขึ้นมา เล็งไปที่เฉินจิ้นด้วยใบหน้าที่บ้าคลั่ง เริ่มเหนี่ยวไกด้วยนิ้วของเขาอย่างบ้าคลั่ง
ตูม!
ตูม!
ตูม!
เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง
กระสุนทุกนัดเข้าจุดสำคัญของเฉินจิ้น
ลู่เทียนยังคงมีความหวังเล็กๆในใจ ระยะใกล้ขนาดนี้ กูไม่เชื่อว่ามึงจะสามารถหลบกระสุนทั้งหมดได้จริงๆ
หลังจากเหนี่ยวไกแล้ว ลู่เทียนก็ดีใจมากเมื่อเห็นว่าเฉินจิ้นไม่ได้หลบมัน
กูจะดูว่ามึงจะตายไหม!
อย่างไรก็ตาม รอจนกว่ากระสุนทั้งหมดถูกยิงออกไปหมด ปืนจึงติดขัด
เขาพบว่า เฉินจิ้นยังไม่ล้มลง!
ดวงตาของลู่เทียนเบิกกว้างและเหลือเชื่อมากยิ่งขึ้น
เพราะคราวนี้ เฉินจิ้นไม่ได้หลบหลีกกระสุน กระสุนทั้งหมดพุ่งเข้าใส่เขา แต่เกิดอะไรขึ้น?
เขายืนอยู่ตรงนั้นโดยดี
“ เทพปีศาจ อย่าดูถูก ถ้าคุณพูดจาดูหมิ่น คุณจะถูกเพิ่มโทษ!” "ดังนั้น ก่อนส่งคุณไป คุณควรสัมผัสกับความรู้สึกเจ็บปวดและสิ้นหวัง!"
เฉินจิ้นมองไปที่ลู่เทียนและพูดอีกครั้ง
ในเวลาเดียวกัน ขว้างด้วยมือขวา เขาก็ขว้างกระสุนหนึ่งกำมือออกมาและโยนเข้าที่ใบหน้าของลู่เทียน
ลู่เทียนมองดูทั้งหมดนี้ด้วยความตกตะลึงและลืมกลัวไปด้วยซ้ำ
เขาตกตะลึง
มีคนสามารถหลบกระสุนได้ อย่างน้อยก็อยู่ในความเข้าใจของเขา
แต่ในระยะใกล้เช่นนี้ กลับมีคนสามารถรับกระสุนด้วยมือเปล่าและเป็นกระสุนหลายนัดติดต่อกัน ลู่เทียนรู้สึกสับสนจริงๆ
เช่นเดียวกับที่เฉินจิ้นโบกมืออย่างสบายๆ สมาชิกแก๊งเทียนอิ๋งหลายคนของเขาก็หัวขาดซึ่งทำให้เขาไม่สามารถเข้าใจมันได้
เฉินจิ้นพูดจบ จากนั้นก็มองไปที่สมาชิกของแก๊งเทียนอิ๋งที่อยู่ข้างหลังเขา
ถามว่า”พวกคุณ อยากตายไหม? “
สมาชิกของแก๊งเทียนอิ๋งมองไปที่ปีศาจตัวใหญ่ตัวนี้และต่างก็ส่ายหัว
เฉินจิ้น ตอนนี้ในสายตาของพวกเขา น่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจ
“ แล้วพวกคุณ อยากมีชีวิตอยู่ต่อไหม?” เฉินจิ้นถามอีกครั้ง
รอยยิ้มที่มุมปาก เหมือนกับรอยยิ้มแห่งความตาย
สมาชิกของแก๊งเทียนอิ๋งพยักหน้าพร้อมเพรียงกันอีกครั้ง ราวกับว่าพวกเขาได้ซ้อมล่วงหน้าอย่างเรียบร้อยและสม่ำเสมอ
"ถ้าคุณต้องการมีชีวิตอยู่ก็เอามีดกรีดบนตัวของเขาคนละสามครั้ง"
"มีคนเหลืออยู่ในที่เกิดเหตุยี่สิบสามคน คนละหนึ่งที วนกันสามครั้ง รวมทั้งหมดกรีดหกสิบเก้าครั้ง ไม่ว่าจะใช้วิธีใดก็ตาม คุณต้องให้ถึงครั้งที่หกสิบเก้า ถึงจะให้เขาตายได้ ไม่เช่นนั้น ตายในมือใคร คนนั้นก็ต้องมารับที่เหลือแทนเขา!”
เฉินจิ้นกล่าวช้าๆ
ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องเล็กน้อย
อย่างไรก็ตาม ในหูของสมาชิกแก๊งเทียนอิ๋ง พวกเขาทั้งหมดก็สั่นสะท้านเมื่อมองไปที่การจ้องมองของเฉินจิ้น ความกลัวก็ระเบิดออกมา!
และเทียน หมดหวังอย่างสิ้นเชิง
“ ผมจะดูว่าใครกล้ามา!”
ลู่เทียนส่งเสียงคำรามออกมาทันที
"ผมจะดูว่าใครกล้ามา?"
สายตาของเฉินจิ้นกวาดไปทั่วใบหน้าของสมาชิกของแก๊งเทียนอิ๋งและเขาก็พูดเบา ๆ
สันนิษฐานได้ว่าความโกรธที่รุนแรงของหัวหน้าของพวกเขา การพูดที่สบายๆของเฉินจิ้น ทำให้ด้านหลังของสมาชิกของแก๊งเทียนอิ๋งเหงื่อเย็นไหลลงมา