บทที่ 65 เจ้าแพ้แล้ว

บทที่ 65 เจ้าแพ้แล้ว

แต่ละก้าวของเฉินจิ้นที่ก้าวออกไป ค้างอยู่กลางอากาศ แล้วระลอกคลื่นที่ไม่มีรูปร่างก็ลอยออกมาพร้อมกัน

ทุกๆก้าวค่อยๆสูงขึ้นไปในอากาศ เอามือไพล่หลัง!

เสื้อผ้าบนร่างกาย เคลื่อนไหวทั้งที่ไม่มีลมพัด!

ลูกหลานตระกูลเสิ่นมากมาย รวมไปถึงเสิ่นหมิงเจิน ทั้งหมดล้วนแต่เบิกตาโพลง

ในสายตา เต็มไปด้วยความคาดไม่ถึง และไม่กล้าจะเชื่อ

พวกเขาดูอะไรกันอยู่?

ไม่นึกเลย......ไม่นึกเลยว่าจะมีคนเดินอยู่กลางอากาศได้ แล้วยังสงบเยือกเย็นอย่างนั้น ไม่สิ้นเปลืองแรงแม้แต่นิดเดียว

นี่เป็นไปได้อย่างไร?

ตอนนี้ ลูกหลานตระกูลเสิ่นมากมาย ท่าทางที่กำลังมองเฉินจิ้น ก็ไม่มีการเหยียดหยามกับยินดีในความโชคร้ายของคนอื่นอย่างเมื่อครู่อีกแล้ว

มีเพียง ความตกตะลึง และอิจฉา!

“ท่าเท้าท่องคลื่น” ของเสิ่นหมิงเจินเมื่อครู่นั้น ทำให้พวกเขาเบิกตาโพลง ใจก็ใฝ่ฝันว่าจะต้องทำให้ได้ ให้สมเป็นชายชาตรีเช่นนั้น

แต่แค่กระพริบตา เฉินจิ้นก็เดินอยู่กลางอากาศ อย่างไม่สะทกสะท้าน ผ่อนคลายสบายใจในทุกย่างก้าว

รวมกับ เฉินจิ้นและพวกเขาอายุเท่าๆกัน ยิ่งกระตุ้นพวกเขามากขึ้น ถ้าข้าทำเช่นนั้นได้ คงจะดีมากเลยนะ

นี่ก็เจ๋งมากๆแล้ว!

อยู่ในสายตาของลูกหลานตระกูลเสิ่น คงจะรู้สึกว่าเฉินจิ้นยอดเยี่ยมมากสง่างามมาก น่าตะลึงน่าอิจฉามากสินะ

แต่ในสายตาของเสิ่นหมิงเจิน กลับตื่นตระหนกตกใจอย่างมาก

เขาฝึกฝนพลังเวทย์มนต์มากี่สิบปีแล้ว จึงได้ฝึกฝนพลังเวทย์มนต์ถึง “ท่าเท้าท่องคลื่น” ของชั้นต้าเฉิง การเคลื่อนไหวต่อหน้าเฉินจิ้นนี้ เทียบกันไม่ได้อยู่แล้ว

แต่ก็เป็นเพราะ สำหรับ “ท่าเท้าท่องคลื่น” แล้วเขาศึกษาค้นคว้ามาหลายปีและเข้าใจอย่างถ่องแท้ เขาถึงยิ่งเข้าใจว่า เฉินจิ้นเดินเอามือไพล่หลังอยู่กลางอากาศอย่างนี้ มันน่ามหัศจรรย์ขนาดไหน

แต่นี่ กลับโดนชายหนุ่มคนหนึ่งที่อายุยี่สิบกว่าปีแสดงความสามารถออกมาอย่างง่ายดาย จะไม่ทำให้เสิ่นหมิงเจินตื่นตระหนกตกใจได้อย่างไร

สายตาดูถูกที่เขามีให้เฉินจิ้น ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยทันที

ดูแล้ว ที่เขาเอาแต่สนใจระมัดระวังตัวจากชายชุดดำที่เป็นบูโดขั้นสูงสุดคนนั้น ที่เรียกเฉินจิ้นว่านายท่าน คงเป็นเพราะสถานะตัวตนของเฉินจิ้น กลัวว่า จะเป็นเพราะพละกำลังน่ะสิ!

อย่างรวดเร็ว เฉินจิ้นก็เดินจากกลางอากาศมาถึงบนเวทีแข่งบูโดแล้ว จากนั้นก็ทิ้งตัวลงมาอย่างเบาสบายอีกด้วย

ยืนเผชิญหน้ากับเสิ่นหมิงเจิน ด้วยการเอามือไพล่หลังเหมือนกัน

“เชิญ!”

มุมปากเฉินจิ้นขยับเล็กน้อย แล้วพ่นคำพูดออกมาคำหนึ่ง

ตอนนี้เสิ่นหมิงเจินไม่มีการดูถูกอีกแล้ว เอามือประสานกันไว้ที่หน้าอกแล้วพูดขึ้น: “เชิญ!”

หลังจากพูดจบ เสิ่นหมิงเจินก็ไม่ได้วางมาดว่าตนเองเป็นผู้อาวุโสกว่าอีกแล้ว

ยกมือแล้วโบกออกมาด้วยกระบวนท่าที่แข็งแกร่งที่สุดของมวยตระกูลเสิ่นรูปแบบการยกมือของ “พายุแปดทิศทาง”

เสิ่นหมิงเจินไม่กล้าประมาทเลินเล่อ เขาต้องจู่โจมอย่างฉับพลันในขณะที่อีกฝ่ายเผลอ ด้วยกระบวนท่าที่องอาจห้าวหาญที่สุด เพื่อจบการท้าทายในสนามนี้

ลูกหลานตระกูลเสิ่นมากมาย เห็นเสิ่นหมิงเจินยกมือรูปแบบนี้ ใจก็ตกไปถึงตาตุ่มทันที

“นี่ นี่เป็นพายุแปดทิศทาง เป็นการโจมตีที่ไม่มีจุดบอดอย่างสมบูรณ์แบบ! ยิ่งเก็บสะสมพลังเอาไว้นาน การโจมตีก็จะยิ่งแข็งแกร่ง!”

“คิดไม่ถึงว่าอาสี่จะฝึกฝนสำเร็จแล้ว”

“เมื่อครู่ที่เฉินจิ้นเดินอยู่บนความว่างเปล่า แม้ว่าพลังจะแข็งแกร่งมาก แต่ข้ารู้สึกว่า ปรมาจารย์ลับวิทยายุทธที่เขาฝึกฝนพลังเวทย์มนต์เพียงครึ่งหนึ่ง ก็แข็งแกร่งกว่าท่าเท้าท่องคลื่นของพวกเราแล้ว ลำพังแค่พละกำลัง ก็แน่นอนว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอาสี่”

“ก็ใช่ เฉินจิ้นเพิ่งจะอายุเท่าไหร่ อายุพอๆกับพวกเรา ให้เขาแข็งแกร่งกว่านี้ นี่จะยังเทียบกับบูโดที่ซึมซับมาสี่สิบกว่าปีได้หรือ จะยอดเยี่ยมไปกว่าอาสี่ที่เป็นจุดสูงสุดของบูโดขั้นสูงสุดอย่างนั้นหรือ? ยิ่งไปกว่านั้น ยังเผชิญหน้ากับกระบวนท่าที่องอาจที่สุดของพวกเราตระกูลเสิ่นอีกด้วย”

เมื่อครู่ท่าทางที่เฉินจิ้นเดินอยู่บนความว่างเปล่า แม้ว่าจะสั่นสะเทือนไปถึงลูกหลานของตระกูลเสิ่น แต่ชัดเจนมากว่า พวกเขายังคงไม่มีความหวังใดๆให้กับเฉินจิ้น

เฉินจิ้นกำลังมองสองมือที่เป็นห่วงราวกับอ้อมกอดของเสิ่นหมิงเจิน ร่างกายได้แสดงพลังออกมาอย่างมั่นคงปีนไปจนถึงจุดที่สูงกว่า ด้านบนของมือทั้งสอง ชั้นแรกราวกับไม่มีรูปร่างแต่กลับมีพลังที่แข็งแกร่งก่อตัวขึ้นอย่างหนาแน่น

ทั้งร่างกาย ก็ค่อยๆปรากฏเกราะป้องกันบางๆชั้นหนึ่งออกมา

ใบหน้าของเฉินจิ้นเต็มไปด้วยเพลิดเพลินสนุกสนาน

นี่เป็นวิทยายุทธบูโดบนโลกนี้หรือ?

ดูแล้ว ตระกูลใหญ่ที่สืบทอดกันมาเหล่านี้ กับยอดฝีมือบูโดที่แหกคอกด้านนอกพวกนั้น ไม่ค่อยเหมือนกันจริงๆ

เฉินจิ้นไม่ได้แทรกแซงพลังที่เก็บสะสมเอาไว้ของเสิ่นหมิงเจิน เขากลับอยากจะดูสักหน่อย มวยตระกูลเสิ่นของตระกูลเสิ่นที่สืบทอดกันมาร้อยปี “พายุแปดทิศทาง” ที่องอาจที่สุดนี้ แข็งแกร่งขนาดไหนกันแน่?

ลูกหลานตระกูลเสิ่นไม่นึกว่าจะได้เห็นเฉินจิ้นยืนอยู่กับที่มาโดยตลอด กำลังมองดูเสิ่นหมิงเจินรวบรวมพลังอย่างเหม่อลอย ไม่มีการเคลื่อนไหว

ทั้งหมดพากันส่ายหัว

เฉินจิ้น แม้ว่าจะไม่เคยได้เรียนรู้มวยตระกูลเสิ่นของพวกเขา แต่ในฐานะที่เป็นนักบูโดคนหนึ่ง ก็ต้องรู้สึกได้ถึงพละกำลังบนร่างกายของเสิ่นหมิงเจินที่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆแล้วสินะ ไม่นึกว่าเขาจะไม่มีปฏิกิริยาสักนิดเลย?

ถ้าไม่ใช่ว่าเมื่อครู่เฉินจิ้นเพิ่งจะแสดงฝีมือออกมา พวกเขาคงจะคิดจริงๆว่า เฉินจิ้นก็เป็นเพียงตัวตลกที่เต้นแรงเต้นกาทำท่าทางเสแสร้งเท่านั้น

เสิ่นหมิงเจินเห็นเฉินจิ้นไม่นึกเลยว่าจะไม่ขัดขวางแม้แต่นิดเดียว ในทางกลับกันกำลังมองเขาอย่างใจเย็นไม่สะทกสะท้าน ในใจก็อดไม่ได้ที่จะขู่คำรามออกมา: “ไม่นึกว่าจะกล้าประมาทอย่างนี้ งั้นก็จะทำให้เจ้าได้เห็น ว่าอะไรที่เรียกว่ามวยตระกูลเสิ่น อะไรที่เรียกว่าพายุแปดทิศทาง!”

ปีนั้นที่เริ่มก่อตั้งบรรพบุรุษปรมาจารย์ของตระกูลเสิ่น ก็อาศัยวิธีนี้ จัดการศัตรูทั่วเจียงเป่ยเจียงหนาน สร้างรากฐานร้อยปีของตระกูลเสิ่นเอาไว้อย่างมั่นคง!

พายุแปดทิศทาง เมื่อได้เห็นชื่อก็ต้องนึกไปถึงความหมายของมัน เป็นตำแหน่งที่แตกต่างกันแปดแห่ง เพื่อโจมตีคู่ต่อสู้อย่างรุนแรง ตอนที่ฝึกฝนพลังเวทย์มนต์จนถึงระดับลึกซึ้ง ก็สามารถ โจมตีศัตรูได้ทุกทิศทางอย่างไร้จุดบอดโดยสมบูรณ์

และนี่ ไม่เพียงแต่อาศัยทางมวยที่เก่งกาจ

ทักษะบนเท้า ก็ต้องลึกซึ้งอย่างยิ่งด้วย

ไม่อย่างนั้น คงทำไม่ได้ตั้งแต่แรก อยู่ในสถานการณ์ที่คู่ต่อสู้กระโดดเคลื่อนไปมารอบด้าน ร่างกายราวกับฟ้าผ่า โจมตีไม่ยั้ง โจมตีได้พร้อมกันทั้งแปดด้าน